บทที่ 11

แหล่งน้ำห่างบ้านสกุลซวีไกลเล็กน้อย ตอนซวีชิงหย่วนและหลี่อวิ้นยกน้ำกลับ พ่อแม่ซวีและชิงเหมยนั่งอยู่หลังประตู ดูท่ากำลังรอพวกเขาอยู่

"พวกเรากลับมาแล้ว ชิงเหมยหุ้งข้าวเสร็จแล้วใช่ไหม?" หลี่อวิ้นถามด้วยรอยยิ้ม

"หุ้งสุกแล้ว รอพี่ใหญ่และพี่สะใภ้กลับมาอยู่ พวกพี่กินก่อน" ซวีชิงเหมยลุกขึ้นเดินตามหลี่อวิ้นไปที่ห้องครัว

ซวีชิงหย่วนวางถังไม้ใส่น้ำในห้องครัว ก็ยืนอยู่ข้างประตู

หลี่อวิ้นเปิดฝาหม้อ ดูเนื้อและน้ำเดือดปุด ๆ กลิ่นหอมเนื้อละมั่งภูเขาน้ำแข็งลอยเข้าจมูก นางได้กลิ่นแล้วน้ำลายไหล "เสร็จแล้ว กินข้าวกันเถอะ"

หลี่อวิ้นพูดจบ คิดจะไปหาถ้วยตักตักข้าว ถึงพบว่าแม้แต่ถ้วยตะเกียบเหมือน ๆ กันไม่กี่ชุดสกุลหลี่ก็ไม่มี

"พี่สะใภ้ พวกพี่กินก่อนเถอะ พวกเราไม่หิว" ซวีชิงเหมยยืนดมกลิ่นกลืนน้ำลายอยู่มุมหนึ่งในห้องครัว

“ในบ้านมีผู้ใหญ่ น้องสาวสามี น้องชายสามี จะให้พวกเรากินก่อนได้ที่ไหน ถ้วยตะเกียบไม่พอละก็ ไม่เป็นไรข้าคิดหาวิธี” หลี่อวิ้นขมวดคิ้ว ในความเป็นจริงนางก็คิดหาวิธีไม่ได้

ลบนางและซวีชิงหย่วน ในบ้านยังมีอยู่ห้าคน ทำไมมีแค่สี่ถ้วย? นางไม่เข้าใจจริง ๆ

“เอาแบบนี้ น้องชายสามีสองคนใช้ด้วยเดียวกัน ไม่พอกินค่อยตักในหม้อ ข้ากับพี่ใหญ่เจ้าใช้ถ้วยเดียวกัน ที่เหลือ...”

หลี่อวิ้นยังพูดไม่จบ ซวีชิงเหมยชิงพูดก่อนว่า "ที่เหลือข้าใช้กับท่านแม่หนึ่งถ้วย ท่านพ่อใช้ถ้วยคนเดียวเถิด!" ซวีชิงเหมยพูดอย่างรวดเร็ว คิดถึงจะได้กินเนื้อ ในใจตื่นเต้นสุด ๆ

“ใช่ ท่านพ่อเป็นหัวหน้าครอบครัว ให้ท่านใช้คนเดียว”

ก่อนหน้านี้ก็คงใช้แบบนี้กระมัง หลี่อวิ้นคิดอยู่ ไม่รู้จะได้ไปในเมืองตอนไหน ซื้อพวกถ้วยตะเกียบ แต่คิดแล้วนางน่าจะไม่มีแม้แต่เงินเหวินเดียวจะซื้ออะไรได้

ซวีชิงหย่วนยืนฟังภรรยาและน้องสาวตนคุยกัน ในใจอบอุ่นมาก ใครไม่อยากให้ครอบครัวปรองดอง มีความสุขแข็งแรง และเจริญรุ่งเรือง

หลังจากหลี่อวิ้นตักเสร็จพูดกับหลี่อวิ้นว่า "เจ้ารีบไปเรียกพี่ชายสองคนของเจ้า ข้ายังไม่เจอพวกเขาเลย"

"พวกเขาไม่มีเสื้อผ้าสะอาดสวม ไม่กล้าออกมาเจอหน้า" ซวีชิงเหมยพูดเสียงเบาอย่างจนใจ

ครอบครัวยากจน มีเสื้อผ้าไม่มาก กลับคลอดลูกชายสองคนเปลื้องเสื้อผ้า ในบ้านไม่มีเงินซื้อเสื้อนวมใช้สวมในหน้าหนาวให้พวกเขา

ตอนหลี่อวิ้นและซวีชิงหย่วนไม่มา พวกเขาสองคนยังเดินอยู่ในบ้านได้ หากพวกเขามาแล้ว ซวีชิงเฟิงและซวีชิงอวี่จะต้องซ่อนอยู่ในห้อง พูดอะไรก็ไม่ยอมออกมา

“งั้น ไม่ออกห้องละก็ ชิงเหมยยกอาหารนี่เข้าไปในพวกเขาเถอะ หากไม่พอข้าค่อยตักให้พวกเขา” หลี่อวิ้นลังเล ในเมื่อพวกเขาไม่มีเสื้อผ้าสวมออกห้อง นางก็ไม่บังคับ ให้ชิงเหมยยกเข้าไปให้พวกเขากินแล้วกัน

หลี่อวิ้นยกเนื้อแกะตุ๋นชามหนึ่งไปห้องโถง วางตรงหน้าพ่อซวีก่อน "ท่านพ่อ ท่านลองชิมดู รสชาติน่าจะใช้ได้ เพียงแต่ในบ้านมีชามน้อยจนน่าสงสาร ท่านแม่และชิงเหมยใช้ด้วยกัน ข้ากับพี่หย่วนใช้ด้วยกัน” หลี่อวิ้นพูดก็มองไปทางแม่ซวี แววตาแฝงคำขอโทษ

แม่ซวีรีบโบกมือ สีหน้ายิ้มเขิน นางไม่รู้จะเข้ากับลูกสะใภ้ลูกชายคนโตที่เปลี่ยนนิสัยกะทันหันคนนี้อย่างไร "ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร พวกเจ้ากินก่อนเลย"

"ตักมาแล้ว กินข้าวก่อนเถอะ" ซวีชิงหย่วนพูดประโยคหนึ่งอยู่ข้าง ๆ แม่ซวีไม่ปฏิเสธอีก

ทั้งสกุลซวี ดูเหมือนมีพ่อแม่อยู่ ที่จริงพวกเขาไม่มีพลังพูดสยบเหมือนซวีชิงหย่วนพี่ใหญ่ บางทีเพราะซวีชิงหย่วนตัวโต หน้าตาย ทุกคนกลัวเขาถึงเชื่อฟังคำที่เขาพูด หลี่อวิ้นคิดอยู่ในใจ

ชามที่หลี่อวิ้นตัก ไม่ได้เอาเปรียบใคร ในทุกชามเต็มไปด้วยเนื้อแกะเต็มชาม ให้พ่อแม่ซวีกินอยู่บนโต๊ะเล็ก นางกับซวีชิงหย่วนนั่งกินตรงประตู ซวีชิงหย่วนถือชาม หลี่อวิ้นเข้าใกล้เขากินข้าวกันแบบนี้