บทที่ 7 บาดเจ็บ

บทที่ 7 บาดเจ็บ

สาวใช้ที่ยืนอยู่ด้านนอกได้ยินฮูหยินผู้เฒ่าเรียกใช้จึงรีบพากันออกไปตามหาสาวใช้ที่นางต้องการ

"ท่านป้าเจ้าคะ เมื่อครู่ที่นางมายกน้ำชาการกระทำคำพูดของนางข้าพอมองออก นางมิใช่สตรีที่อ่อนแอเราจะประมาทมิได้นะเจ้าคะ "

"เป็นอย่างที่เจ้าเอ่ย ข้าเองก็พอมองออกเราประเมินนางต่ำไป หากให้สาวใช้คอยปรนนิบัตินาง เราจะได้รู้ว่าแท้จริงแล้วนางเป็นคนเช่นไร เทียนหลันเซ่อผ่านการมีภรรยามาแล้วข้าไม่คิดเลยว่าบุตรชายของข้าจะหลงนางราวกับว่าไม่เคยผ่านสตรีใดมาก่อน หรือว่านางผู้นี้จะมีคาถาเวทย์มนต์หรือว่าใส่ยาเสน่ห์ให้เทียนหลันเซ่อกินกันนะ เขาไม่เคยเอ่ยวาจาเหินห่างกับเจ้าแต่เมื่อมีเยิ่นเม่ยเม่ยเข้ามากลับทำเป็นว่าเจ้าเป็นผู้อื่น เฮ้อ! ยิ่งคิดข้ายิ่งปวดหัว " ฟางเหนียงคิดอันใดก็เอ่ยออกมา ต่างจากหลิวอี้เฟ่ยนางคิดตามคำพูดของฟางเหนียงลุกขึ้นพรวดจนฟางเหนียงตกใจ

"หากท่านป้าปวดหัวก็จงพักเถอะเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งนึกได้ว่ามีเรื่องต้องทำขอลานะเจ้าคะ อีกสองวันข้าจะมาหาท่านป้าใหม่ " แววตาคมกริบไร้รอยยิ้มย่างเท้าเดินออกจากห้องไปทันที ทำเอาฟางเหนียงมองตามอย่างไม่เข้าใจ

"นางมีเรื่องด่วนอันใดถึงรีบร้อนใจออกไปเช่นนี้ คงเป็นเพราะปวดหัวใจที่เทียนหลันเซ่อไม่สนใจสินะ ข้าต้องรีบจัดการเรื่องนี้เสียแล้ว " ฟางเหนียงมองตามหลิวอี้เฟ่ยจนลับสายตา ไม่นานสาวใช้ทั้งหมดในเรือนมายืนรวมตัวกันอยู่ที่ห้องโถงเพื่อให้นางคัดเลือก

อีกฝั่งของเรือน

อ้ายเยว่กินอาหารเช้าเสร็จแล้วด้วยความที่เป็นเด็กชายความซุกซนมีพอตัว เดินออกจากห้องเพื่อเดินรับลมเล่นก่อนจะไปเรียนกับท่านอาจารย์ตามที่ท่านพ่อบอก สายตาของเด็กชายราวกับเหยี่ยวกวาดตามองไปที่ต้นไม้เห็นแมวตัวเล็กอ้วนกลมปีนอยู่บนต้นไม้ เขาถูกใจแมวน้อยตัวนั้นยิ่งนัก อยากได้เอามาขังไว้ที่ห้องเพื่อเป็นสัตว์เลี้ยง จึงคิดจะจับแมวด้วยตนเอง แม่นมที่เดินตามออกมาดูแลคุณชาย เพิ่งคิดออกได้ว่าต้องเตรียมตำรามาด้วยจึงเดินไปที่ห้องเพียงครู่ไม่คิดว่าคุณชายน้อยจะซนถึงขึ้นปีนขึ้นบนหลังคาหวังจับแมวน้อย เมื่อนางมาก็เห็นคุณชายได้ปีนขึ้นหลังคาสำเร็จแล้ว

"คุณชายขึ้นไปทำอะไรบนนั้นเจ้าคะ อกแม่นมจะแตกลงมาเถิดเจ้าค่ะ หากได้รับบาดเจ็บขึ้นมาจะทำเช่นไร " น้ำเสียงเป็นห่วงร้อนรนรีบวิ่งมาหาอ้ายเยว่ที่กำแพงยื่นมือให้เด็กชายลงมาอย่างปลอดภัย แต่ทว่าอ้ายเยว่เป็นคนที่มั่นใจในตนเองจึงไม่เชื่อฟังคำพูดของแม่นม

"แม่นมท่านอย่างกลัวไปเลย ข้าจะเดินตามหลังคาเพื่อไปเอาลูกแมวเท่านั้น หากได้ลูกแมวแล้วข้าจะลงไปท่านดูข้าไว้นะ ข้าจะแสดงให้ท่านดูว่าข้าเก่งเพียงใด " เด็กชายตุ้ยนุ้ยปีนป่ายขยับกายไปอย่างช้า ๆ

เมี้ยว ๆ ๆ! ลูกแมวน้อยที่ติดอยู่บนต้นไม้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ อ้ายเยว่ค่อย ๆ ขยับกายเข้าไปใกล้ ๆ จนลูกแมวกระโดดเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขาอย่างปลอดภัยด้วยความเป็นเด็ก อ้ายเยว่ดีใจที่ได้ช่วยลูกแมวไว้ได้เขายืนขึ้นอย่างลืมตัวพร้อมตะโกนออกมาอย่างดีใจ

“แม่นมเห็นหรือไม่ว่าข้าเก่งเพียงใด ข้าช่วยลูกแมวไว้ได้แล้ว” แต่แล้วจู่ ๆ ก็เกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น อ้ายเยว่พลาดท่ากำลังจะตกจากหลังคา แม่นมที่อยู่ด้านล่างร้องเสียงหลงเป็นห่วงคุณชายน้อยจับใจ

“ไม่นะคุณชาย!!!”

“อ๊าก!! แม่นมช่วยข้าด้วย” เด็กชายรู้ตัวว่าตอนนี้กำลังจะตกจากหลังคาแต่มือจับกอดลูกแมวแน่น ร้องออกมาให้แม่นมช่วยตนเอง เวลานั้นหลี่มี่นางเดินผ่านมาพอดี ทางกลับห้องของนางต้องเดินผ่านห้องของอ้ายเยว่นางเดินมาเรื่อย ๆ ได้ยินเสียงของแม่นมที่ร้องเรียกอ้ายเยว่ก่อนจะได้ยินเสียงของเด็กชาย นางวิ่งถลาเข้าไปช่วยด้วยความรวดเร็วในความคิดตอนนั้นคิดว่าช่วยเด็กให้ปลอดภัยเป็นพอ