บทที่ 37

"ข้ารู้เรื่องนี้บ้าง บิดาผู้ล่วงลับของข้ารู้เรื่องยานิดหน่อย ข้ามีหนังสือทางการแพทย์สองสามเล่มที่บ้าน และข้าก็ได้อ่านคร่าวๆ" หญิงชราตอบด้วยความเคารพ

"โอ้?" หรงลี่สนใจ ผู้ที่รู้จักการแพทย์ในสมัยโบราณนั้นไม่ง่าย นางไม่คาดคิดว่าจะมีหมออยู่ข้างๆ “ท่านรู้เรื่องยา แล้วเรื่องการรักษาเล่า?”

“ตอนเด็กๆ ข้าตามบิดาไปดูชาวบ้านในชนบท เดี๋ยวนี้ไม่เป็นเช่นนั้นแล้ว คนเจ็บไข้ได้ป่วยมีให้เห็นทั่วไป” หญิงชราตอบกลับ

หรงลี่พยักหน้า “จริงแท้ ท่านเป็นคนมีน้ำใจ”

“พระชายา ชมเกินไปแล้ว” แม่เฒ่าเห็นว่าหรงลี่ไม่มีอะไรผิดปกติ นางจึงพูดว่า "โปรดดื่มโจ๊กในขณะที่ยังร้อนอยู่ ข้าขอลาไปก่อน"

"ตกลง" หรงลี่ขอให้เสี่ยวเถาพาแม่เฒ่าออกไป นางหยิบโจ๊กขึ้นมาจิบ มันรสชาติดีและอบอุ่น

หลังจากกินโจ๊กไปหนึ่งชาม ความหงุดหงิดของหรงลี่ก็หายไป อาหารอร่อยสามารถทำให้คนรู้สึกดีขึ้นได้

นางบิดขี้เกียจและมาที่ลานบ้าน มันยังเช้าเกินไปสำหรับมื้อกลางวัน ดังนั้นนางจึงยืดแขนและขาและเริ่มฝึกฝน

เมื่อเห็นเจ้านายของนางกำลังฝึกศิลปะการต่อสู้ในลานบ้าน นางก็ตั้งใจเข้าร่วม นายและบ่าวต่างหมกมุ่นอยู่กับการฝึกฝนของตนเอง

คนที่ถูกส่งกลับไปรายงานที่ลานเสวี่ยอวี้ เกือบทำให้จมูกของมู่ซิ่วโหรวบิดเบี้ยว “หรงลี่ผู้นี้กล้าดีอย่างไรถึงได้กล้าขนาดนี้! ไร้มารยาทเสียจริง!”

ต่อหน้าคนภายนอก นางไม่อยากเสียอารมณ์ นางเพียงแค่พยักหน้าและบอกว่านางรู้แล้วขอให้ใครบางคนออกไป

มู่ซิ่วโหรวคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ เนื่องจากหรงลี่ไม่ได้ชื่นชมมัน จึงไม่น่ามีปัญหาอะไรสำหรับนางที่จะเติมเชื้อเพลิงลงในกองไฟ

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้นางก็ยิ้ม "ดีมาก หรงลี่ไม่ยอมเผชิญหน้ากับเซี่ยเฮ่าเซียนครั้งแล้วครั้งเล่า ด้วยความเข้าใจของข้าที่มีต่อเซี่ยเฮ่าเซียน ข้าเกรงว่าถึงเวลาที่ข้าจะตกลงปลงใจกับเขาแล้ว"

ไป๋อี้กลับมาในเวลานี้และกระซิบที่หูของมู่ซิ่วโหรว

เมื่อได้ยินเช่นนี้ มู่ซิ่วโหรวก็พยักหน้า นางไม่ต้องกังวลเรื่องหลินต่งอีกต่อไปแล้ว นางมีปมในใจ สิ่งที่นางต้องทำตอนนี้คือตามหาเซี่ยเฮ่าเซียน

เมื่อมาถึงห้องหนังสือนางก็พบนางอยู่ตามลำพัง นางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย เขามาครั้งหนึ่งในตอนเช้า แต่เขายังไม่กลับมาอีกในตอนเที่ยง เขาคงยุ่งมาก

“เป็นอะไรไป โหรวเอ๋อร์?”

"ท่านพี่" มู่ซิ่วโหรวคำนับเขาก่อน

เซี่ยเฮ่าเซียนรีบหยุดนาง “ข้าบอกว่าเจ้าไม่ต้องสนใจพิธีการพวกนี้ เจ้าอ่อนแอ เจ้าไม่อยากดีขึ้นหรือ?”

"ไม่" มู่ซิ่วโหรวส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ก็แค่ว่าข้าทำได้ไม่ดีในเรื่องที่ข้าได้รับมอบหมาย โปรดลงโทษซิ่วโหรวด้วยเถิดเจ้าค่ะ”

ขณะที่มู่ซิ่วโหรวพูด นางก็ทำท่าจะคำนับขอขมา

"เกิดอะไรขึ้น?" เซี่ยเฮ่าเซียนรู้สึกสับสนเล็กน้อย เขาไม่ได้ขอให้มู่ซิ่วโหรวทำอะไร

"ข้าเพิ่งส่งคนรับใช้ไปหาพี่หญิงของข้า แต่พี่หญิงของคนกลับมา พี่หญิงบอกว่า..." มู่ซิ่วโหรวอยู่ในภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกและไม่รู้ว่าจะไปต่ออย่างไร

"นางพูดอะไร?" เซี่ยเฮ่าเซียนถามด้วยเสียงทุ้ม ตอนนี้หรงลี่ไม่ได้ทำตามสามัญสำนึก เซี่ยเฮ่าเซียนรู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินว่านางสร้างปัญหาอีกครั้ง

“พี่หญิงบอกว่าข้าไม่ต้องเสแสร้งเป็นคนสำคัญ นางดูรังเกียจและนางบอกว่าไม่อาจใช้คนพวกนี้ได้ นางไม่รู้ว่าคนพวกนี้จะกดหัวและทำร้ายนางเมื่อใด นางว่าเช่นนั้น” มู่ซิ่วโหรวกระซิบเบาลงเรื่อย ๆ นางแอบมองเซี่ยเฮ่าเซียนและพูดต่อ "นางยังบอกด้วยว่านางไม่อาจทนอยู่ในจวนได้เป็นเวลานาน ดังนั้นนางจึงขอให้ท่านพี่หย่ากับนาง จะไม่มีใครเป็นหนี้อะไรนาง ทุกคนวางใจได้"

"พับผ่า!" เซี่ยเฮ่าเซียนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ ใบหน้าของเขาซีดเซียวขณะที่เขาบีบคำพูดสองสามคำลอดไรฟันของเขา “หรงลี่ช่างกล้าดีอะไรเช่นนี้!”