ตอนที่ 45 แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงมาที่ร้าน

ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD ตอนที่ 45 แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงมาที่ร้าน ตอนที่ 45 แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงมาที่ร้าน

“นายท่านทำพลาดในครั้งแรก”

เสียงระบบดังขึ้นในหัวปู้ฟางทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งตกใจ เขาพลาดไปได้อย่างไร ในเมื่อกลิ่นมันหอมหวนถึงเพียงนี้…

ปู้ฟางเอาหม้อดินเผาออกจากเตาแล้วเปิดฝาหม้อ ไอน้ำหนาแน่นอบอวลด้วยกลิ่นไก่พวยพุ่งออกมา กลิ่นหอมของสะระแหน่เจืออยู่ในนั้นด้วยเช่นกัน ปู้ฟางรู้สึกมึนเมาเล็กน้อยเมื่อได้สูดเข้าไป

ภายในหม้อ เนื้อไก่สีแดงเหมือนเลือดเด้งดึ๋งราวกับเป็นวุ้น น้ำแกงไก่ยังคงเดือดปุด ทุกครั้งที่ฟองอากาศแตกกลิ่นหอมหวนจะพวยพุ่งขึ้นมา น้ำสะระแหน่สีม่วงเปลี่ยนเป็นสีเขียวมะนาวหลังจากตั้งไฟไว้สักพัก นอกจากนี้ยังมีฟองหนาสีเหลืองลอยอยู่บนน้ำแกงด้วยเช่นกัน ฟองนี้เป็นพลังชีวิตจากสมุนไพรพลังปราณที่ก่อตัวเป็นรูปเป็นร่าง

“หืม” ปู้ฟางขมวดคิ้วขณะมองสีของน้ำแกง หลังจากจ้องอยู่นานสองนาน ชายหนุ่มก็ถอนหายใจยาว ใบหน้าดูค่อนข้างเสียดาย

เป็นอย่างที่ระบบว่าไว้ เขาทำพลาดจริงๆ เสียด้วย สีของน้ำแกงไม่ควรเป็นสีเขียวมะนาว น้ำแกงไก่ที่สมบูรณ์แบบนั้นควรอยู่ในสภาพที่น้ำสมุนไพรซึมเข้าไปในเนื้อไก่จนหมด สีของน้ำแกงที่ถูกต้องควรเป็นสีเหลืองอำพัน

“คำแนะนำจากระบบ: ระหว่างกระบวนการปรุงอาหารโอสถทิพย์ นายท่านสามารถกระตุ้นให้น้ำสมุนไพรสะระแหน่ซึมเข้าไปในเนื้อไก่ได้ดียิ่งขึ้นด้วยการใช้พลังปราณเที่ยงแท้ ซึ่งจะช่วยรักษาประสิทธิภาพของสมุนไพรไว้ได้ดีเยี่ยมและทำให้รสสัมผัสของเนื้ออร่อยขึ้น” ระบบเอ่ย

“ใช้พลังปราณเที่ยงแท้ในการกระตุ้นรึ” ดวงตาของปู้ฟางเป็นประกายขึ้นมา เขาปรุงตามที่สูตรบอกทุกอย่างไม่มีผิดเพี้ยน แต่ผลกลับออกมาเป็นลบ จากนั้นก็ได้อ่านทวนอีกครั้งและพิจารณาดูอีกหน ทว่ากลับยังคิดไม่ออกเสียทีว่าทำสิ่งใดผิดไป ปู้ฟางเพิ่งนึกจุดที่ตนเองพลาดออกหลังจากที่ระบบเตือน

เขากำลังปรุงอาหารโอสถทิพย์อยู่ และยังต้องใช้สมุนไพรพลังปราณจำนวนมากอีกด้วย เพื่อให้พลังปราณของวัตถุดิบหลักและสมุนไพรหักล้างกันได้อย่างสมบูรณ์ เขาจะใช้เพียงอุปกรณ์ทำครัวประกอบอาหารไม่ได้ จำเป็นต้องใช้พลังปราณเที่ยงแท้เป็นตัวกลางในการปรุงอาหารโอสถทิพย์ให้สำเร็จด้วย

ในความเป็นจริงแล้ววิธีการนี้ไม่ได้ใช้กับอาหารโอสถทิพย์เท่านั้น ในอนาคตปู้ฟางจะต้องใช้พลังปราณเที่ยงแท้เป็นตัวกลางในการทำอาหารชนิดอื่นด้วยเช่นกัน ความจำเป็นในการใช้พลังปราณเที่ยงแท้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้ระบบช่วยปู้ฟางแปลงผลึกเป็นพลังงานให้เขาบรรลุขั้นปราณได้

มีวัตถุดิบชั้นยอดจำนวนไม่น้อยที่อัดแน่นไปด้วยพลังปราณปริมาณมหาศาล จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะใช้เพียงเครื่องครัวอย่างเดียวในการประกอบอาหาร หากเขาทำผิดพลาด อาจเกิดเหตุระเบิดหรือเหตุการณ์ไม่คาดคิดอื่นๆ ได้ ปู้ฟางจะต้องคิดถึงจุดนี้ให้มากขึ้นเมื่อเริ่มใช้วัตถุดิบที่สูงกว่าระดับห้าขึ้นไป

“ฟู่~” ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึก เรียกเจ้าขาวมาหาตน แล้วใส่น้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิงที่ทำไม่สำเร็จเข้าไปในท้องของหุ่นยนต์เพื่อกำจัดเศษอาหาร

เขาบิดขี้เกียจแล้วหาวออกมาหวอดใหญ่ ได้เวลานอนแล้ว ชายหนุ่มที่หมายมั่นปั้นมือว่าจะต้องเป็นพ่อครัวเทพให้ได้ จำเป็นต้องแบ่งเวลาการทำงานและการพักผ่อนอย่างเป็นสัดส่วนเคร่งครัด เมื่อถึงเวลานอนเขาก็ต้องนอน

แม้ความพยายามครั้งแรกของปู้ฟางจะผิดพลาดจนทำน้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิงไม่สำเร็จ แต่เขาก็ยังสงบนิ่งใจเย็นเช่นเดิม

ปู้ฟางตบท้องเจ้าขาวแล้วเดินกลับเข้าห้องไป นอนหลับอย่างปกติสุข

เช้าวันต่อมา เขาตื่นขึ้นล้างหน้าล้างตา แล้วเปิดร้านตามปกติ

ชายหนุ่มฝึกฝนทักษะการใช้มีดฝนดาวตกอย่างที่เคยทำ และทำภารกิจประจำวันสำเร็จเสร็จสิ้น จากนั้นก็ใช้หัวไชเท้าที่ได้จากการฝึกใช้มีดมาทำข้าวผัดไข่หัวไชเท้า

หลังจากลองชิมดูและพึงพอใจกับรสชาติที่ได้ เขาก็นำอาหารไปวางไว้ให้เจ้าดำที่นอนหลับอยู่ตรงทางเข้าร้านด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

ร้านของเขาเองก็เริ่มมีชื่อเสียงขึ้นมาเช่นกัน อย่างน้อยตอนเปิดร้านทุกเช้าก็จะเห็นกองทัพชายอ้วนลูกค้าประจำยืนคอยท่าอยู่ เจ้าอ้วนจินและสหายมากินข้าวที่ร้านเขาทุกวันไม่ว่าจะฝนตกหรือแดดออก

“เถ้าแก่ปู้ วันนี้ข้าขอขนมจีบทองคำ! สวรรค์ช่วย ซี่โครงเปรี้ยวหวานราคาแรงถึงห้าสิบผลึกเชียวรึ! ในเมื่อแพงขนาดนี้ก็ต้องสั่งเสียหน่อย เอามาหนึ่งจานก็แล้วกัน!” เจ้าอ้วนจินหัวเราะ ไขมันบนใบหน้ากระเพื่อมตามคำพูด

เหล่าชายอ้วนคนอื่นๆ ก็สั่งอาหารที่ตนเองอยากกินเช่นกัน ด้วยเหตุนี้ปู้ฟางจึงเริ่มทำงานมือเป็นระวิง โอวหยางเสี่ยวอี้มาถึงแต่เช้า หลังจากที่ทำงานไปสักพัก นางก็เริ่มชำนาญมากขึ้น

ในช่วงเวลาเปิดร้านชายหนุ่มทำงานตามปกติ เขาไม่มีเวลานั่งคิดเรื่องวิธีการทำน้ำแกงสมุนไพรไก่ปักษาเพลิง และดูใจเย็นเป็นอันมาก

ซูฉีเดินเข้าร้านมาเนิบๆ ตั้งแต่องค์ชายรัชทายาทสั่งให้เขามาตรวจสอบร้านแห่งนี้ ชายวัยกลางคนผู้นี้ก็ตกหลุมอาหารอร่อยเข้าเต็มเปาจนมากินแทบทุกวัน

“หนูน้อย ข้าขอปลาต้มก็แล้วกัน!” ซูฉีพยักหน้าให้โอวหยางเสี่ยวอี้

ปลาต้มเป็นอาหารจานโปรดของเขา เขาชอบมันมากกว่าปลาดองเหล้าและน้ำแกงเต้าหู้หัวปลาเสียอีก ความรู้สึกสุขล้ำจากเนื้อปลาอ่อนนุ่มนิ่มลื่นแต่ละชิ้นที่เข้าปากนั้น ทำให้ซูฉีรู้สึกราวกับกำลังเมามาย