บทที่ 42

นางยอมรับว่านางตั้งใจทำ นางเกิดความคิดนี้ขึ้นหลังจากเซี่ยเฮ่าเซียนปรากฏตัว หรงลี่ยังไม่พบคนที่ติดตามนาง นางคงจับตัวเขาเองไม่ได้ ดังนั้นนางจึงได้แต่ค้นหาเจ้านายของเขาและถาม

หรงลี่เดิมพันด้วยสัมผัสที่หกของนาง ถ้านางเดาถูกและชายคนนั้นปรากฏตัว นางจะถามเขาอย่างชัดเจนและขอให้เขาพาคนกลับไป

ถ้านางคิดผิด นางจะล้มล้างความคิดเดิมของนาง

ดูเหมือนว่านางพูดถูก แต่ชายที่อยู่ตรงข้ามนางส่ายหัวอีกครั้งและพูดอย่างใจเย็นว่า "ข้าไม่ได้ส่งใครติดตามเจ้าจริงๆ"

"ดีมาก" หรงลี่รู้สึกว่าความอดทนของนางกำลังจะหมดลง เขากล้าหาญมากจนอดไม่ได้ที่จะยกนิ้วให้

นางถามเขาต่อดีไหมว่าคนผู้นั้นเป็นประเภทเดียวกับเขาหรือไม่ ในเมื่อทุกอย่างก็อยู่ต่อหน้านางแล้ว หรือนางจะแกล้งทำเป็นว่าเรื่องทั้งหมดไม่เคยเกิดขึ้นดี?

หรงลี่ไม่สามารถระงับมันไว้ได้อีกต่อไป “ท่านทำเช่นนี้ทำไม? เหตุใดไม่พูดมาเลยเล่าว่าไม่อยากฟังความข้า? ท่านต้องให้ข้าหาตัวคนแล้วลากมาต่อหน้าท่านก่อนท่านถึงจะยอมรับอย่างนั้นหรือ?”

คนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามยังคงพยักหน้าอย่างใจเย็น “ถ้าเจอจริงก็ย่อมได้”

"ท่าน!" หรงลี่แทบจะพูดไม่ออก เหตุใดคนผู้นี้จึงเจ้าเล่ห์นัก?

"นายหญิง?" เสียงเคาะประตูเบา ๆ มาพร้อมกับเสียงถามของเสี่ยวเถา "ท่านกำลังคุยกับใคร?"

เสี่ยวเถาหลับไปแล้ว แต่นางไม่กล้านอนมากเกินไปในตอนกลางวัน นางอาจมีบางอย่างที่ต้องทำและ ลานมู่ฝูยังคงอยู่ในความรับผิดชอบของนาง

เวลานั้น ขณะที่นางกำลังงุนงงอยู่ นางได้ยินเสียงดังในห้องนอนของเจ้านายของนาง นางลุกจากเตียงไปเปิดประตู นางได้ยินเจ้านายของนางพูดไม่ชัด ดังนั้นนางจึงรีบไปหา นางกลัวว่าจะทำอะไรล่าช้าเพราะนางกำลังง่วง

หรงลี่มองไปที่ประตูอย่างหมดหนทางแล้วมองไปที่ชายที่อยู่ตรงข้ามนาง นางก้าวไปข้างหน้าและลดเสียงของนางลง “ถ้าท่านไม่อยากบอกข้าก็ลืมมันไปเถิด ข้ามีวิธีค้นหา ท่านชื่ออะไร ข้าอยากรู้ว่าข้าเป็นหนี้ใคร”

ชายคนนั้นหรี่ตาและมองไปที่หรงลี่ "อวิ๋นเซียง"

หรงลี่ทวนอีกครั้งและพยักหน้า "ท่านคือใคร?"

นางต้องรู้ว่าจะหาเขาได้ที่ไหน

“ไม่สำคัญ คนของเจ้าเข้ามาแล้ว ลาก่อน” หลังจากนั้นเขาก็กระโดดออกไปนอกหน้าต่างและหายไปหลังจากผลุบๆ โผล่ๆ อยู่สองสามครั้ง

มุมของดวงตาของหรงลี่กระตุกเมื่อเห็นสิ่งนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะจังหวะและฉากที่เลวร้าย นางคงตบมือแล้วตะโกนว่า "พ่อหนุ่ม ท่านเก่งศิลปะการต่อสู้มาก!"

"ชายผู้นี้คือใครกันแน่?"

นางเป็นคนที่จริงจังมาก นางจะทำตัวไร้สาระได้อย่างไร?

"นายหญิง?" เสี่ยวเถาพบว่าในห้องด้านนอกประตูไม่มีเสียงใดๆ นางอดไม่ได้ที่จะเคาะประตูดังขึ้น นางเคยได้ยินเสียงของใครบางคนพูดมาก่อน

ด้วยเสียง "เสี่ยวเถา" ประตูก็เปิดออก หรงลี่ยืนอยู่ในประตู ดวงตาที่หลับใหลของนางปิดลงครึ่งหนึ่ง นางหาวและถามว่า "เสี่ยวเถา เกิดอะไรขึ้น?"

นางรู้สึกสับสนกับคำพูดของเสี่ยวเถา “นางมาที่นี่เพื่อถามว่านายหญิงมีอะไรให้ทำหรือเปล่ากันนะ?”

“ข้าไม่เป็นไร” เสี่ยวเถาตอบโดยไม่รู้ตัว

“แล้วเคาะประตูทำไม?” หรงลี่หาวอีกครั้ง

"ข้า...ข้าได้ยินเสียงในห้องของท่าน" เสี่ยวเถาชี้ไปที่ห้อง “ข้ามาที่นี่เพื่อถามว่านายหญิงตื่นแล้วหรือ?”