บทที่ 29

"จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร? เรือนพักนี้เหมาะสมจะให้มนุษย์ใช้ชีวิตรึ?" เซี่ยเฮ่าเซียนขมวดคิ้ว เขาไม่พอใจเล็กน้อยที่หรงลี่ไม่เต็มใจย้ายที่พัก เขาทำเพื่อความเป็นอยู่นางแท้ๆ

หรงลี่กลอกตา “เหตุใดเล่า? ข้าอยู่ที่นี่มานานแล้ว ข้ามิใช่มนุษย์หรือ?”

"ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น..." ก่อนที่เซี่ยเฮ่าเซียน จะพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่น

"อ๊า!"

ทุกคนในห้องต่างตกใจ เสียงกรีดร้องเมื่อครู่ช่างบีบคั้นหัวใจ พวกเขาตั้งใจหาที่มาของเสียงอยู่ครู่หนึ่ง

เซี่ยเฮ่าเซียนพูดกับองครักษ์ในห้องว่า "คุ้มกันพระชายาและพระชายารอง" จากนั้นเขาก็หันไปหาหรงลี่และพูดว่า "อย่าไปไหน ข้าจะไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น"

หลังจากนั้นเขากำลังจะจากไป มู่ซิ่วโหรวดึงชายเสื้อเขาออกแล้วพูดว่า "ท่านพี่ ข้ากลัว"

มู่ซิ่วโหรวยืนอยู่ที่นั่นราวกับกระต่ายที่หวาดกลัว หัวใจของเซี่ยเฮ่าเซียนอ่อนลงและเขาพูดเบา ๆ ว่า "ข้าไม่กลัว ข้าจะไปดูสิ่งที่เกิดขึ้น ข้าจะกลับมาเร็ว ๆ นี้"

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนราวกับว่าเขากำลังปลอบเด็กเล็ก

โดยไม่รู้ตัว มู่ซิ่วโหรวรู้สึกว่านางไม่อาจปล่อยเซี่ยเฮ่าเซียนจากไปได้ นางไม่อาจอธิบายได้ว่าด้วยเหตุใด ทำได้เพียงคิดหาหนทางมิให้เขาไป

นางไม่รู้ว่าชายที่หลินต่งส่งมาหายไปไหน อย่างหรงลี่จะสังหารเขาได้เช่นไร?

"ไม่มียามอยู่ที่นั่นหรือ? พวกเขาปล่อยให้คนหนีไปได้อย่างไร? ในเมื่อพระชายารองหวาดกลัว เหตุใดท่านไม่พานางไปด้วยเล่า? ท่านจะให้นางง่วงอยู่ที่นี่หรือ ไปดูกันเถิดว่ามีอะไร" หรงลี่ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าและทำเหมือนนางไม่มีตัวตน นางมองเซี่ยเฮ่าเซียนแล้วเอ่ยว่า "เราจะไปหรือยัง?"

จิตใจของมู่ซิ่วโหรวกำลังต่อสู้กัน นางเชื่อในสัญชาตญาณของนาเสมอ เนื่องจากนางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางจึงต้องหยุดเซี่ยเฮ่าเซียน นางคิดว่าเซี่ยเฮ่าเซียนต้องกังวลเกี่ยวกับนาง ดังนั้นเขาอาจจะอยู่ดูแลนาง ในตอนนั้นนางจะส่งหลินต่งไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น หากมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น นางก็สามารถหยุดเขาได้

อย่างไรก็ตาม เซี่ยเฮ่าเซียนไม่ได้คาดหวังว่าคำพูดของหรงลี่จะสมเหตุสมผล เขามั่นใจในฝีมือขององครักษ์ในจวนยิ่ง ในเมื่อมีคนรุดหน้าไปก่อนแล้ว เขาจึงไม่ต้องวิตกกังวลมากนัก

ดังนั้น เขาจึงพยักหน้าและพูดว่า "เช่นนั้น ซิ่วโหรว เจ้าค่อยๆ เดิน พวกเราไปดูกันเถิด"

หลังจากนั้นเขาก็คลุมเสื้อคลุมของตนและผู้กระชับรอบตัวมู่ซิ่วโหรว แล้วจึงหันไปมองหรงลี่

หรงลี่กระพริบตา นางไม่อ่อนแอและไม่ได้สวมเสื้อคลุม การถูกปกป้องไม่ใช่วิสัยของนาง นางก้าวออกจากประตูตามด้วยเสี่ยวเถา นายบ่าวออกไปนอกลานบ้านก่อนใคร

เซี่ยเฮ่าเซียนไม่อปล่อยให้มู่ซิ่วโหรวปฏิเสธและดึงนางออกมา มียามนำทางไป ห่างออกไปไม่กี่ก้าว มีคนรับใช้วิ่งไปมา พวกเขาอยู่ในห้องเก็บฟืน สถานการณ์ค่อนข้างพิเศษ

เซี่ยเฮ่าเซียนรู้สึกสับสนเมื่อเห็นเช่นนั้น พวกเขาไปอะไรที่ห้องเก็บฟืน? มีคนจะเผาจวนองค์ชายหรือ?

ตำแหน่งของลานมู่ฝูนั้นห่างไกลอยู่แล้ว ทว่าไม่ไกลจากห้องเก็บฟืนนัก ทั้งกลุ่มไปถึงอย่างรวดเร็ว

มู่ซิ่วโหรวก็สงสัยไปตลอดทาง ตอนนี้สิ่งต่าง ๆ อยู่เหนือการควบคุมของนางแล้ว นางได้แต่หวังว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

มียามสองสามคนยืนอยู่นอกพุ่มไม้ ใบหน้าของพวกเขากระตุกด้วยความพยายามจะรักษาความสุภาพ และพวกเขายืนอยู่นอกประตูโดยไม่แม้แต่จะดึงมีดออกมา

เซี่ยเฮ่าเซียนและคนอื่น ๆ มาถึงแล้ว แต่พวกเขาไม่ได้สังเกต พวกเขากลับมองสถานการณ์ภายในห้องเก็บฟืนด้วยสีหน้าแปลกประหลาด

หรงลี่ซึ่งกำลังเดินนำอยู่ข้างหน้าพวกเขาหยุดชะงักระหว่างทาง นางขมวดคิ้วก่อนจะกลับคืนสู่สภาพปกติ

หลังจากเข้าไปในห้องเก็บฟืน หรงลี่มองดูสถานการณ์ตรงหน้านางและเย้ยหยัน "ไม่ใช่โจรที่เข้ามาในจวน แต่เป็นคู่รักกำลังรักใคร่กันดอกหรือ!"

"รักใคร่?"