บทที่ 33

แต่ก็แปลกที่สตรีคนอื่น ๆ จะโหยหาความงามอันหอมหวานของความรักไม่มากก็น้อย

แล้วนางเล่า? ตั้งแต่ยังเด็ก นางคิดอยู่เสมอว่าจะต่อสู้กับผู้ชายอย่างไรและจะชนะได้อย่างไร แต่ละคนต่างก็เก่งกว่าคนที่แล้ว

หรงลี่ร้องไห้อย่างขมขื่นให้กับพ่อแม่ของนาง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาถูกจัดแจงในสมัยโบราณและแต่งงานกัน มันคงเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะสานสัมพันธ์กัน

ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่อยากให้ลูกสาวมีชีวิตแต่งงานที่ดี แต่กับนางนั้นจะรับมือยากสักหน่อย

พ่อแม่ของนางเป็นคนใจกว้างและไม่เคยก้าวก่ายความรู้สึกของลูกสาว และเมื่อมาถึงวัยที่เริ่มน่าอายที่ไม่มีคู่ พ่อของนางก็ยังไม่พูดอะไร และเมื่อไหร่ที่นางอยู่บ้าน พ่อก็จะเปิดการ์ตูนเรื่องเจ้าหนูน้ำเต้าทั้งเจ็ดให้นางดู

ในตอนแรกหรงลี่ไม่เข้าใจว่าพ่อของนางต้องการอะไร แต่เมื่อนางได้ยินคำว่า "ท่านปู่ ท่านปู่ ปล่อยท่านปู่" นับครั้งไม่ถ้วน นางก็เกิดความคิดขึ้นมาทันที พ่อของนางอยากให้นางมีลูกไม่ใช่หรือ?

ทว่า หรือนางจะเรียกเขาว่าท่านปู่เสียเลยดี?

หรงลี่หัวเราะเบา ๆ ชายชราใช้ความพยายามอย่างมากในการคิดเรื่องนี้ ขณะที่นึกถึงมัน นางก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในโลกปัจจุบัน คงจะดีถ้ามีคนอยู่แทนนางต่อไป แต่ถ้าไม่มีใคร...

เมื่อมองไปที่แสงจันทร์ที่พร่ามัวนอกหน้าต่าง อารมณ์ที่หงลี่จงใจหลีกเลี่ยงก็ปรากฏขึ้นในใจของนาง บุคคลิกของนางเป็นตัวกำหนดความห้าวหาญ แม้ว่าตอนแรกที่ข้ามเวลามานางจะสับสน แต่นางก็ไม่ได้หลบหนีหลังจากยอมรับว่านางเดินทางข้ามเวลาแล้ว สิ่งต่าง ๆ ได้เกิดขึ้นแล้ว เนื่องจากไม่มีทางที่จะเปลี่ยนแปลงได้ นางจึงคิดจะมีชีวิตที่ดี

อย่างไรก็ตาม สิ่งเดียวที่นางกังวลคือพ่อแม่ของนาง หนึ่งพันปีหลังจากนี้ นั่นคือระยะทางที่นางไม่สามารถข้ามไปได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม

หรงลี่กระพริบตาของนางและน้ำตาของนางก็เหือดหายไป นางถอนหายใจและวางน้ำแข็งในมือลง ริมฝีปากของนางกลับมาเป็นปกติ

สถานการณ์ปัจจุบันไม่ใช่เวลาสำหรับนางที่จะผ่อนคลาย มู่ซิ่วโหรวจ้องเล่นงานนางด้านหลัง เนื่องจากนางทำลายกับดักในคืนนี้ มู่ซิ่วโหรวจะต้องเกลียดนางมากยิ่งขึ้น ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเห็นท่าทางของมู่ซิ่วโหรวแล้วดูเหมือนนางจะเผลอทำให้เกิดจุดแตกหักขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

ต้องขอบคุณบุรุษในคืนนั้น หากไม่ได้รับความช่วยเหลือ หรงลี่คงไม่สามารถรับประกันได้ว่านางจะเอาตัวรอดปลอดภัยได้

“ช่างเถิด ข้าจะค่อยๆ ตอบแทนบุญคุณครั้งที่ข้าติดค้างอยู่ ข้าแค่ไม่รู้ว่านิสัยของชายผู้นี้เป็นอย่างไร ข้าหวังว่าเขาจะไม่ทำให้อะไรยากเกินไปสำหรับข้า”

มือของหรงลี่สัมผัสริมฝีปากของนางโดยไม่รู้ตัว แม้ว่านางจะไม่อยากยอมรับ แต่ก็รู้สึกดีที่ได้จูบเขา

“โอ้สวรรค์ ข้ากำลังคิดอะไรอยู่?”

หรงลี่ฝังตัวเองลงในผ้านวมและรีบเข้านอน นางไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับมู่ซิ่วโหรวในวันรุ่งขึ้น

คนผู้นี้ร้ายกาจเกินไป มีเพียงสตรีที่มีจิตใจที่มืดมนเท่านั้นที่จะคิดเรื่องเช่นนี้ได้

หรงลี่พลิกกลับมา นางต้องคิดหาทางออกจากจวนองค์ชายให้เร็วที่สุด มิฉะนั้น เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมู่ซิ่วโหรวตลอดเวลา นางกลัวจริงๆ ว่านางจะไม่อาจระงับตัวเองไม่ให้ตีมู่ซิ่วโหรวตายได้

หรงลี่หลับตาและกำลังจะหลับ

ทันใดนั้นนางก็ลืมตาขึ้นและลุกขึ้นนั่ง นางหรี่ตาและมองออกไปนอกหน้าต่าง

เนื่องจากเรื่องราวมากมายเกิดขึ้น หรงลี่จึงไม่รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ตอนนี้นางสงบลงแล้ว ในที่สุดนางก็รู้ว่ามีอะไรผิดปกติ ชายนิรนามคนนั้นรู้ได้อย่างไรว่านางกำลังตกอยู่ในอันตราย? แล้วเหตุใดเขาถึงช่วยนาง?

หรงลี่หลับตาและฟัง หลังจากนั้นไม่นาน นางก็ขมวดคิ้วและค่อยๆ ลืมตาขึ้น

ไม่มีใคร!

นั่นไม่ถูก ทักษะการต่อสู้ของนางไม่อ่อนหัด แม้หลังจากที่เขาซ่อนลมหายใจ นางก็สามารถค้นพบการมีอยู่ของเขาได้