บทที่ 12

ซวีชิงหย่วนถูกจับไปเป็นทหารไม่ถึงสองปี ทรัยพ์สินที่ดินของสกุลซวีก็ถูกยึด ซวีชิงหย่วนเป็นทหารอยู่ข้างนอกสิบกว่าปี รอหลับเขากลับมาที่ดินที่ถูกยึด ก็ผ่านการซื้อขายหลายมือแล้ว อยากเอาคืน ค่อนข้างยุ่งยากและลำบาก

พ่อซวีกินอิ่มสบายตัวนั่งเก้าอี้ผิงไฟ ดวงตาหรี่ดูผ่อนคลายสุด ๆ "วันที่กินอิ่มแบบนี้ถึงเรียกว่าวัน นี่ถึงเป็นชีวิต ครอบครัวคนโตดีขึ้นแล้ว รู้จักกตัญญูต่อพวกเรา พระเจ้าลืมตาแล้ว ในที่สุดก็ลืมตา"

"ท่านพ่อ ไม่ต้องกังวล รอข้าแต่งออกไป ข้าก็จะเอาของมากมายกลับมาให้ท่านพ่อกับท่านแม่กิน” ชิงเหมยมองพ่อตัวเอง รู้สึกสงสารมาก ตั้งแต่นางจำความได้ ในบ้านเหมือนไม่เคยได้กินอิ่ม นี่น่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้กินเนื้อ ยังกินจนอิ่มอีกด้วย

"ก็อยากให้เจ้ามีคู่แต่งงานที่ดี แต่พี่ชายสองคนเจ้ายังไม่ขอภรรยา นี่จะทำอย่างไรดี" แม่ซวีกังวลสุด ๆ

ตอนไม่มีลูกก็อยากได้ คลอดมาดีใจอยู่หลายปี รอลูกโตอีกหน่อย ก็ได้เวลาเป็นห่วงเรื่องงานแต่งของพวกเขา พวกเขานี่คือกังวลยันแก่ ก็ไม่รู้ว่าตอนพวกเขาลงโลงแล้ว เจ้าสองและเจ้าสามจะสู่ขอภรรยาได้ไหม

*

หลังจากที่หลี่อวิ้นและซวีชิงหย่วนออกจากบ้านซวีจึงเดินขึ้นเขา หลี่อวิ้นเป็นห่วงเด็กสองคนในบ้าน ถึงแม้ตอนมาจะกำชับทุกอย่างแล้ว ล็อกประตูไม่ให้วิ่งไปทั่ว แต่ในใจก็อดเป็นห่วงไม่ได้

ยิ่งแย่กว่านั้นก็คือ ภูเขาหิมะเดินยาก หลี่อวิ้นเดินไม่มั่นคง จับอยู่ด้านหลังซวีชิงหย่วนจอมพลังแน่นก็ยังสะดุดหลายครั้ง

ซวีชิงหย่วนทนดูไม่ไหวย่อตัวลง "เจ้าขึ้นมา ข้าแบกเจ้าเดิน"

“ไม่ได้ แขนพี่ยังบาดเจ็บถึงสองแห่ง”

"เจ้าเป็นภรรยาข้า ข้าจะไม่แบกเจ้าได้อย่างไร ขึ้นมา" ซวีชิงหย่วนพูดจบมองนางเม้มปากส่ายหน้าอยู่ห่าง ๆ จึงพูดต่อว่า "เจ้าไม่หนัก ข้าแบกเจ้าเป็นสบายมาก"

"จริงหรือ?" หลี่อวิ้นถามเสียงเบา นางเดินไม่ไหวแล้วจริง ๆ

"จริง"

หลี่อวิ้นถึงหมอบที่หลัง และกอดคอของเขา

ซวีชิงหย่วนแบกหลี่อวิ้น รู้สึกบริเวณหลังร้อน ๆ ร่างกายอ่อนนุ่มจากคำพูดผู้ชายคือความรู้สึกนี้นี่เอง

จากเชิงเขาถึงบนเขา ล้วนเป็นซวีชิงหย่วนแบกหลี่อวิ้นเดิน รอพวกเขาถึงบ้านหญ้าคาบนเขา เคาะและเปิดประตู เสี่ยวหนาน เสี่ยวเป่ยมองพวกเขาสองคน ตาแดง ๆ ดูน่าสงสาร

หลี่อวิ้นมองใบหน้าลายเหมือนแมวของเสี่ยวเป่ย "เจ้ากับพี่ชายร้องไห้หรือ?"

"อืม พี่ชายบอกพ่อกับแม่ลงเขาแล้วไม่ต้องการพวกเราแล้ว พวกเราสองคนจะอดยาก แข็งตาย ถูกหมาป่ากิน" เสี่ยวเป่ยเป็นเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ท่าทางขี้ขลาดดูน่าสงสาร

"แน่นอนว่าข้ากับพ่อพวกเจ้าต้องการพวกเจ้าอยู่ เจ้าดูซิ ข้างนอกมีเนื้อชิ้นใหญ่ หิวแล้วใช่ไหม ข้าจะไปทำอาหารให้พวกเจ้าเดี๋ยวนี้" หลี่อวิ้นอุ้มเสี่ยวเป่ยให้นั่งบนตักนาง เห็นเสี่ยวหนานยืนมองเสี่ยวเป่ยด้วยสายตาอิจฉาอยู่ข้าง ๆ

"เสี่ยวหนานก็มาด้วย ให้ข้ากอดหน่อยได้ไหม?" หลี่อวิ้นมองและกวักมือให้เสี่ยวหนาน เด็กคนนี้นิสัยอ่อนไหว นางต้องค่อยเป็นค่อยไป

เสี่ยวหนานค่อย ๆ เดินไปข้างตัวหลี่อวิ้น เห็นหลี่อวิ้นกางแขน เขารีบกอดไว้แน่น แสบจมูกและน้ำตาไหลออกมา

ซวีชิงหย่วนวางเนื้อแกะ เข้ามาแล้วเห็นพวกเขาสามคนกอดอยู่ด้วยกัน รู้สึกถึงความสำคัญ

เสี่ยวหนานเป็นคนแรกที่เห็นซวีชิงหย่วน เรียกเสียงเบาว่า “ท่านพ่อ”

“พวกเจ้าสองคนอย่าตัวติดแม่เจ้า ไปเล่นกันเองเถอะ”

ซวีชิงหย่วนเส้นเสียงต่ำมาก พูดจาก็จริงจังเกินไป หลี่อวิ้นได้ยินคำพูดของเขาจะทำเด็กสองคนตกใจ จึงพูดเสียงเบา ๆ กับเสี่ยวหนานเสี่ยวเป่ยว่า "พ่อเจ้าหมายถึงให้พวกเจ้าออกไปเล่นก่อน ข้าจะไปทำอาหาร”