ตอนที่ 46 ทำลายร้านข้ารึ เจ้ามีน้ำยาไ...

ทะลุมิติมาเปิดร้านอาหารอยู่ต่างโลก: GOURMET OF ANOTHER WORLD ตอนที่ 46 ทำลายร้านข้ารึ เจ้ามีน้ำยาไม่พอหรอก ตอนที่ 46 ทำลายร้านข้ารึ เจ้ามีน้ำยาไ…

“เจ้าทำให้บุตรสาวข้าได้รับบาดเจ็บ แถมยังอวดอ้างว่ารักษาชีวิตนางได้เช่นนั้นรึ” แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงยิ้มฝืน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความเย็นเยียบ เขาอยากเห็นนักว่าเจ้าของร้านอาหารเล็กๆ แห่งนี้จะสร้างปาฏิหาริย์อะไรได้บ้าง

อาการบาดเจ็บของเซียวเยียนอวี่นั้น แม้แต่หมอหลวงก็ยังแทบยื้อชีวิตเอาไว้ไม่ได้ แล้วคนที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้นมีหน้ามาอวดอ้างว่าจะรักษานางได้อย่างไร

ปู้ฟางถือเหยือกสุราหัวใจหยกเยือกแข็งอยู่ในมือตอนเดินออกจากห้องครัวมา เมื่อได้ยินคำถามของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิง เขาก็พลันตกอยู่ในภวังค์

“คนผู้นี้คือบิดาของเซียวเยียนอวี่รึ” ปู้ฟางคิดขณะมองไปที่ชายวัยกลางคนตรงหน้า พูดกันตามตรงแล้ว สายพันธุกรรมของตระกูลเซียวนี้เยี่ยมยอดจริงๆ ทุกคนในตระกูลหน้าตาดีกันหมด

“อ้อ ใช่ ข้านี่แหละเจ้าของร้านแสนใจบุญ” ชายหนุ่มพูดหน้าตาย

เขาเดินไปที่โต๊ะของแม่ทัพใหญ่แล้ววางเหยือกสุราลง “นี่สุราหัวใจหยกเยือกแข็งที่สั่ง ดื่มให้อร่อย”

แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงมองปู้ฟางด้วยสายตาไร้อารมณ์ เขาวางมือหนึ่งลงบนผ้าที่คลุมเหยือกสุราเอาไว้แล้วพูดเสียงเย็น “เจ้าทำให้บุตรสาวข้าได้รับบาดเจ็บ ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยหรือ”

“จะให้ข้าพูดอะไรเล่า แม้ร้านอาหารข้าจะเล็กแถมยังตั้งอยู่ในสถานที่ห่างไกล แต่ก็ยังมีกฎที่ต้องทำตาม ในเมื่อนางตัดสินใจก่อความไม่สงบภายในร้านข้า ก็ต้องเตรียมตัวไว้ว่าอาจบาดเจ็บได้” ปู้ฟางมองหน้าแม่ทัพใหญ่พลางตอบหน้าตาย

คำตอบที่ทั้งไม่ถ่อมตัวและไม่เย่อหยิ่งของอีกฝ่ายนั้นทำให้แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงชะงักเล็กน้อย จากนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าก็กว้างขึ้น “นานแล้วที่ไม่มีคนพูดกับข้าเช่นนี้… ในเมื่อเจ้ารู้ว่าข้าเป็นบิดาของเยียนอวี่ ก็ย่อมรู้ดีว่าข้าเป็นใคร

“ด้วยพลังปราณของข้า แค่ทำลายร้านเล็กๆ นี้ไม่ใช่เรื่องยาก เจ้าไม่กลัวว่าข้าจะฆ่าเจ้าหรือทำลายร้านของเจ้าหรือ”

เมื่อพูดจบ พลังปราณรุนแรงก็ไหลบ่าออกจากร่าง พลังนั้นหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยโลกทั้งใบ บรรยากาศภายในร้านหนักเหมือนถูกบีบอัด

ใบหน้าน่ารักของโอวหยางเสี่ยวอี้พาลซีดเผือด ดวงตาคู่โตเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง นางรีบหนีไปซ่อนไกลๆ ตอนที่แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงโกรธนั้นน่ากลัวมากจริงๆ

“อ้อ เจ้าอยากทำลายร้านข้ารึ” ปู้ฟางที่ยืนอยู่ท่ามกลางพลังปราณรุนแรงของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงตอบเพียงคำว่า “อ้อ” อย่างใจเย็น ประโยคต่อมาของเขามีน้ำเสียงจริงจัง “เจ้ามีน้ำยาไม่พอหรอก”

แม้พลังงานในร้านจะหนักอึ้งเหมือนขุนเขา ยิ่งใหญ่เหมือนพญามังกร ทว่าตราบใดที่ยังอยู่ในร้าน ตัวชายหนุ่มก็ไม่ได้รับผลกระทบแต่อย่างใด ระบบในร้านคอยช่วยปัดเป่าพลังงานไม่พึงประสงค์เสมอ

คำตอบของปู้ฟางนั้นเหนือความคาดหมายของทุกคนในที่แห่งนี้มาก

โอวหยางเสี่ยวอี้ชะงักไปชั่วครู่ จากนั้นก็หันไปมองนายท่านตัวเหม็นของตนด้วยความชื่นชม แม้นางจะคิดว่าเขามุทะลุเหลือแสน แต่ก็ยังรู้สึกว่าคำพูดนั้นช่างแสนตราตรึงใจ

“ข้าไม่มีน้ำยาพอรึ” แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงลุกขึ้นยืน โกรธจัดเสียจนหัวเราะออกมา ผู้ฝึกตนระดับเจ็ดขั้นนักพรตยุทธการจะไม่มีน้ำยาพอทำลายร้านเล็กๆ นี้ได้อย่างไรกัน

ภายในเสี้ยวลมหายใจ ดวงตาของปู้ฟางก็พร่าเลือน แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงมาปรากฏตัวตรงหน้าเขา ใบหน้าหล่อเหลานั้นอยู่ห่างจากหน้าของปู้ฟางไปเพียงหนึ่งคืบ ความเย็นที่แผ่ออกจากร่างทำให้รูขุมขนของชายหนุ่มหดตัว

“ยโสนักทั้งที่เป็นแค่ระดับสามขั้นคลั่งยุทธการ ไหนขอดูเสียหน่อยว่าเจ้าจะสมราคาคุยหรือไม่” แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงพูดเสียงเรียบ พร้อมยกมือขึ้นจะจับตัวปู้ฟาง

ปู้ฟางจับจ้องไปที่แม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ บรรยากาศในร้านตึงเครียดขึ้นทันที

ปัง!

ชายหนุ่มก้าวถอยไปข้างหลังสองก้าว ฝ่ามือของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงไม่ได้ปะทะร่างของเขาแต่อย่างใด เพราะเจ้าขาวเข้ามากันเอาไว้ได้ทันท่วงที

แขนหุ่นยนต์ของเจ้าขาวยกขึ้นหยุดฝ่ามือที่คิดโจมตีเอาไว้ได้ ควันสีเขียวลอยล่องออกจากฝ่ามือของทั้งสองขณะปะทะกัน

“พวกที่เข้ามาก่อความไม่สงบจะต้องโดนจับแก้ผ้าประจานต่อหน้าประชาชี” ดวงตาของเจ้าขาวกะพริบแสงสีแดงวาบ เสียงจักรกลดังตามมา

ดวงตาของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงเองก็สว่างวาบขึ้นเช่นกันขณะมองหุ่นยนต์ตรงหน้า “นี่คือหุ่นเชิดจักรกลที่ทำให้เยียนอวี่ได้รับบาดเจ็บสินะ มันกันการโจมตีของข้าได้อย่างไม่คณนามือ! เหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด ร้านนี้มีอะไรซ่อนไว้จริงๆ ด้วย”

ร่างของแม่ทัพใหญ่เซียวเหมิงบิดงอ ขณะปล่อยอีกหมัดไปที่เจ้าขาวด้วยความเร็วแสง

ปัง!

ปัง ปัง ปัง!