บทที่ 8 ข้าไม่ได้ตั้งใจ

บทที่ 8 ข้าไม่ได้ตั้งใจ

ไม่นานแม่นมได้กลับมาพร้อมท่านหมอตรวจร่างกายจัดการบาดแผลให้แก่หลี่มี่ โชคดีที่นางไม่ได้รับบาดเจ็บมากเพียงแค่หัวแตกเท่านั้น ส่วนที่นางสลบน่าจะเป็นเพราะนางตกใจจนเกินไป

เมื่อท่านหมอรักษาแผลให้หลี่มี่เสร็จเขาจึงขอตัวกลับ ส่วนอ้ายเยว่ไม่กล้าที่จะเข้าไปที่ห้องเดินไปมาอยู่หน้าห้องอย่างเป็นกังวล ส่วนลูกแมวน้อยเขาได้ให้แม่นมพาไปที่ห้องของเขาแล้ว เทียนหลันเซ่อรู้ว่าเยิ่นเม่ยเม่ยปลอดภัย เขาจึงเดินออกมาหน้าห้องพบเห็นอ้ายเยว่เดินไปมาอย่างเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาจึงเดินเข้ามาหาบุตรชายเพื่อสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น อ้ายเยว่เห็นท่านพ่อเดินออกมาจากห้องจึงรีบเข้าไปเอ่ยถามอาการของเยิ่นเม่ยเม่ย

“ท่านพ่อนางเป็นเช่นไรบ้างขอรับ ข้าไม่ได้ทำให้นางตายใช่มั้ย? ท่านพ่อหากนางตายข้าจะทำเช่นไร” เทียนหลันเซ่อวางมือลงบนบ่าของอ้ายเยว่ทั้งสองข้างนั่งคุกเข่าลงเพื่อถามเรื่องราวที่เกิดขึ้นในครั้งนี้

“อ้ายเยว่บอกข้ามาว่าเรื่องนี้มันเกิดอะไรขึ้นทำไมนางถึงได้รับบาดเจ็บ แล้วทำไมเจ้าต้องคิดว่าตนเองฆ่านางหรือว่าเจ้ารังแกนาง” น้ำเสียงกดต่ำเพียงแค่ได้ยินก็รู้เย็นยะเยือกถึงหัวใจ

เด็กชายสั่นกลัวส่ายหน้ามองไปทางอื่นมิกล้าที่จะสบสายตาท่านพ่อ พร้อมเอ่ยบอกอย่างกระตุกกระตัก

“ข้าไม่ได้ตั้งใจขอรับท่านพ่อ ข้าแค่จะช่วยแมวที่ต้นไม้จึงปีนขึ้นบนหลังคาแต่ข้าพลาดตก ข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางจะเข้ามาช่วย ข้าตกลงมาใส่นางทำให้หัวของนางเลือดออก อึก.. อึก.. ท่านพ่ออย่าบอกนะขอรับว่าข้าฆ่านาง” เด็กชายเริ่มเอ่ยเสียงสั่นสะอึกสะอื้น แต่เทียนหลันเซ่อกลับถอนหายใจ เขาคิดว่าบุตรชายของเขาเป็นคนรังแกทำให้นางได้รับบาดเจ็บ แต่ไม่ใช่อย่างที่เขาคิดเขาเองก็เบาใจ ยกมือลูบหัวของอ้ายเยว่อย่างแผ่วเบา น้ำเสียงนุ่มกว่าคราวก่อนเพื่อปลอบประโลมให้เด็กชายหยุดร้องไห้

“นางปลอดภัยแล้ว ข้าคิดว่าเจ้าทำร้ายนางเสียอีก” เด็กชายมองหน้าท่านพ่อพร้อมย้อนคำพูดของเขาเพื่อให้แน่ใจอีกครั้ง

“นางปลอดภัยแล้วหรือขอรับ? ” เด็กชายหน้าระรื่นใช้มือปาดน้ำตาอย่างดีใจ

“ใช่แล้ว เจ้าเห็นหรือไม่ว่านางเป็นห่วงเจ้าจนกล้าที่จะเจ็บแทน ให้ครั้งนี้เป็นบทเรียนของเจ้า ไปสิเข้าไปดูนางและต่อจากนี้เจ้าเลิกเรียกชื่อนางได้แล้ว จงเรียกนางว่าท่านแม่” ใบหน้าของอ้ายเยว่สลดลงอีกครั้ง แม้ว่าครั้งนี้นางจะช่วยเหลือเขา แต่จะให้เขายอมรับนางเป็นแม่มันช่างเป็นเรื่องที่ยากนัก แถมไม่ตอบอันใดเทียนหลันเซ่อสักคำ เขารับรู้ได้ว่าบุตรชายคิดเช่นไร การที่เด็กคนหนึ่งไม่เคยมีแม่ที่คอยเลี้ยงดูยากนักหากวันหนึ่งจะให้เรียกสตรีอื่นว่าท่านแม่

“ท่านพ่อ เรื่องนี้ข้าต้องขอเวลาสักนิดนะขอรับ”

“เอาเถิด หากนางฟื้นแล้วเจ้าจงนำยาให้นางดื่มด้วย ข้าจะออกไปด้านนอกสักครู่” เทียนหลันเซ่อไม่คาดคั้นลุกขึ้นยืนพร้อมบอกให้เขาดูแลเยิ่นเม่ยเม่ยเมื่อนางฟื้นขึ้นมา

“ข้ารับท่านพ่อ” เด็กชายพยักหน้ารับคำสั่งของท่านพ่อเขาลูบหัวบุตรชายอย่างอ่อนโยนก่อนจะย่างเท้าไปทำเรื่องที่ค้างคาอยู่

อ้ายเยว่เดินย่างเท้าอย่างเบาตัวเกรงว่าเยิ่นเม่ยเม่ยจะตื่นเมื่อเด็กชายเดินมาถึงเตียงนอนพบว่าตอนนี้นางหลับสนิทอยู่บนเตียงหัวถูกโพกด้วยผ้าสีขาว ทำให้อ้ายเยว่รู้สึกผิดที่ทำให้นางได้รับบาดเจ็บ

“ท่านโง่หรือไง มาช่วยข้าทำไมกัน คิดว่าจะทำดีด้วยแค่นี้แล้วข้าจะยอมรับท่านเป็นท่านแม่อย่างนั้นหรืออย่าหวังเลย ไม่มีวันนั้นเสียหรอก” เด็กชายยังคงถือทิฐิของตนเอง แม้จะรู้สึกผิดแต่ยังเย่อหยิ่งเพราะคิดว่าเป็นแผนของเยิ่นเม่ยเม่ย

หลี่มี่ได้ยินเสียงเล็ก ๆ ข้างกายนางรู้สึกตัวตอนนี้เจ็บที่หัวปวดระบมไปหมด

“อื้อ… ทำไมข้าถึงเจ็บหัวอย่างนี้นะ” อ้ายเยว่ได้ยินเสียงครวญครางดังออมาจากปากของเยิ่นเม่ยเม่ยเขารีบเข้าไปดูใกล้ ๆ นางฟื้นแล้วจริง ๆ นะหรือ? แล้วเมื่อครู่นางได้ยินที่เขาเอ่ยหรือไม่? ใบหน้าของอ้ายเยว่กังวลอีกครั้ง

“นี่ท่านฟื้นแล้วหรือ” หลี่มี่ลืมตามาดูก็พบเด็กชายยืนจ้องหน้าอยู่ สมองของนางเริ่มประมวณผล นางจำได้ว่าเด็กชายกำลังหล่นมาจากหลังคานางเข้าไปช่วยจากนั้นก็หมดสติไป แล้วนางมาอยู่ที่ห้องได้อย่างไร

“เจ้าซาลาเปา ข้ามาอยู่ที่ห้องได้อย่างไรเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่?”

“เหอะ! นี่ท่านสติฟั่นเฟือนหรืออย่างไรที่เข้ามาช่วยข้าจนตนเองได้รับบาดเจ็บ เมื่อฟื้นมาก็เอาแต่เป็นห่วงข้า ช่างไม่ดูตนเองบ้างเลยคนที่ได้รับบาดเจ็บคือท่านต่างหากเล่าแต่ท่านอย่าคิดนะการที่ช่วยข้าในครั้งนี้แล้วข้าจะยอมรับท่านนะ” เด็กชายกอดอกเบะปากอย่างน่าหมั่นไส้

‘นี่ฉันคิดถูกหรือคิดผิดที่ช่วยเด็กคนนี้กันนะ”