บทที่ 17

แม่บ้านหลินชี้แจงเรื่องและพับแขนเสื้อขึ้นเพื่อให้ เซี่ยเฮ่าเซียนดูบาดแผลของนาง อย่างไรก็ตาม คนในครัวเป็นคนของนาง ย่อมไม่ปริปาก นอกจากนี้ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นหรงลี่และคนรับใช้ องค์ชายก็จะไม่คล้อยตาม นางยังกล่าวอ้างถึงพระชายารอง ทุกคนรู้ว่าองค์ชายรักใคร่พระชายารอง เมื่อเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพระชายารอง องค์ชายจะต้องโกรธอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าเซี่ยเฮ่าเซียนโกรธมาก ทั้งหมดเป็นเพราะการกระทำของหรงลี่ที่ทำให้เขาไม่สามารถจะกินอาหารได้ ซิ่วโหรวก็หิวเช่นกัน "แม่นางหรง เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่?"

"อย่างกับข้ามีอะไรจะพูด" หรงลี่พูดด้วยรอยยิ้ม นางมองเซี่ยเฮ่าเซียนและเอ่ยว่า "ท่านไม่เชื่อข้า แล้วมีประโยชน์อันใดที่ข้าจะพูด?" ข้าสั่งให้คนทุบทำลายครัว แต่ข้ามีเหตุผลสำหรับเรื่องนี้ หากท่านเกรงเรื่องโหรวเอ๋อร์ของท่านก็จงไปซื้ออาหารที่โรงเตี๊ยม ในเวลานี้ครัวใช้การไม่ได้ ท่านก็เห็นแล้วนี่"

"เจ้า!" เซี่ยเฮ่าเซียนชี้ที่หรงลี่แล้วพบว่านางไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม นางกลับมองมาที่เขาอย่างสงบและรอให้เขาพูดต่อ "ดี! ข้าจะฟังเหตุผลของเจ้า หากมันมีน้ำหนักก็ใช้ได้ หากเจ้าต้องการกวนใจข้า ก็อย่าโทษที่ข้า..."

"แล้วอย่างไร? ท่านจะหย่ากับข้าหรือ?" รอยยิ้มบนริมฝีปากของหรงลี่แลดูชั่วร้ายยิ่งขึ้น นางกำลังรอเขาอยู่

"ฮึ่ม!" เซี่ยเฮ่าเซียนพบว่านางไม่เกรงกลัวอะไรทั้งนั้น นางปฏิที่จะเชื่อฟังเขา นางไม่อาจขอหย่ากับเขาได้ ไม่มีอะไรที่เขาจะทำเพื่อนางได้อีกต่อไป "อย่าคิดว่าข้าไม่กล้าหย่ากับเจ้า"

"แล้วเหตุใดท่านไม่เร่งมือเล่า? ท่านจะยืดเยื้ออยู่นานไปไย? ท่านมิเหนื่อยหรือ?" นางอยากได้อิสระให้เร็วที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ นางรำคาญใจยิ่งที่ต้องติดอยู่ในจวนองค์ชายต้วนอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

เซี่ยเฮ่าเซียนไม่ตอบและหรงลี่ก็ไม่มองหน้าเขาอีกต่อไป

แม่บ้านหลินผู้ยังคุกเข่าอยู่บนพื้นแทบจะตกตะลึง "ตอนนี้อะไรอีก? พระชายายังเป็นพระชายาคนเดิมอยู่อีกหรือ? นางกล้าพูดกับองค์ชายเช่นนี้แล้วยังขอให้องค์ชายหย่ากับนางอีกได้อย่างไรกัน? ที่สำคัญคือองค์ชายกลับไม่ต้องการหย่าเสียเองหรือ? นางเอ่ยถึงพระชายารองไปแล้ว แต่องค์ชายกลับไม่ลงโทษนาง แต่ยังต้องการจะฟังความจากนางด้วย"

สิ่งต่างๆ ไม่ควรเป็นไปเช่นนี้ แม่บ้านหลินคิดว่านางต้องชะลอก่อน เหตุการณ์วันนี้จะผ่านไปอย่างสันติได้หรือไม่?

“แม่บ้านหลิน”