บทที่ 2

"ต้มให้พวกเจ้า ไม่ให้พวกเจ้ากัน ข้าให้ใครกิน รีบลุกเถอะ กลัวลวกปากใช่ไหม งั้นข้าป้อนพวกเจ้าสองคน" หลี่อวิ้นพูดด้วยรอยยิ้ม ยกชามกระเบื้องขนาดใหญ่ ใช้ตะเกียบคีบมันฝรั่งเป่าแล้วจะยื่นไปจ่อปากเสี่ยวเป่ย

สาวน้อยคนนี้มีหน้าตาน่ารักมาก ถึงแม้จะตัวเล็กและผอม แต่ดวงตากลมโต ใบหน้าเล็กรูปหัวใจ ชวนให้หลงรัก

“ท่านแม่ พวกเรากินกันเอง ข้ากับน้องสาวกินถ้วยเดียว ท่านแม่กินเองถ้วยหนึ่ง” เซียวหนานพูดอย่างระมัดระวัง เขากังวลหากเขาและน้องสาวกินมากเกินไป แม่ต้องทุบตีพวกเขาสองคนอีกแน่

“ข้าต้มมาพอพวกเราสามคนกิน เจ้าทั้งสองกินอิ่มก่อน ข้าค่อยกิน รีบกินตอนยังร้อน ๆ อยู่ หากเย็นแล้วกินไปร่างกายก็ไม่อบอุ่นแล้ว” หลี่อวิ้นคีบมันฝรั่งไปจ่อปากเสี่ยวเป่ย

เสี่ยวเป่ยมองไปที่เสี่ยวหนานแวบหนึ่ง กัดหนึ่งคำด้วยความเจินอาย หลี่อวิ้นป้อนอาหารยังนับว่าชำนาญ กินมันฝรั่งหนึ่งคำป้อนน้ำแกงตามหนึ่งคำ จนกระทั่งสาวน้อยกินอิ่ม!

“ท่านแม่ เสี่ยวเป่ยกินอิ่มแล้ว ที่เหลือให้ท่านแม่กิน” สาวน้อยพูดอย่างเรียบร้อย

"ได้ เสี่ยวหนาน เจ้าจะกินเองหรือให้ข้าป้อนเจ้า?" หลี่อวิ้นมองเด็กชายคนนั้น นิสัยค่อนข้างเย็นชา ไม่ชอบให้เธอไปยุ่งเกินไป

"ข้ากินเอง"

เด็กทั้งสองกินอิ่ม ล้อมเตาไฟผิงไฟอยู่ หลังหลี่อวิ้นกินอิ่มแล้ว ล้างหม้อถ้วยตะเกียบสะอาด ลูบมือที่เย็นเดินไปในบ้าน

ขณะนี้ฟ้าใกล้มืดแล้ว ตอนเธอตื่นมาก็ช่วงบ่ายแล้ว ตอนนี้ทำงานมานาน ด้านนอกฟ้ามือสลัว แต่เพราะรอบ ๆ เต็มไปด้วยกองหิมะ จึงดูสว่างไสว

เห็นในบ้านมีเพียงเตียงไม้ใหญ่เตียงเดียว ยังมีเตียงเล็กต่ำ ๆ หนึ่งเตียง เตียงนอนต่ำนั้นน่าจะเป็นของเสี่ยวหนานและเสี่ยวเป่ย เธอเดินไปข้างเตียงเล็กจับผ้าห่ม มีเพียงผ้าห่มหนึ่งผืน ฟูกหนึ่งอันเหมือนกัน เธอยื่นมือลงช้อนอุ้มมา

เสี่ยวหนานมองหลี่อวิ้นรู้สึกพฤติกรรมนางดูแปลก ๆ หยิบเครื่องนอนของพวกเขาไป หรือกลางคืนจะไม่ให้พวกเขานอนหลับ?

“ท่านแม่ ท่านจะลงโทษพวกเราหรือ? เอาเครื่องนอนพวกเราไป กลางคืนพวกเราจะหนาวจนแข็งตาย” เสี่ยวเป่ยน้ำตาคลอเบ้าทำหน้าเศร้า

“ข้าเอาผ้าห่มมาผิงไฟให้อุ่น กลางคืนพวกเจ้าสองคนนอนด้วยกันกับข้า พวกเจ้าแขนขาเล็กยังนอนอยู่ริมหน้าต่าง ไม่กลัวตัวเองหนาวหรือ”

“เป็นท่านแม่บอกให้พวกเรานอนที่นั่นเอง” เด็กชื่อเสี่ยวหนานกลับเป็นคนหักหน้าเก่ง

หลี่อวิ้นได้ยินยิ้มแก้เก้อ "นั่นเป็นเมื่อก่อนตั้งแต่ตอนนี้ พวกเจ้าสองคนนอนกับข้า"

“หากท่านพ่อกลับมาจะทำอย่างไร? ท่านพ่อจะไปนอนที่ไหน?” เสี่ยวเป่ยเป็นห่วงพ่อของพวกเขามาก ผู้ชายที่ยังไม่ปรากฏตัวคนนั้น

"ให้เขาไปนอนริมหน้าต่างแล้วกัน" หลี่อวิ้นพูดอย่างไม่สนใจ

ข้ามมิติ เธอยอมรับแล้ว หลังข้ามมิติ มีลูกสองคน เธอก็ยอมรับแล้ว หากจู่ ๆ มีผู้ชายคนหนึ่งบอกเขาเป็นสามีของเธอ เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกเธอทำใจไม่ได้ และเป็นไปไม่ได้ที่จะนอนร่วมกับผู้ชายแปลกหน้าที่เพิ่งเจอหน้ากัน นี่คือค่อนข้างดี ที่หลี่อวิ้นคิด!

"ท่านแม่ ท่านดีจริง ๆ" เสี่ยวเป่ยกอดแขนหลี่อวิ้นพูดจาออดอ้อน

หลี่อวิ้นอบอุ่นหัวใจขึ้นในทันที ถูกก้อนเล็ก ๆ กอดและออดอ้อน รู้สึกดีจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้

"เด็กดีรีบนอนได้แล้ว" หลี่อวิ้นวางฟูกที่ผิงไฟจนอุ่นลง แล้วคลุมทับอีกผืน

เด็กทั้งสองคนนอนอยู่ข้างใน เธอนอนอยู่ข้างนอก เตาไฟห่างเตียงไม้ไม่ไกล ยังรู้สึกถึงอากาศอุ่น ๆ ได้