บทที่ 10 ไม่ปิดบัง

บทที่ 10 ไม่ปิดบัง

ยามเหม่า (05.30)

เรือนของฟางเหนียง

“ฮูหยินผู้เฒ่าเจ้าคะ ข้ามาตามที่ท่านสั่งมาเจ้าค่ะ” สาวใช้ยืนอยู่ในมุมมืดตอนนี้แสงสว่างจากดวงอาทิตย์กำลังสาดส่องลงมาเพียงเล็กน้อย

“ได้ความว่าเช่นไร” ฟางเหนียงเอ่ยถามอีกฝ่าย

“เมื่อวานนี้ฮูหยินได้รับบาดเจ็บเนื่องมาจากช่วยคุณชายอ้ายเยว่เอาไว้ แต่ข้ายังไม่รู้นิสัยของฮูหยินเท่าไหร่นัก ทั้งวันนางเอาแต่เก็บตัวนอนอยู่บนเตียงเพราะว่าเจ็บบาดแผล นางให้ข้าออกมาอยู่ด้านนอกจนกระทั่งฟ้ามืดนางตื่นขึ้นมา ข้าจึงเข้าไปดูแลปรนนิบัตินาง ไม่นานท่านแม่ทัพได้เข้าไปหาฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยินออดอ้อนเก่งจนทำให้ท่านแม่ทัพรีบไล่ข้าออกมาเพื่อพาฮูหยินไปหลับนอน ทั้งสองดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ดีมากเลยนะเจ้าคะ” สาวใช้รีบเอ่ยบอกอีกฝ่ายอย่างที่นางเห็นมา

“แล้วท่านแม่ทัพมีท่าทีเช่นไรเมื่อนางออดอ้อน”

“ท่านแม่ทัพดูเป็นห่วงฮูหยินมาก ๆ นะเจ้าคะสายตาที่จ้องมองฮูหยินเป็นสายตาที่ข้าไม่เคยเห็นเลยสักครา”

“อืมเช่นนั้นหรือ เจ้ากลับไปเถิดแล้วจับตาดูนางให้ดี มีอะไรก็รีบมารายงานวันนี้ข้าจะเข้าไปดูอาการนางสักหน่อย”

“เจ้าค่ะ” ไป๋ลู่มารายงานตามงานที่นางถูกสั่งให้ไปทำ เมื่อนางได้รายงานเสร็จจึงกลับไปที่ห้องของเยิ่นเม่ยเม่ยเพื่อปรนนิบัตินางต่อ

ส่วนฟางเหนียงนางเดินเล่นชมดอกไม้ยามเช้าครุ่นคิดเรื่องที่สาวใช้มาแจ้ง ยิ่งคิดยิ่งแปลกใจ เทียนหลันเซ่อนะหรือที่มีใจรักเยิ่นเม่ยเม่ยรวดเร็วปานนี้ ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนนางพยายามหาสตรีที่เพรียบพร้อมมากมายเพื่อมาให้เขาเลือกแต่เขาเองหาได้สนใจ เพราะเพิ่งสูญเสียฮูหยินท่านแม่ของอ้ายเยว่ไป แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะสนใจเยิ่นเม่ยเม่ยสตรีต่อยต่ำเช่นนั้น

“ไม่ได้การ ข้าจะให้เทียนหลันเซ่อรักนางไม่ได้ อีกอย่างตอนนี้นางได้ช่วยอ้ายเยว่ป่านนี้อ้านเยว่คงชอบนางแล้วสินะ ข้าอยู่นิ่งไม่ได้แล้วต้องรีบไปจัดการเรื่องนี้” ฟางเหนียงคิดหาทางที่จะแยกทั้งสองก่อนจะเดินไปหาเยิ่นเม่ยเม่ยเพื่อดูอาการ

ฝั่งด้านเทียนหลันเซ่อตื่นก่อนหลี่มี่นอนจ้องมองใบหน้าของนางที่หลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่ในอ้อมแขนของเขาแสงแดดสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของนางช่างชวนน่ามอง จนเทียนหลันเซ่อเผลอตัวใช้นิ้วมือของตนแตะลงที่ใบหน้าของหลี่มี่อย่างนุ่มนวล

“ทำไมครั้งนั้นข้าถึงไม่สนใจเจ้ากันนะ ข้าใจร้ายกับเจ้ามากเลยสินะ ทุกอย่างล้วนเป็นความผิดของข้าเอง ต่อจากนี้ข้าจะไม่ทำเช่นนั้นกับเจ้าอีก”

“อื้อ ..อย่ามากวนได้มั้ยคนจะนอน” หลี่มี่รู้สึกรำคาญที่ถูกรบกวนเวลานอน แต่เมื่อนึกได้ว่าตอนนี้นางนอนร่วมเตียงกับท่านแม่ทัพอยู่นางรีบลืมตาขึ้นมองอย่างตกใจ

“เจ้านี่ ขี้เซาจริง ๆ”

“ท่านแม่ทัพยังไม่ไปที่ใดหรือเจ้าคะ แล้วทำไมข้าถึงมานอนท่านี้ได้หรือว่าท่านคิดจะทำอันใดข้าอีก” หลี่มี่สำรวจมองตอนนี้นางนอนหนุนแขนแกร่งของเทียนหลันเซ่ออยู่ แถมใบหน้าของนางตอนนี้แนบชิดใกล้ใบหน้าของเขาอย่างมาก จนรู้สึกถึงลมหายใจ

“เจ้านี่นะ.. ลืมตาขึ้นมาก็คิดว่าข้าจะทำอะไรเช่นนั้นกับเจ้าอีกแล้วหรือ หากข้าจะทำข้าคงไม่ปล่อยให้เจ้าได้นอนสบายอยู่เช่นนี้หรอกนะ เมื่อคืนเจ้าเอาแต่ละเมอจนข้าต้องโอบกอดเจ้าไว้เจ้าถึงสงบได้ เจ้าน่าจะขอบใจข้ามากกว่านะ” หลี่มี่ยันตัวขึ้นเทียนหลันเซ่อลุกขึ้นบิดแขนข้างไปมาเพราะเหน็บชาจากที่หลี่มี่นอนหนุนมาทั้งคืน

“เป็นเช่นนั้นหรอกหรือเจ้าคะ แฮะ ๆ ” หลี่มี่ยิ้มอย่างเขินอายที่คิดไปไกล

“ก็ต้องเป็นเช่นนั้นนะสิ เจ้าต้องตอบแทนข้าแล้วล่ะ” เขายิ้มออกมาอย่างมีเลศนัยขยับกายเข้ามาใกล้หลี่มี่กำลังจะหอมแก้มของนางเพื่อเป็นการตอบแทนแต่แล้วประตูห้องกลับถูกเปิดมาจากด้านนอก

“ปัง! .” ทั้งสองหันไปมองตามเสียงหลี่มี่หัวใจเต้นแรงคิดว่าจะถูกเทียนหลันเซ่อหอมแก้มเสียแล้ว เมื่อมีคนเข้ามานางรีบเดินลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว

“ท่านแม่ มาที่นี่แต่เช้ามีเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ?” หลี่มี่มองผู้มาเยือนเห็นฟางเหนียงที่ยืนจ้องนางอย่างไม่สบอารมณ์เมื่อเห็นสภาพอาภรณ์ที่ไม่เรียบร้อย