ตอนที่ 7 เป็นเกลือแล้ว

จือหลินไม่ได้รับรู้เรื่องราวหลังจากนั้น เมื่ออี้เฉินถูกชาวบ้านพากลับไป นางก็รีบเร่งมือเก็บฟืนกลับเรือน เพื่อไปดูเกลือที่นางต้มไว้

แต่กว่าที่เกลือจะเสร็จก็เกือบฟ้ามืดเสียแล้ว ลี่อินเข้ามาช่วยบุตรสาวขนฟืนเข้าไปห้องครัว

จือหลินเติมฟืนเข้าเตาเพื่อเร่งฟืนในช่วงสุดท้าย น้ำในกระทะเริ่มเป็นเกลือขาวโผล่มาให้เห็นแล้ว จือหลินใช้ทัพพีช้อนเกลือที่เป็นเม็ดขึ้นมาใส่กระด้งที่มารดาหามาให้นาง

น้ำที่ยังไม่ระเหยในกระทะนางก็ปล่อยไว้เช่นนั้น ก่อนที่จะหันมาเกลี่ยเกลือเพื่อให้คายความร้อนไว้ขึ้นนางจะได้เก็บเข้าไห ป้องกันคนที่มาหาที่เรือนพบเห็นเขา

แต่ส่วนน้อยที่จะมีผู้ใดมาหานางทั้งสองคนแม่ลูก แต่กันไว้ก่อนย่อมดีกว่า เพราะเกลือเป็นสินค้าต้องห้าม หากมีคนล่วงรู้ว่านางสามารถทำเกลือขึ้นมาได้ต้องเกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่

ลี่อินมองเกลือที่เสร็จแล้วในกระด้งอย่างตกตะลึง นางไม่คิดว่าเพียงดินที่บุตรสาวนำกลับมาจะได้เกลือออกมาเช่นนี้ ถึงแม้น้ำที่เกือบเต็มกระทะจะต้มออกมาได้ไม่มากอย่างที่คิด แต่เท่านี้ก็มากพอกับทั้งชีวิตที่นางได้กินมาเสียอีก

“หลินเออร์ หากมีผู้ใดรู้เข้าเจ้าต้องเป็นอันตรายแน่” ลี่อินพูดขึ้นอย่างกังวล

“ข้าไม่พูด ท่านไม่พูด ผู้ใดจะเล่าเจ้าค่ะ” ลี่อินคิดตามสิ่งที่บุตรสาวพูดก็เห็นว่าเป็นจริง จึงได้คลายความกังวลลง

เมื่อเกลือในกระด้งเย็นลงแล้วลี่อินก็รีบนำไหที่ใช้ใส่เกลือมาเก็บเข้าไปทันที แล้วรีบอุ้มไปซ่อนไว้ภายในห้องของนางอย่างรวดเร็ว จือหลินได้แต่ส่ายหัวให้กับความขี้ขลาดของมารดา

แต่นางไม่คิดจะเอ่ยห้าม หากสิ่งที่นางทำนั้นทำให้นางสบายใจก็ปล่อยให้นางได้ทำไป

กว่าเกลือในกระทะจะระเหยจนแห้งหมดก็กินเวลาไปทั้งค่อนคืน สองแม่ลูกจัดการเก็บข้าวของทุกอย่างเข้าที่จนเรียบร้อยก็ลากสังขารกลับเข้าไปนอนในห้องอย่างรวดเร็ว

วันต่อมาจือหลินนางจัดได้จัดการหมักเกลือกับเนื้อที่เหลือของนางเสียที เนื้อแห้งถูกแขวนตากแดดอยู่ชานเรือน จือหลินนั่งมองท้องฟ้า สภาพแวดล้อมในเรือนอย่างปลงตก เมื่อไหร่ร่างกายของนางจะเติบโตเสียที จะได้คิดหาทางหาเงินเพื่อซ่อมแซมเรือน

ถึงจะขึ้นเขามาหลายหนหลังจากที่เก็บดินกลับมาทำเกลือ สวรรค์ก็ยังไม่ส่งโชคมาให้นางได้พบโสมหรือเห็ดหลินจืออย่างในนิยายที่เจ้าหน้าที่ชอบนำมาพูดอวดกันเสียที

หากอยู่ในโลกก่อนนางคงไม่ต้องมากังวลเรื่องความเป็นอยู่เช่นนี้ เพราะมัวแต่กังวลเรื่องการทดลองยาในแต่ละรอบของนางจะมีชีวิตรอดหรือไม่

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ก็ไม่รู้ว่าความเป็นอยู่ในตอนนี้ดีกว่าเมื่อก่อนที่ไม่ต้องกังวลว่าจะได้รับการทรมานจากยาทดลองหรือไม่

“ท่านแม่ เมืองไกลจากหมู่บ้านมากหรือไม่เจ้าคะ” จือหลินที่ค้นหาความทรงจำจากร่างเดิมเรื่องเดินทางเข้าเมืองไม่พบจึงเอ่ยถามขึ้น

“เจ้าจะไปทำอันใดที่เมือง” ลี่อินเอ่ยถามเสียงแข็งทันที

จือหลินหันไปเลิกคิ้วมองมารดาที่นับตั้งแต่มาภพนี้นางยังไม่เคยเห็นมารดามีน้ำเสียงเช่นนี้มาก่อน