บทที่ 13

หลี่หยุนยื่นมือออกไป พูดเสียงเบาว่า "พวกเจ้ากินอิ่มแล้วเดินเล่นในบ้านสักพัก ถ้วยชามข้าล้างเอง"

ทานมื้อเย็นเสร็จเหมือนไม่มีเรื่องอะไรให้ทำแล้ว ข้างนอกหิมะเริ่มตกโปรยปราย อยู่ในบ้านสามารถได้ยินเสียงหิมะลอย บ้านพวกเขาทำจากหญ้าคา ถึงแม้ในบ้านจะก่อเตาไฟอยู่ ก็ยังหนาวมาก ๆ

หลี่อวิ้นล้างชามเสร็จเข้ามา ซวีชิงหย่วนกำลังพันผ้าที่แขน หลี่อวิ้นพุ่งเข้าไป ประคองแขนของเขาถามด้วยความเป็นห่วง "ยังเจ็บอยู่ไหม? ในบ้านมีสมุนไพรไหม?"

“มีสมุนไพรห้ามเลือด แต่ไม่มีใช้ทาแผลไฟไหม้” ซวีชิงหย่วนก้มหน้าจับผ้าพันแผล เห็นสายตาหลี่อวิ้นจ้องแขนของเขาตลอด สีหน้าเป็นห่วงแสดงออกมาชัดเจน “ไม่ต้องห่วงข้า"

"ไม่เป็นห่วงได้อย่างไร ทั้งตัวตั้งแต่บนลงล่างพี่มีแต่แผล จะให้คนไม่เป็นห่วงได้อย่างไร" หลี่อวิ้นพูดอยู่จะช่วยเขาทำแผล กลับเห็นซวีชิงหย่วนยื่นมือห้าม จับโดนฝ่ามือของนางพอดี

ฝ่ามือผู้หญิงนั้นนุ่มนิ่ม มีความรู้สึกเด้ง ๆ ฝ่ามือของหลี่อวิ้นก็เป็นแบบนั้น เจ้าของเดิมก่อนหน้านี้ไม่ชอบทำงาน หลังแต่งงานกับซวีชิงหย่วน กลับไม่เคยทำเรื่องอะไร ดูแลมือคู่นี้เป็นอย่างดี

เห็นสายตาร้อนแรงของเขามองตน หลี่อวิ้นรีบชักมือออก "งั้นพี่ก็พันเองเถอะ ข้าไปจัดที่นอนเตรียมตัวนอนแล้ว"

ตอนกลางคืนในสมัยโบราณก็ต้องหาเรื่องอะไรทำหน่อย นอกจากกินข้าว ก็คือทำงานนอกบ้าน กลางคืนขึ้นเตียง มิน่าคนสมัยโบราณถึงมีลูกดกกัน กลางคืนไม่มีอะไรให้ทำ ก็ทำได้แต่หาความสุขบนเตียงแล้ว

หลี่อวิ้นจัดที่นอน เด็กสองคนนั่งเก้าอี้ผิงไฟอยู่ แอบเหล่มองทางหลี่อวิ้นบ่อย ๆ ดวงตาเล็กหรี่ลงคงเพราะง่วงนอนแล้ว

จัดที่นอนเสร็จ หลี่อวิ้นกวักมือให้เด็กทั้งสองคนมาใกล้ ๆ ตัว

"รีบถอนเสื้อผ้าเข้านอนแล้ว"

“ท่านแม่ ข้าอยากล้างเท้า เท้าเย็น” เสี่ยวเป่ยกอดขาของหลี่อวิ้น เรียกอ้อน ๆ

"ได้ รอเดี๋ยว ในกาเหล็กมีน้ำอยู่ให้พวกเจ้าล้างพอดี เสี่ยวหนานก็ต้องล้างด้วยกันนะ"

หลี่อวิ้นเอาอ่างกึ่งเก่ากึ่งใหม่หนึ่งใบ เติมน้ำช่วยเด็กสองคนล้างเท้า ถึงได้ใช้ผ้าห่มห่อพวกเขาไปวางใต้ผ้าห่มบนเตียง

เห็นซวีชิงหย่วนนั่งอยู่ข้าง ๆ หลี่อวิ้นพูดว่า "พี่ก็ล้างเท้าเถอะ วันนี้เดินเท้าทั้งวันต้องเย็นแน่ ๆ" นางพูดอยู่เทน้ำที่ใช้ล้างเท้าเด็กทั้งสองทิ้ง พร้อมช่วยตักน้ำมาให้ซวีชิงหย่วนด้วย

มองดูใบหน้าเย็นชาและท่าทางนิ่งเฉยของเขา หลี่อวิ้นย่อตัวลง ประคองขาของเขา "ข้าช่วยพี่ไหม?"

“ไม่ต้อง ข้าล้างเอง” เขาไม่ชินที่จู่ ๆ นางใส่ใจเขาแบบนี้

เด็กทั้งสองนอนบนเตียงแป๊บเดียวก็หลับไปแล้ว หลี่อวิ้นนั่งอยู่ข้างซวีชิงหย่วน มองเขาถอดรองเท้ารวมถึงถุงเท้ายาว ผู้ชายคนนี้เรียบง่าย รองเท้าถุงเท้าพังแล้วยังคงใช้อยู่

ซวีชิงหย่วนถูกหลี่อวิ้นจ้องจนทำตัวไม่ถูก เขารู้ตัวเองจน ไม่มีเงินซื้อรองเท้าถุงเท้าใหม่ แต่จะพยายามหาเงินแน่นอน หวังแค่นางจะไม่รังเกียจเขาอีก

“เดี๋ยวหาเวลาว่างข้าช่วยพี่เท้ารองเท้าสองสามคู่ ถุงเท้านี่ก็ต้องเปลี่ยนใหม่แล้ว พี่ล้างเท้าก่อน ข้าไปหาถุงเท้าคู่อื่นของพี่ให้”