บทที่ 43

“ฝ่าบาทอย่าโกรธเลย” มู่ซิ่วโหรวรีบหยุดเซี่ยเฮ่าเซียน “ข้าเองที่ไม่ยอมปล่อยพวกเขาไป ข้าสร้างปัญหาให้หลายคนเกี่ยวกับความเจ็บป่วยของข้าเมื่อวันก่อน ตอนนี้มันแค่ปวดหัวเล็กน้อย ไม่เป็นไร ข้าจะสบายดีหลังจากนอนไปสักพัก”

“นี่มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว? ไยจึงแสร้งทำเป็นเข้มแข็ง” ทุกคนสามารถได้ยินความรักในคำพูดของเขา

เขาวางมู่ซิ่วโหรวกลับเข้าไปในผ้าห่มและไม่ปล่อยให้นางขยับ จากนั้นเขาก็ออกไปเรียกทหารองครักษ์และนำใบสั่งยาของนางไปที่วังเพื่อขอความช่วยเหลือจากหมอหลวง

หมอหลวงซึ่งมักได้รับเชิญให้ไปที่สำนักหมอหลวงรู้สึกขมขื่นในใจ พระชายารองของจวนองค์ชายต้วนนั้นอ่อนแอเกินไป ทุกครั้งที่พวกเขาไปพวกเขาจะสั่นด้วยความกลัว พวกเขากลัวมากว่าวันหนึ่งกระดูกเก่าของพวกเขาจะไม่สามารถออกมาจากจวนขององค์ชายต้วนได้

เมื่อพวกเขาได้ยินว่าเป็นคนจากจวนองค์ชายมาเชิญพวกเขา พวกเขาก็สั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว จากนั้นพวกเขาก็มองหน้ากันอย่างหมดหนทางและตามคนไปที่จวนเพื่อทำการรักษา

เมื่อมองไปยังเพื่อนร่วมงานของเขาที่ไม่ได้รับหมายเรียก พวกเขารู้สึกอิจฉาอย่างมาก พวกเขามีชีวิตที่แตกต่างกัน!

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าพระชายารองมีปัญหาอะไรในครั้งนี้ แต่ต้องไม่ง่ายที่จะรักษานางเป็นแน่

หมอหลวงขมขื่นมากจนสามารถบอกได้จากการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าของพวกเขา

ลานเสวี่ยอวี้

เซี่ยเฮ่าเซียนซึ่งส่งคนไปเชิญหมอหลวงกลับมาที่เตียงและไล่สาวใช้กลุ่มหนึ่งออกไป เขากอดมู่ซิ่วโหรวไว้ในอ้อมแขนและลูบศีรษะนางเบาๆ

“ยังเจ็บอยู่ไหม?” เซี่ยเฮ่าเซียนถูมันขณะที่เขาถาม

“ดีขึ้นมาก” มู่ซิ่วโหรวตอบเสียงเบา

"ฮ่าฮ่า ข้ายังไม่รู้ว่าตัวเองเก่ง ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้ข้าควรจะขอพระราชกฤษฎีกาจากเสด็จพ่อเพื่อรับตำแหน่งอย่างเป็นทางการสำนักหมอหลวงเสียเลย หลมอหลวงอาจจะให้คำแนะนำแก่ข้าเพื่อต้อนรับข้าก็เป็นได้" เซี่ยเฮ่าเซียนกล่าวด้วยรอยยิ้ม

มู่ซิ่วโหรวรู้ว่าเซี่ยเฮ่าเซียนกำลังแกล้งนาง นางจึงตีเขาเบาๆ “ท่านแกล้งข้าอีกแล้ว ข้าดีใจที่ได้เจอท่าน ข้าดีขึ้นมากแล้ว”

“แล้วเหตุใดไปเรียกหาข้าเล่า?” มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเฮ่าเซียน

“ท่านไม่กลัวที่ข้าจะรบกวนงานของท่านหรือ?” มู่ซิ่วโหรวพึมพำ "แต่ท่านพี่ เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้?"

มู่ซิ่วโหรวเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยด้วยความอยากรู้อยากเห็นในดวงตาของนาง เซี่ยเฮ่าเซียนรู้สึกขบขันกับนาง “ต้องขอบคุณข้าที่มาที่นี่ ไม่อย่างนั้นเจ้าคงทรมานตัวเองจนตายมิใช่หรือ?”

“ฝ่าบาท ท่านแกล้งข้าอีกแล้ว” มู่ซิ่วโหรวย่นจมูกของนางแล้วกลอกตาซึ่งสุกใส “ข้าไม่ได้ไปหาท่าน? สาวคนใดไปหาท่าน?”

ทันทีที่นางพูดจบ ศีรษะของนางก็ดูเหมือนจะปวดอีกครั้ง มู่ซิ่วโหรวถอนหายใจและวางมือเล็ก ๆ ของนางบนมือใหญ่ของเซี่ยเฮ่าเซียน เขาถูหัวของนางอย่างแรง

“มันเป็นแบบนี้อีกแล้วและเจ้ายังปล่อยให้จินตนาการของเจ้าโลดแล่น เจ้าหัดฟังอย่างมีหัวคิดบ้างได้หรือไม่?ตอนที่หมอหลวงมาถึง ข้าจะให้พวกเขาสั่งยาที่มีรสขมมากขึ้น” เซี่ยเฮ่าเซียนพยายามทำให้นางกลัว

“ไม่ ข้าไม่กล้า” ใบหน้าของมู่ซิ่วโหรวขมขื่นและนางก็ไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป

เซี่ยเฮ่าเซียนพอใจและลูบใบหน้าของนางเบาๆ คนรับใช้มารายงานว่าหมอหลวงมาถึงแล้ว เซี่ยเฮ่าเซียนส่งคนเข้ามา

หมอหลวงเข้ามาจับชีพจรทีละคน คนแล้วคนเล่า หลังจากการอภิปราย หมอหลวงหลู ซึ่งมีอายุมากที่สุดและได้รับความเคารพอย่างสูงก็ได้ข้อสรุปสุดท้าย

“ฝ่าบาท พระชายารองทรงปวดหัวในวันนี้ เป็นเพราะดวงของนางไม่ดี ดังนั้นแก่นแท้ของน้ำจึงไม่สามารถเพิ่มขึ้นได้ เลือดของนางไม่สามารถหล่อเลี้ยงสมองของนางได้ อีกทั้งเลือดและพลังชี่ของนาง…”

"แบบง่าย!" ดวงตาของเซี่ยเฮ่าเซียนเฉียบคมและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยแววชั่วร้าย

หมอหลวงหลูผู้น่าสงสารถูกปฏิเสธก่อนที่เขาจะพูดจบ ชายชรากลัวมากจนเคราของเขาสั่น “พระชายารองควรกินให้มากขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้ท้องไส้ปั่นป่วน หากสามารถย่อยได้ดี จะไม่ปวดหัวมากขึ้น”

เซี่ยเฮ่าเซีย เข้าใจในทันที เขาเป็นคนใจร้อนที่สุดที่จะจัดการกับหมอหลวงเหล่านี้ พวกเขากำลังพูดถึงอะไร เขาสามารถเข้าใจพวกเขาได้หรือไม่?

เขามองไปที่มู่ซิ่วโหรวและถามว่า "ตอนเที่ยงเจ้ากินอะไร?"

ใบหน้าของเขากลายเป็นอ่อนโยนอย่างมากในทันที และความเร็วในการเปลี่ยนใบหน้าของเขานั้นเร็วยิ่งจนทำให้ผู้คนลิ้นพันกัน

"ไม่...ข้าไม่ได้กินอะไรเลย" มู่ซิ่วโหรวตอบด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด