บทที่ 16

“ฮึ่ม นางยังโกรธอยู่อีกหรือ?” เซี่ยเฮ่าเซียนแค่นเสียง เขาคือคนที่ถูกตามล่าลายมือ เขาไม่เชื่อว่าหรงลี่จะโกรธเพราะเรื่องจดหมายหย่า เห็นชัดว่าเขากำลังมีปัญหากับนาง "โหรวเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องกังวลไป หากนางไม่อธิบายการกระทำในวันนี้ ข้าจะหย่ากับนาง เจ้าไปสั่งให้ในครัวทำอาหารให้เจ้าก่อนเถิด อย่าทนหิวอยู่เลย"

เซี่ยเฮ่าเซียนแตะมือของมู่ซิ่วโหรวและพาคนรับใช้ไปที่ห้องครัว

มู่ซิ่วโหรวยืนอยู่ที่ประตูและเยาะเย้ย หรงลี่ โอ้ หรงลี่ ดูเหมือนว่าวันเวลาของเจ้าในจวนองค์ชายกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว

เซี่ยเฮ่าเซียนมาที่ห้องครัวใหญ่ด้วยความโกรธตลอดทาง หรงลี่และสาวใช้หยุดมือไปในที่สุด ในเวลานี้มีคนนอนกระจัดกระจายอยู่บนพื้นในครัวใหญ่ พวกเขาต่างร้องโอดครวญขณะสัมผัสจับแขนและขาของจน

หรงลี่เลื่อนเก้าอี้มานั่งอยู่ที่หน้าประตูครัว เสี่ยวเถาปลดม่านที่ประตูออกแล้วทั่วทั้งห้องก็สว่างขึ้น นางมิใช่คนใจอ่อน ดังนั้นด้วยการลงมือของนาง คนทั่วไปต้องใช้เวลาสามถึงห้าวันในการรักษาตัว เสี่ยวเถายืนอยู่หลังนาง ท่าทางเปล่งปลั่ง นางสู้ไปสองครั้งในหนึ่งวัน นางจึงได้โอกาสปลดปล่อยความแค้นในใจที่สะสมมาตลอดปี เสี่ยวเถาเป็นสุขยิ่ง

"ใครก็ตามที่เก็บเงิน จงออกมา!" สาวใช้ชราบนพื้นห้องครัวหดตัวลีบเมื่อหรงลี่เอ่ยปาก นางรู้ว่าหรงลี่มาที่นี่เผื่อเค้นปากพวกนาง พวกนางจึงไม่กล้าโอดครวญกันมากนัก พวกนางไม่ใช่คนต้นคิด ดังนั้นพวกนางจึงไม่เอ่ยปาก

แม่บ้านหลินขดคุดคู้อยู่บนพื้นในท่ามือกอดเข่า นางบาดเจ็บหนักและดูเหมือนหรงลี่จะจ้องนางอยู่ เมื่อนางเห็นว่าไม่มีใครตีนางแล้ว นางก็เดินไปหานางตามลำพัง เมื่อครู่ที่นางได้ยินคำถามของหรงลี่ หัวใจนางก็เต้นผิดจังหวะ ดูเหมือนจะเป็นเพราะเรื่องเงินนี่เอง แม่บ้านหลินคิดอย่างเร่บรีบ นางจะเอาตัวรอดไปได้อย่างไร? เมื่อใดนางจะออกจากครัวแล้วไปพบนายของนางได้ นางจะกวนน้ำให้ขุ่นในตอนนี้ไม่ได้

ไม่มีเสียงอื่นใดในห้องนอกจากเสียง "โอ๊ย" หรงลี่ไม่รีบร้อน นางพิงเก้าอี้และมองคนที่อยู่บนพื้นเงียบๆ ในขณะนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังหรงลี่ “ทรงอำนาจเหลือเกินนะ พระชายา!”

แม่บ้านหลินตาเป็นประกาย "วันนี้เรารอดแล้ว!"

เซี่ยเฮ่าเซียนก้าวเข้ามาสองก้าว เมื่อมองไปที่ความยุ่งเหยิงในครัว ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยโทสะ "เจ้าพอใจแล้วหรือยัง?"