บทที่ 20

"แล้วเจ้าหมายความว่าอย่างไร? หากเจ้าไม่ได้ต้องการเงินจากข้า หรือว่าเจ้าขโมยเงินจากที่พักของข้า? เป็นความผิดใหญ่หลวงนักที่กล้าขโมยเงินบ้านใหญ่ ข้าจะส่งเจ้าให้ทางการ" หรงลี่ใช้ประโยชน์จากความกังวลของแม่บ้านหลินเพื่อเติมเชื้อไฟให้สุด แม่บ้านหลินราวถูกย่างอยู่ในกองไฟ จึงเป็นการง่ายที่นางจะเผยธาตุแท้ออกมา

“ข้าไม่ได้ขโมย ข้าไม่ได้ขโมย” แม่บ้านหลินรู้สึกสับสนไปหมด หากนางขโมย ไม่เพียงแต่นางจะสูญเสียงานในจวนองค์ชายเท่านั้น แต่นางจะถูกส่งไปยังทางการอีกด้วย หากหัวหน้าครอบครัวของนางรู้ เขาจะหย่าขาดจากนางอย่างแน่นอน แม่บ้านหลินรู้สึกเสียใจ ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่าคนใช้คนอื่นทิ้งเงินอย่างสงบ นางก็คงไม่มาถึงขั้นนี้ ตอนนี้หรงลี่จุดไฟในห้องครัวแล้ว นางรู้สึกขมขื่นในใจ!

ต่างฝ่ายต่างต่อต้านกัน แม่บ้านหลินโขกหัวคำนับซ้ำแล้วซ้ำอีกและพูดว่า "ทั้งหมดเป็นความผิดของข้า ข้าสับสนอยู่ครู่หนึ่ง เงินนี้เป็นเงินค่าอาหารของพระชายาจริงๆ โปรดยกโทษให้ข้าด้วยที่จำความผิดพลาดของข้าไม่ได้"

แม่บ้านหลินคำนับอย่างหนักจนเลือดไหลที่หน้าผากในสองสามครั้ง นางคำนับพร้อมกับขอโทษซ้ำๆ “ข้าขออภัย ข้าจะไม่ทำอีก โปรดยกโทษให้ข้าด้วย พระชายา”

หรงลี่นั่งบนเก้าอี้ มองดูนางคำนับ นางไม่หยุดแม้เมื่อเห็นเลือดบนใบหน้าของนาง จนกระทั่งแม่บ้านหลินตัวสั่นและพูดไม่ชัด ทั้งริมฝีปากของนางเปลี่ยนเป็นสีขาว "พอแล้ว หยุดคำนับ"

ใบหน้าของแม่บ้านหลินเต็มไปด้วยน้ำตา ไม่ว่านางจะโขกศีรษะคำนับมากครั้งเพียงใด นางยังนึกสงสัยว่านางจะต้องคำนับจนตายหรือไม่ นางขอบคุณพระชายาอย่างยิ่งยวด "ขอบคุณ พระชายา ขอบคุณ พระชายา"

เมื่อคนใช้หญิงที่มีอายุมากกว่าเห็นสถานการณ์ที่น่าสังเวชของแม่บ้านหลิน พวกเขาก็คุกเข่าลงบนพื้นและเริ่มตัวสั่น พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าพระชายาจะทรงอำนาจถึงเพียงนี้ พวกเขาคิดว่าพระชายานั้นรังแกง่าย ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงคุกเข่าลงบนพื้นและเริ่มระลึกได้ว่าพวกเขาเคยรังแกพระชายาหรือไม่ โชคดีที่แม่บ้านหลินเป็นคนทำสิ่งเลวร้ายทั้งหมด ดังนั้นพวกเขาจึงไม่มีโอกาสทำ

“ไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้า ข้าเกรงว่าจะไม่มีใครชดใช้ข้าถ้าเจ้าตายอยู่ที่นี่” ริมฝีปากของหรงลี่โค้งเป็นรอยยิ้ม ได้เวลาชำระบัญชีแล้ว