บทที่ 32

หลังจากปรับสีหน้าแล้ว หรงลี่ก็พยายามทำตัวให้เป็นมิตรที่สุด “พี่ชาย สิ่งต่าง ๆ กลายเป็นแบบนี้ไปแล้ว ไม่ว่าข้าจะพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ เอาอย่างนี้ ข้าจะให้อะไรก็ได้ตามที่ท่านขอ ข้าไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว”

พี่ชาย?!

เขาโกรธจนแทบเสียสติ พวกเขาเพิ่งจูบกัน และนางเป็นคนเริ่มก่อน ตอนนี้เขาจูบนางแล้ว นางยังมีหน้าเรียกเขาพี่ชาย เขาอยากจะเปิดศีรษะของนางออกดูเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้นกับนาง!

และจากน้ำเสียงของนาง ราวกับนางเป็นคนกะล่อนที่ต้องการชดเชยบางอย่างหลังไปหว่านเสน่ห์ใส่ผู้หญิงดีๆ

การแสดงออกของเขามืดมนในขณะที่เขาจ้องมองที่ หรงลี่โดยไม่พูดอะไรสักคำ อาจเป็นเพราะเขามีสีหน้าไม่เป็นมิตรจึงทำให้หรงลี่รู้สึกว่าคำพูดของนางอาจไม่เหมาะสมเล็กน้อย

"อะแฮ่ม" หรงลี่กระแอมเล็กน้อย “เหตุใดท่านไม่พูดมาแล้วข้าจะพยายามทำให้ดีที่สุด”

หรงลี่ไม่แน่ใจเล็กน้อย แม้ว่าตอนกลางคืนจะค่อนข้างมืดและอากาศค่อนข้างเย็น ทว่านางรู้สึกว่าอุณหภูมิที่เย็นขึ้นเรื่อยๆ และแรงกดดันที่เพิ่มขึ้นน่าจะเกิดจากชายที่อยู่ตรงหน้านางทั้งหมด

“ขอร้องหรือ?” ในที่สุดเขาก็พูด หรงลี่รู้สึกกดดันน้อยลง ถ้าเขาไม่พูดอะไร นางก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะแก้ตัวอย่างไร

“ใช่แล้ว ท่านขอได้มากเท่าที่ต้องการ ตราบเท่าที่ข้าทำได้” หรงลี่พยักหน้าอย่างรวดเร็ว มันจะง่ายขึ้นถ้าเขามีเรื่องต้องประสงค์

ก่อนที่ชายคนนั้นจะอ้าปาก เขาก็รู้สึกว่ามีใครบางคนเข้ามาในลานบ้าน แม้หรงลี่ยังได้ยินเสียงฝีเท้า

ทั้งสองยืนอยู่ไม่ไกลจากหน้าต่าง เสียงฝีเท้าของคนผู้นั้นดูเหมือนจะเร่งรีบและกำลังจะผ่านห้องโถงใหญ่ไปยังห้องนอน

ในชั่วพริบตา หรงลี่ดึงตัวบุรุษหนุ่มและเปิดหน้าต่างอย่างรวดเร็ว นางยัดเยียดให้เขาออกไปแล้วกล่าวว่า "ข้าเป็นหนี้บุญคุณท่านอีกหนึ่งอย่าง ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ท่านกลับไปคิดเรื่องนี้ มาหาข้าเมื่อท่านคิดออก"

พูดจบนางก็ปิดหน้าต่าง ในเวลานี้มีเสียงเคาะประตู

“นายหญิง หลับแล้วหรือเจ้าคะ? น้ำแข็งมาแล้ว” เสี่ยวเถากระซิบจากนอกประตู แม้ว่าจะมีเพียงนางและเจ้านายของนางในลานบ้าน แต่เจ้านายของนางเคยบอกนางอย่างจริงจังก่อนหน้านี้ว่านางต้องระวังเรื่องนี้

หรงลี่จัดเสื้อผ้าของนางและตบแก้มเพื่อให้ตัวเองดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น นางเดินไปเปิดประตู

“นายหญิง เหตุใดท่านไม่จุดเทียน? ข้าคิดว่าท่านจะพักผ่อน” เสี่ยวเถาถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นว่าห้องมืดและหรงลี่ยังใส่เสื้อผ้าครบชุด

“ข้ากำลังจะพักผ่อน เจ้าเอาน้ำแข็งมาหรือเปล่า?” หรงลี่เปลี่ยนหัวข้อ นางไม่ต้องการพูดถึงเรื่องบางเรื่อง อย่างเรื่องการจุดเทียน สภาพของนางในเวลานี้เกรงว่าจะทำให้ผู้คนหวาดกลัวหากนางจุดตะเกียง

"ห้องครัวใหญ่ปิดแล้ว แม่เฒ่ากู่เยว่ต้องไปหาน้ำแข็งมาจากตู้เก็บน้ำแข็ง จึงทำให้ล่าช้า ข้าเกรงท่านจะกังวลจึงรีบรับของแล้ววิ่งกลับมา" แก้มของเสี่ยวเถาแดงก่ำและเผ้าผมของนางยุ่งเหยิงเล็กน้อย เห็นได้ว่าสาวน้อยนางนี้เป็นกังวลอย่างยิ่ง

หรงลี่ยิ้มและยกมือขึ้นลูบหัวเสี่ยวเถา "เด็กดี ไปพักผ่อนเถิด"

"เจ้าค่ะ" เสี่ยวเถาหันหลังกลับและจากไปอย่างมีความสุข

หรงลี่ยิ้ม “ดีจริงที่มีเด็กคนนี้อยู่ข้างกาย”

นางปิดประตูและหาว ขณะที่นางกำลังจะเข้านอน ก็มีคนมาเคาะประตูข้างหลังนาง หรงลี่เปิดประตูด้วยความสับสน เมื่อนางเห็นเสี่ยวเถา นางถามว่า "มีอะไร?"

"นายหญิง" เสี่ยวเถายื่นตะกร้าในมือให้นาง “ข้ายังไม่ได้ให้น้ำแข็งท่านเลย”

นางมาที่นี่เพื่อส่งน้ำแข็ง เป็นผลให้นางเกือบจะแบกมันกลับไปที่ห้องของนาง เสี่ยวเถาเกาหัวด้วยความงุนงง