บทที่ 19

"ด้วยความยินดี พระชายา ข้าไม่กล้าเรียกเขาว่าคุณชายดอก เขามีนามว่าสิงกุ่ยเอ๋อร์" แม่บ้านหลินโล่งอก ดูเหมือนพระชายาจะเชื่อนาง ไม่เช่นนั้นนางจะพูดถึงลูกชายของนางไปทำไม?

“ขอพระโพธิสัตว์จงประทานพรแก่ข้า เรื่องวันนี้จบลงแล้ว”

"ซิงกุ่ยเอ๋อร์" หรงลี่ทวนอีกครั้ง "จริงสิ สามีของแม่บ้านหลินทำงานในจวนขององค์ชายหรือไม่?"

"ทำ เขารับผิดชอบส่วนอื่นๆ ของจวน" แม่บ้านหลินพยักหน้า ครอบครัวของนางทั้งหมดทำงานให้จวนองค์ชาย

“มีผู้ใดมีแซ่หรือชื่อเดียวกับบ้านข้าบ้างหรือไม่?”

"ไม่" แม่บ้านหลินส่ายหัว ไม่มีผู้ใดใช้ชื่อสกุลนาง

"ถ้าเช่นนั้นก็อธิบายกับข้าว่าตัวอักษรหรงบนเงินนี้หมายถึงอะไร?" หรงลี่โยนเงินบนมือของนางไปตรงหน้าแม่บ้านหลินและมองนางที่หน้าซีดเผือดด้วยความพึงพอใจ

มแม่บ้านหลินตัวสั่นและหยิบเงินขึ้นมา เหตุใดนางถึงไม่พบคำใด ๆ บนเงินมาก่อน? เมื่อครู่นางเลินเล่อและคิดว่าพระชายาเชื่อในสิ่งที่นางพูดและไม่ได้สนใจหลุมพรางที่พระชายาขุดรอนาง

เมื่อนางมืองไปที่เงินบนมือในเวลานี้ นางก็พบว่าบนเงินที่ผิดปกตินี้มีเหลี่ยมมุมที่สื่อออกมาเป็นตัวอักษรชัดเจน

พระชายานั้นแซ่หรง ส่วนครอบครัวนางเกิดในจวนทั้งนางยังยอมรับแล้วว่าไม่มีผู้ใดเกี่ยวข้องกับอักษรหรงในครอบครัวของนาง นางจะอธิบายเรื่องเงินอย่างไร?

นางเห็นว่าพระชายาเป็นคนใส่เงินทั้งหมดลงในถุง จากนั้นนางก็เก็บเงินเหรียญนี้ไว้บนมือ เป็นไปได้หรือไม่ที่เงินเหรียญนี้เหรียญเดียวเท่านั้นที่มีตัวอักษร? แม่บ้านหลินเห็นความบังเอิญ นางเช็ดหน้าแล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า "เงินเหรียญนี้พระชายาอาจเป็นคนให้ข้าและข้าก็เอาเผลอเอาใส่ถุงติดตตัวมาด้วยก็เท่านั้น"