บทที่ 34

หรงลี่นอนดึกเมื่อคืนนี้ และนางไม่รู้สึกสบายใจแม้แต่น้อย นางจึงดูไม่ค่อยดีเมื่ออยู่ด้วยกันในวันนี้ ซึ่งทำให้เสี่ยวเถาตกใจ

แม้ว่าจะมีเพียงสองคนในลานมู่ฝู แต่เจ้านายของนางก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในช่วงเวลานี้ นางรู้สึกได้ว่าแม้ว่าองค์ชายจะยังไม่สนใจเจ้านายของนาง แต่เจ้านายของนางก็มีความสุขยิ่ง

นางไม่ได้แสร้งทำเป็นสดใสทุกวัน แต่วันนี้ดูเหมือนว่านางจะย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน เสี่ยวเถามองไปที่หรงลี่ด้วยความเป็นห่วง เป็นเพราะองค์ชายเมื่อคืนนี้หรือเปล่า?

องค์ชายกังวลเกี่ยวกับพระชายารองมากเกินไป ดูเหมือนว่าเขาได้ทำลายหัวใจของเจ้านายของนาง นางกลัวว่าเจ้านายของนางจะเสียใจเหมือนครั้งก่อนในเรื่องขององค์ชาย

หรงลี่ลูบหน้าผากของนางขณะหลับตา “ตอนนี้ข้าได้รับการปรนเปรอจริงๆ ข้าไม่ดูซีดเซียวเหมือนตอนนี้ที่ไม่ได้นอนมาสองสามวันแล้ว ดูเหมือนว่าการฝึกของข้ายังยากอยู่ แม้ว่าร่างกายจะดีขึ้นทุกวัน ข้าก็ยังต้องพักฟื้น"

นางนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งและรอเป็นเวลานานโดยไม่เห็นเสี่ยวเถา ผมของสตรีในสมัยโบราณนั้นยาวเกินไป ดังนั้นจึงเป็นไปไม่ได้ที่นางจะมัดผมหางม้าแบบลวกๆ

นางอยากจะใช้กรรไกรตัด แต่เมื่อนางเห็นมัน นางก็กลัวว่าจะทำพลาด

หลังจากที่นางอธิบายอย่างอดทน เสี่ยวเถาก็ยิ่งขวัญเสียมากขึ้น ร่างกาย ผม และผิวหนังของนางเทียบเท่าบิดามารดา ถ้านางตัดออกนางคงทำให้ท่านเสนาบดีต้องช้ำใจ

เมื่อหรงลี่ได้ยินดังนั้น นางก็หยุดความคิดจะตัดผมทันที ทุกวันนางต้องรอให้เสี่ยวเตถาช่วยมัดผม ซึ่งทำให้นางรู้สึกแปลกที่ไม่สามารถดูแลตัวเองได้

วันนี้นางนั่งที่นี่เป็นเวลานานและรอให้เสี่ยวเถาช่วยนางแต่งตัว โดยไม่คาดคิด เด็กสาวกลับไม่ได้ส่งเสียงเป็นเวลานาน

หรงลี่ลืมตาขึ้นและมองดูเสี่ยวเถาด้วยความสับสน “เสี่ยวเถา มีอะไรหรือ?”

เสี่ยวเถาตั้งสติได้และย่นใบหน้าเล็กน้อยพร้อมกับหวีในมือ “นายหญิง ท่านสบายดีหรือไม่ หากท่านมีเรื่องอยู่ในใจก็อย่าเก็บไว้ตามลำพังเลย แม้ว่าเสี่ยวเถาจะไร้ประโยชน์ แต่ท่านสามารถบอกข้าได้หากท่านมีเรื่องกังวลใจ ข้ายินดีที่จะช่วยท่านระบายความในใจ ท่านต้องดูแลตัวเองให้ดีนะเจ้าคะ"

หรงลี่เข้าใจ ปรากฎว่าเด็กคนนี้เห็นนางอารมณ์ไม่ดีและกลัวนางจะคิดมากเรื่ององค์ชายอีกครั้ง

"ข้าสบายดี แค่เมื่อคืนมียุง มันส่งเสียงพึมพำในหูของข้าและมันก็น่ารำคาญ ใกล้จะถึงฤดูร้อนแล้ว เจ้าไปหาหัวหน้าคนรับใช้ ขอดอกไม้แห้งมาเสียหน่อย"

“เจ้าค่ะ ข้าจะไปในอีกสักครู่” เสี่ยวเถามีความสุข ปรากฎว่าเจ้านายของนางถูกยุงรบกวนและนอนหลับไม่สนิท จากนั้นนางก็รู้สึกโล่งใจ ถ้าเป็นเรื่ององค์ชายจริง ๆ นางคงช่วยอะไรไม่ได้เลย

“ช่างไร้เดียงสาเสียนี่กระไร” หรงลี่ส่ายหัว เสี่ยวเถาเป็นคนเดาง่ายที่จะแสดงความรู้สึกบนสีหน้า

เสี่ยวเถารีบแต่งตัวหรงลี่และกินอาหารเช้ากับนาง แม่เฒ่าเก่งกาจในการจัดการสิ่งต่างๆ ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ต้องกังวลเรื่องอาหารอีกต่อไป

ในเวลานี้ มีสาวใช้คนหนึ่งมารายงานว่าเป็นสาวใช้ที่พาท่านหญิงสามไป๋มา ไม่มีข้ารับใช้คนอื่นในลานมู่ฝู องค์ชายเรียกตัวคนมาเพื่อตัดเสื้อผ้า ใครก็ตามที่รับเรื่องต้องเป็นผู้มาแจ้งรายงาน

หรงลี่ไม่ได้คาดหวังว่าเซี่ยเฮ่าเซียนจะไม่เพียงรักษาคำพูดของเขา แต่ยังดำเนินการอย่างรวดเร็วอีกด้วย นางได้รับความช่วยเหลือจากเสี่ยวเถาไปที่ห้องโถงใหญ่และเห็นผู้หญิงในชุดขาวยืนอยู่ด้านล่าง

นางไม่มีเครื่องประดับอื่น ๆ และเครื่องประดับผมของนางก็เรียบง่าย หรงลี่ชำเลืองมองนางและรู้สึกว่าสตรผู้นี้อาจประเมิณนางอยู่

“ข้าแซ่ไป๋ นายสามแห่งร้านปักผ้า ขอคาราวะฝ่าบาท” ท่านหญิงสามไป๋คำนับนาง

"ไม่ต้องมากพิธี" หรงลี่ไม่มากเรื่อง นางมาที่นี่เพื่อทำเสื้อผ้าให้ ไม่ใช่เพื่อสร้างปัญหา "เสี่ยวเถา รินน้ำชา"

ท่านหญิงสามไป๋ตกตะลึง นางไม่คาดคิดว่าหรงลี่จะสุภาพขนาดนี้ "ขอบคุณพระชายา"

โดยปกติแล้ว เมื่อนางเข้าจวนเพื่อวัดตัวตัดชุด นางจะเริ่มทำงานหลังจากแสดงความเคารพ นางไม่คิดว่าพระชายาจะขอให้ชาดื่มชาในจวน