บทที่ 28

มู่ซิ่วโหรวไม่คาดคิดว่าหรงลี่จะคิดเร็วเพียงนี้และใช้ข้ออ้างที่ฟังดูสูงส่งเพื่อปิดปากนาง อย่างไรก็ตาม ถ้านางไม่ให้เข้าไป นางก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย มันจะดีกว่าสำหรับเซี่ยเฮ่าเซียนที่จะเห็นมันด้วยตาของเขาเอง ถ้าเขาเห็นมันด้วยตาของเขาเอง เขาคงจะโกรธยิ่งกว่านี้ ไม่ว่าหรงลี่จะปากแข็งแค่ไหน นางก็ไม่สามารถโต้เถียงกับเขาได้

ด้วยสถานะของหรงลี่ทำให้คิดไปได้ว่านางไม่มีทางหาวิธีที่สมบูรณ์แบบที่จัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้ ด้วยจุดนี้นางสามารถหาข้ออ้างเพื่อตัดนางออกอย่างขอไปทีได้ นางอยากจะรู้นักว่านางจะทำอย่างไรต่อไป

เซี่ยเฮ่าเซียนกำลังจะเข้าไป นางไม่สามารถหยุดเขาได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น!

มู่ซิ่วโหรวก้มศีรษะของนางและเช็ดน้ำตาด้วยรอยยิ้มที่มุ่งมั่นบนใบหน้าของนาง

เซี่ยเฮ่าเซียนพยักหน้าและพูดว่า "ที่ซิ่วโหรวพูดนั้นถูกต้อง ข้าจะเข้าไปดู จะเป็นการดีที่สุดถ้าไม่มีอะไรอื่น ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ข้าจะปล่อยให้เขาทำร้ายเจ้าไม่ได้"

หรงลี่ระเบิดเสียงหัวเราะ “ข้าไม่คาดคิดว่าฝ่าบาทจะกังวลเรื่องความปลอดภัยของข้าถึงเพียงนี้ ในเมื่อเป็นเช่นนี้...” ก่อนที่นางจะพูดจบ หรงลี่ก็ชำเลืองมองมู่ซิ่วโหรว “เชิญเสด็จก่อนเถิด ฝ่าบาท”

จากนั้นหรงลี่เอนตัวไปด้านหนึ่งและหลีกทางจากประตู นางยิ้มให้มู่ซิ่วโหรวอย่างมีอัธยาศัยดี

หัวใจของมู่ซิ่วโหรวเต้นไม่เป็นจังหวะโดยไม่มีเหตุผล นางรู้สึกว่ากำลังจะมีอะไรเกิดขึ้นต่อไป

เซี่ยเฮ่าเซียนเดินเข้าไปในห้องและขมวดคิ้วขณะที่เขามองไปที่เครื่องเรือนในห้อง

เขาแต่งงานมาเกือบปี แต่เขาไม่เคยก้าวเข้าไปในลานมู่ฝู เรือนหอที่พ่อบ้านเตรียมไว้ให้หรงลี่ไม่ใช่ลานนี้ อย่างไรก็ตาม เขาเกลียดวิธีที่หรงลี่แต่งงานกับเขา เขาปฏิเสธคำแนะนำของพ่อบ้านและบอกให้เขาเลือกสถานที่ที่อยู่ห่างจากลานเสี่ยวอวิ๋นให้มากที่สุด ไม่จำเป็นต้องดีเกินไป

โดยไม่คาดคิด พ่อบ้านปฏิบัติตามคำพูดของเขาอย่างละเอียดถี่ถ้วนและเลือกลานกว้างสำหรับหรงลี่ เขาเพียงเปลี่ยนแผ่นป้ายประตูด้านนอกลานบ้านเท่านั้น เขาจำชื่อลานนี้ในอดีตไม่ได้แล้ว

ด้านล่างของผนังที่ไม่เรียบนั้นเปียกชื้น มีตะไคร่น้ำเกาะตามมุมผนังในห้อง เตียงแกะสลักหลุดร่อนแตกลายตามอายุที่ยาวนาน ของตกแต่งในห้องเรียบง่ายยิ่ง นอกจากเตียงก็มีโต๊ะ เก้าอี้ และตู้เสื้อผ้าที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิต

บ้านเช่นนี้หาได้ยากแม้แต่ในลานหลังบ้านของเจ้าหน้าที่ทั่วไป นับประสาอะไรกับจวนขององค์ชาย คงไม่มีใครเชื่อว่าจวนของพระชายาแห่งตำหนักองค์ชายต้วนนั้นจะทรุดโทรมถึงเพียงนี้

เซี่ยเฮ่าเซียนเข้าใจคำพูดของหรงลี่ที่ว่า "ข้าไม่เห็นมีผู้ใดในห้อง" ทั้งห้องโล่งและเขาไม่สามารถซ่อนใครได้เลย เขาขมวดคิ้วเขม็งยิ่งขึ้น

หรงลี่เป็นบุตรีของเสนาบดี นางคงไม่คาดคิดว่าจะมีชีวิตที่น่าสังเวชเช่นนี้หลังจากแต่งงานเข้าจวน นางจะทนได้อย่างไร ในอดีตนางอาศัยอยู่ในจวนนี้มาได้อย่างไรกัน?

ในอดีต เซี่ยเฮ่าเซียนไม่เห็นอะไรนอกจากความรังเกียจเมื่อเห็นหรงลี่ อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาเข้าใกล้ชีวิตของหรงลี่มากขึ้นในช่วงเวลานี้ เขาก็ตระหนักว่าเขารู้สึกเสียใจเล็กน้อยกับนาง

“นางชอบข้ามากเพียงนั้นเชียวหรือ?"

เซี่ยเฮ่าเซียนตกอยู่ในภวังค์ ความเกลียดชังของเขาที่มีต่อหรงลี่นั้นเอาแต่ใจเกินไปหรือไม่? อันที่จริงนางก็ดูไม่น่ารำคาญมิใช่หรือ?

ทั้งห้องเงียบสงัด หรงลี่มีคนจัดการเรื่องนี้แล้ว ดังนั้นนางจึงไม่รีบร้อน เซี่ยเฮ่าเซียน จมอยู่ในความคิดและไม่ส่งเสียง

แต่มู่ซิ่วโหรวไม่สามารถทำได้ นางพาเซี่ยเฮ่าเซียนมาจับชายชู้ นางไม่ต้องการให้เขาเห็นว่าหรงลี่น่าสมเพชเพียงใดมิใช่หรือ? ยิ่งหรงลี่ดูน่าสังเวชมากเท่าใด นางก็ยิ่งมีความสุขมากเท่านั้น หรือมิใช่?

แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้น? ชายที่นางพามาด้วยเพื่อใส่ร้ายหรงลี่อยู่ที่ใด เหตุใดไม่มีใครอยู่ในห้อง?

มู่ซิ่วโหรวรู้สึกว่านางไม่ฉลาดพอ เห็นได้ชัดว่าหลินต่งกลับมาหานางและทุกอย่างพร้อมแล้ว เหตุใดเขาไม่มาให้นางเห็นในตอนนี้?