บทที่ 9 หากถูกท่านโอบกอดคงหายดี

บทที่ 9 หากถูกท่านโอบกอดคงหายดี

หลังจากที่สาวใช้เดินออกไปหลี่มี่โน้มลงลงนอนพร้อมหลับตาลงเพื่อพักผ่อน ไม่คิดเลยว่าการเจ็บตัวจะเจ็บได้ถึงเพียงนี้ แม้จะเป็นการเจ็บที่ไม่ได้ถูกกระทำ แต่มันทำให้หลี่มี่รู้ว่าความเจ็บปวดเป็นเช่นไร แล้วอย่างนี้เยิ่นเม่ยเม่ยตอนที่นางถูกรังแกจะเจ็บปวดถึงเพียงใดกันนะ หลี่มี่หลับตาครุ่นคิดไม่นานจึงผล็อยหลับไป

“บาดเจ็บอีกแล้วสินะ ทำเช่นไรเจ้าถึงจะปลอดภัย ข้าไม่ชอบที่เห็นเจ้าบาดเจ็บเลยสักนิด” มือหนาลูบลงที่หัวของเยิ่นเม่ยเม่ยอย่างอ่อนโยน จ้องมองร่างบางที่นอนหลับสนิทด้วยใจที่เจ็บปวด

หลี่มี่รู้สึกตัวเหมือนมีมือมาลูบที่หัวของนาง นางลืมตาขึ้นมาพบเพียงในห้องตอนนี้มีเพียงความมืดสนิดว่างเปล่า นางลุกขึ้นนั่งกวาดตามองดูรอบ ๆ แต่กลับไม่พบผู้ใดสักคนหรือนี่นางจะรู้สึกหรือฝันไปนะ

“ฝันสินะไป๋ลู่เจ้าอยู่ด้านอกหรือไม่? ”

“เจ้าค่ะ “เสียงตอบขานอยู่ด้านนอกผลักประตูเดินเข้ามาในห้องพร้อมเดินไปจุดเทียนเพิ่มความสว่างในห้อง

“ฮูหยินตื่นแล้วหรือเจ้าคะ ข้าเตรียมอาหารมาให้ฮูหยินแล้ว” นางจุดเทียนพลางเอ่ยบอกนายหญิง

“ตอนที่ข้าหลับอยู่มีผู้ใดเข้ามาหรือไม่?”

“ไม่นะเจ้าคะ ข้าเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องตลอดไม่เห็นจะมีผู้ใดมาเยือนเลยสักคน ลุกขึ้นไหวไม่เจ้าคะข้าช่วยพยุง” ไป๋ลู่เดินเข้ามาประคองร่างของหลี่มี่ให้ลุกขึ้นไปที่โต๊ะอาหาร

‘หรือว่าฉันฝันไปจริง ๆ แต่ทำไมเหมือนความจริงจังเลยแต่ช่างเถอะตอนนี้ฉันมีเรื่องให้คิดและสำคัญกว่า’ หลี่มี่คิดในใจก่อนจะเดินไปที่โต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมไว้ให้เต็มโต๊ะไปหมด

นางจับตะเกียบคีบอาหารเข้าปากเพื่อลิ้มรส วันนี้ทั้งวันนางแทบไม่ได้กินอะไรเข้าไปในท้องสักอย่างตอนนี้ท้องของนางเริ่มร้องประท้วงให้นางกินเพื่อความอยู่รอด เมื่ออาหารเข้าปากดวงตาของหลี่มี่ลุกวาว ไม่คิดเลยว่าอาหารของที่นี่จะอร่อยมากขนาดนี้

“จริงสิ ท่านแม่ทัพไม่มาดูข้าบ้างเลยหรือ หรือว่าเขายังไม่กลับมาจากข้างนอกกัน”

“ข้าเฝ้าห้องฮูหยินตั้งแต่ท่านหลับยังไม่เห็นท่านแม่ทัพเลยเจ้าค่ะ " ไป๋ลู่รีบรายงานพร้อมสำรวจใบหน้าของเยิ่นเม่ยเม่ยว่านางจะแสดงสีหน้าเช่นไร แต่เมื่อนางได้เห็นกลับต้องสงสัยเพราะหลี่มี่กลับยิ้มเยาะออกมา พร้อมไม่เอ่ยอันใดแม้แต่น้อย

‘หึ! ช่างโชคดีตอนนี้ตะวันตกดินวันนี้เขาคงไม่มาสินะ แต่ก็น่าโมโหข้าเจ็บตัวขนาดนี้ไม่มาถามไถ่สักนิด เหอะ’ หลี่มี่คิดในใจพร้อมคีบอาหารเข้าปากต่อ แต่แล้วจู่ ๆ ประตูได้ถูกเปิดจากด้านนอกเข้ามาทั้งสองหันไปมองตาม ๆ กัน ใบหน้าของหลี่มี่พลันเปลี่ยนสีหุบยิ้มโดยปริยาย

“อะไรกันหรือว่าจะรู้ความคิดฉันนะ” หลี่มี่พึมพำเงียบ ๆ เพราะผู้ที่เดินเข้ามาคือท่านแม่ทัพเทียนหลันเซ่อ

“ฮูหยินเจ้าเป็นเช่นไรบ้าง เจ้าฟื้นแล้วอย่างนั้นหรือ? .” แม่ทัพรีบย้ำเท้าเดินเข้ามาหาใบหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง