ตอนที่ 4 เพื่อนบ้าน

บทที่ 4

เพื่อนบ้าน

ชีวิตในชนบทแม้จะเหนื่อย เพราะไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวก ต้องทำทุกอย่างด้วยตัวเอง ทว่า…ก็ไม่ต้องใช้ชีวิตแบบรีบเร่งเหมือนตอนอยู่ในเมืองใหญ่ หรือถูกเจ้านายตามจิกตามบ่น

ในทุกๆ วัน หลังจากลุกขึ้นมาหุงหาอาหารให้กับลูกทั้งสอง ปลูกผักทำสวนและวางเบ็ดตกปลาเสร็จแล้ว พอมีเวลาว่าง ลู่ซินฟางก็จะมานั่งถักรองเท้าเชือกฟาง

จริงๆ แล้ว ลู่ซินฟางจะให้หลินก๊อปปี้รองเท้าขึ้นมาสักกี่คู่ก็ได้ แต่ถ้าทำแบบนั้น อย่าว่าแต่ถูกสงสัย นางกับลูกคงอยู่ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้

ในระหว่างวัน เฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์จะมาช่วยลู่ซินฟางทำงานเล็กๆ น้อยๆ แล้วก็จะมานั่งคุยเป็นเพื่อน

ลู่ซินฟางใช้โอกาสนี้แต่งนิทานและเล่าให้เด็กๆ ฟัง เป็นเรื่องราวของผู้หญิงคนหนึ่งที่โลกเกือบล่มสลายเพราะสัตว์ประหลาด กลางฝ่ามือของผู้หญิงคนนั้นมีประตูผ่านไปยังอีกมิติหนึ่ง ในโลกทางนั้นมีภูตน้อยคอยดูแลชื่อว่าหลิน

นางไม่ได้เปิดเผยเรื่องราวซะหมด เสริมเติมแต่งให้เป็นนิทานน่าสนุกขึ้น นั่นก็เพื่อให้เด็กๆ กับหลินมีความรู้สึกใกล้ชิดกัน

แน่นอนว่า คำศัพท์บางคำเฉิงเอ๋อร์กับเป่าเอ๋อร์ไม่เข้าใจ แต่นิทานที่ท่านแม่เล่าให้ฟังกลับสนุกและตื่นเต้น พวกเขาจึงรบเร้าให้นางเล่าให้ฟังทุกวัน

ช่วงนี้ สามคนแม่ลูกไม่ต้องอยู่แบบอดมื้อกินมื้อ ร่างกายที่ผอมแห้งแรงน้อยเลยเริ่มมีเนื้อมีหนัง แถมยังมีเรี่ยวแรงทำอะไรได้ตั้งมากมาย

หลายวันต่อมา ลู่ซินฟางจึงพาลูกๆ เข้าป่า หาผักป่า ทั้งยังสร้างกับดักเอาไว้จับสัตว์ตัวเล็ก

“เด็กๆ ดูสิ แม่เจออะไร”

ดวงตากลมโตใสแป๋วของเด็กทั้งสองเบิกกว้าง ขณะมองไก่ป่าที่อยู่ในมือท่านแม่

“ไก่ป่า!”

เป่าเอ๋อร์ร้องอย่างตื่นเต้น

เด็กน้อยไม่ได้กินเนื้ออร่อยๆ มานานแล้ว แม้แต่ตอนอยู่ที่บ้านตระกูลเหอ นานๆ ครั้งถึงจะให้กินเนื้อสักมื้อ

“เป่าเอ๋อร์ น้ำลายหกเลอะเสื้อแล้ว” เฉิงเอ๋อร์บ่นให้น้องสาว แต่มุมปากก็แอบยิ้ม

เห็นเด็กน้อยปากไม่ตรงกับใจ ลู่ซินฟางก็หัวเราะออกมา

“เอาละ เอาละ วันนี้มีทั้งไก่ทั้งปลา จะกินมากเท่าไรก็ได้ ถึงเวลาต้องกลับบ้านกันแล้ว”

“ขอรับ”

“เจ้าค่ะ”

ไม่เพียงเท่านี้ ระหว่างลูกๆ กำลังเก็บฟืน ลู่ซินฟางยังแอบเข้าไปในมิติ ขุดหัวผักกาดกับมันเทศออกมาด้วย

อาหารมื้อนี้ต้องจัดชุดใหญ่เสียแล้ว!