ตอนที่ 8 นับว่าสวรรค์ยังสงสารนาง

จือหลินดวงตาของนางเปล่งประกายเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่บนผนังของถ้ำ ก่อนนางจะเงยหน้าหัวเราะเสียงก้องสะท้านไปทั่วถ้ำอย่างบ้าคลั่ง

หากมีผู้ใดผ่านมาบริเวณถ้ำที่นางอยู่คงได้ตกใจเสียงนางจนวิ่งหนีไปแน่ แม้แต่นกที่เกาะอยู่ตามต้นไม้ใกล้ๆ ถ้ำ ยังต้องบินหนีด้วยความตกใจ

จือหลินหาที่เหมาะๆ ปักคบไฟของนาง ก่อนจะนำมืดที่อยู่ด้านหลังตะกร้าออกมาเพื่อจัดการกับสิ่งที่นางพบเจอ

อย่างน้อยสวรรค์ก็ไม่ได้กลั่นแกล้งนางมากเกินไป ยังพาให้นางมาพบ ‘เห็ดหลินจือ’ มากมายหลายดอก

“ฮ่า ฮ่า ชื่อข้าจือหลิน ข้าถึงได้มาเจอเห็ดหลินจือ” จือหลินนางพูดกับตนเองราวกับคนเสียสติ

นางเก็บเห็ดลงมาจากผนังอย่างเบามือ พร้อมกับฮัมเพลงอย่างสบายใจ แม้นางจะเรียนแพทย์แผนปัจจุบันไม่ใช่แพทย์แผนจีน แต่ความรู้เรื่องสมุนไพรนางก็พอมีติดตัว

หลินหลินจือที่นางพบบางดอกมีอายุหลายร้อยปี บางดอกนับพันปีก็มี หากมองไปตามผนังถ้ำดีๆ จะพบรากของต้นไม้ที่แห้งตายมาเป็นเวลานานจึงทำให้เกิดเห็ดหลินจือขึ้นมาได้

จือหลินมิได้เก็บไปทั้งหมดในทันที ถ้ำแห่งนี้ไม่มีผู้ใดรู้ถึงการมีอยู่ของมัน นางค่อยขึ้นมาเก็บในภายหลังก็ยังได้ นางเลือกเก็บไปสีละสองดอก เพื่อดูว่าในยุคนี้สีใดขายได้เงินมากที่สุด

เห็ดหลินจือที่พบมีสี แดงที่เห็นได้มากที่สุด สีดำและสีม่วงที่จัดว่าหายาก แต่ไม่ใช่ในยุคของนางไม่ว่าจะสีอะไรล้วนแต่ถูกเพาะเลี้ยงออกมาได้ทั้งสิ้น

นางเก็บดอกสีแดงไปมากหน่อยเพื่อใช้บำรุงร่างกายให้มารดานาง เห็ดหลินจือแดงช่วยให้เลือดไหลเวียนดีขึ้นและยังช่วยเรื่องนอนไม่หลับของมารดาด้วย

จือหลินนำใบไม้มาห่อเห็ดแต่ละดอกอย่างเบามือ ขนาดของแต่ละดอกเมื่อวางลงไปในตะกร้าของนางก็มีขนาดใหญ่เท่าตะกร้าเสียแล้ว เมื่อวางซ้อนๆ กัน ก็แทบจะล้นออกมาจากตะกร้า

จือหลินจึงใช้ผักป่าปิดคลุมด้านบนอีกชั้น หากพบเจอชาวบ้านจะได้คิดว่านางขึ้นเขามาเก็บผักป่า นางยังเก็บดอกเล็กๆ เท่ากำมือไปอีกหลายดอกเพื่อไปฝากชาวบ้านที่มักจะนำอาหารมาให้พวกนางสองแม่สองตั้งแต่นางเกิดอีกด้วย

เพราะระยะทางขึ้นเขาที่ไกลกว่าทุกครั้ง เมื่อลงมาจากเขาได้ เรือนผู้อื่นก็เกือบจะดับไฟนอนเสียแล้ว

จือหลินเข้าไปในเรือนก็พบมารดาที่นั่งรออยู่ที่ข้างประตูห้องโถงเช่นทุกครั้ง นางเดินเอาตะกร้าไปไว้ด้านหน้าของมารดา พร้อมทั้งเปิดออกเพื่ออวดสิ่งที่นางได้มาในวันนี้