บทที่ 15

"เจ้าค่ะ นายหญิง" เสี่ยวเถายืนอยู่ข้างเตาแล้ว ด้วยคำสั่งจากหรงลี่ นางหยิบไม้ขึ้นมาทุบหม้อและชามบนเตา

ในตอนนั้น ห้องครัวใหญ่เงียบไปครู่หนึ่งและไม่มีใครรู้ว่าจะตอบสนองอย่างไร โดยเฉพาะแม่บ้านหลิน หรงลี่ยังยิ้มแย้ม ทว่าเหตุใดในตอนนี้นางจึงสั่งให้สาวใช้ทุบทำลายห้องครัว? โดยหลักแล้วคือทำลายสำรับอาหารขององค์ชายกับพระชายารอง นางมิกลัวจะถูกองค์ชายลงโทษหรือ?

แม่บ้านหลินมิได้นิ่งงันไปนานนัก ขณะเสี่ยวเถาทุบเตาไฟ หรงลี่ก็ไปที่โต๊ะแล้วพลิกโต๊ะจนล้มคว่ำ เครื่องครัวและข้าวของล้วนถูกทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยพร้อมเสียงถ้วยชามแตกกระจาย คนรับใช้ชราที่นั่งอยู่ที่โต๊ะล้วนถูกเศษอาหารหกใส่ แม้แม่บ้านหลินผู้ยืนอยู่ด้านข้างก็ยังถูกเศษอาหารเปรอะเปื้อนรองเท้าและกระโปรง

"พระชายา! ท่านเสียสติไปแล้วหรือ?" แม่บ้านหลินลุกขึ้นอย่างโกรธจัดและถลกกระโปรงขึ้นเพื่อหยุดเสี่ยวเถาซึ่งกำลังจะทุบเตา

หรงลี่ยิ้มและพลิกข้อมือของนางเบา ๆ ไม้ในมือของนางตีถูกหลังของนางหลินพร้อมลมหอบหนึ่ง แม่บ้านหลินคร่ำครวญ นางกำลังจะรีบไปที่เตา แต่หลังจากถูกหรงลี่ตี นางก็โถมเข้าใส่นาง

ไฟใต้เตานั้นร้อนยิ่ง เมื่อนางโถมเข้ามา มือของนางก็วางทาบบนเตาโดนตรง นางทำผิวตัวเองไหม้พร้อมร้องโหยหวน

เสี่ยวเถาทุบชาบเกี๊ยวและชามอื่นๆ ตรงหน้าพวกนาง คนรับใช้ชราในครัวต่างกรีดร้องและวิ่งวุ่นไปทั่ว ผักร้อนๆ และหม้อนึ่งตกใส่พวกนาง เป็นตายอย่างไรพวกนางก็ต้องถูกลวกผิว

พวกนางต้องการวิ่งหนี แต่หรงลี่ยืนอยู่ที่ประตูเหมือนเทพธิดา ไม่ว่าคนจะรีบออกมากี่คน นางก็สามารถเอาชนะพวกเขาทั้งหมดได้

ชั่วขณะนั้น ห้องครัวใหญ่เต็มไปด้วยความโกลาหล ส่วนหนึ่งต้องการหยุดเสี่ยวเถาแต่ก็ถูกนางจัดการเรียบ สิ่งที่นายหญิงสอนนางนั้นได้ผลดียิ่ง นางจึงไม่ปล่อยให้ใครล้มนาง นางจำได้ว่าประตูครัวนั้นเปิดโล่งอยู่ เสี่ยวเถาจัดการกับคนใช้คนใดก็ตามที่เข้าใกล้นางอย่างไม่เปลืองแรง