บทที่ 41

มู่ซิ่วโหรวยอมรับว่านางร้องไห้บ่อยขึ้นในช่วงสองวันที่ผ่านมา แต่นั่นไม่ได้หมายความว่านางบริสุทธิ์และใจดี?

นั่นไม่ใช่สิ่งที่เซี่ยเฮ่าเซียนชอบนางในตอนนั้นหรือ?

เขาจะไม่รู้ได้อย่างไรว่านางต้องเสียใจมากที่เขาไม่ได้มาร่วมรับประทานอาหารกลางวันกับนาง?

เพื่อการสนทนากันอย่างจริงจัง นางได้ส่งคนไปที่ห้องอักษรเพื่อเชิญเซี่ยเฮ่าเซียน ยามนอกห้องบอกว่าองค์ชายออกไปแล้ว จะเห็นได้ว่าเขาได้จัดการกับสิ่งที่ต้องจัดการทั้งหมดแล้ว ตอนนี้เขาส่งคนไปบอกนางว่าเขาจะไปจัดการเรื่องราชการ เขาคิดว่านางไม่รู้อะไรเลยจริงๆ หรือ?

ใช่ มู่ซิ่วโหรวก็รู้เช่นกันว่าเกิดอะไรขึ้นที่ทะเลสาบ

แม้ว่าคนของนางจะมองเห็นไม่ชัดเจน แต่นางก็ยังรู้เรื่องการเผชิญหน้าระหว่างเซี่ยเฮ่าเซียนและหรงลี่

เมื่อได้ยินว่าเซี่ยเฮ่าเซียนผลักหรงลี่ลงไปในน้ำ มู่ซิ่วโหรวก็แอบมีความสุข ดูเหมือนว่าองค์ชายไม่สนใจหรงลี่มากนัก มิฉะนั้นเขาจะผลักหรงลี่ลงไปในทะเลสาบได้อย่างไร? มันต้องมีบทบาทสำคัญในสิ่งที่นางเคยพูดมาก่อน

อย่างไรก็ตาม นางมีความสุขได้ไม่นานเมื่อได้ยินคนรับใช้รายงานว่า ชายที่รับใช้ข้างกายเซี่ยเฮ่าเซียน เผยหมิง มาถึงแล้ว

เขาเป็นคนที่ต้องแสดงความเคารพต่อมู่ซิ่วโหรว โดยธรรมชาติแล้วเขาได้รับเชิญให้เข้ามา

หลังจากรินน้ำชาเลี้ยงแขก เขากล่าวกับมู่ซิ่วโหรวว่า "พระชายารอง ฝ่าบาททรงยุ่งกับงานราชการในวันนี้ องค์ชายไม่อาจปลีกตัวและเป็นห่วงสุขภาพของพระชายารอง ดังนั้นจึงขอให้ข้ารายงานแก่ท่านว่าวันนี้องค์ชายไม่มาที่ห้องอักษรในตอนกลางวันได้ องค์ชายยังรับสั่งกับข้าเป็นพิเศษว่า ขอพระชายารองทรงรับประทานอาหารและดื่มยาให้ตรงเวลา พระองค์จะรีบกลับหลังจากเสร็จงานราชการในตอนเย็น "

แน่นอนว่ามู่ซิ่วโหรวเข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร แม้ว่านางจะไม่มีความสุข แต่นางก็ไม่ได้แสดงออกมาทางสีหน้า นางพูดเบาๆ “ข้ารู้ ฝ่าบาทยังขอให้ท่านมาที่นี่อีก เป็นแค่คนรับใช้ไปทำธุระ”

“ฝ่าบาท ท่านจริงจังเกินไป ข้าไม่ได้มีค่าอย่างที่ท่านคิด ข้ามีหน้าที่ส่งสาส์นในนามของฝ่าบาท”เผยหมิงก้มหัวลงและตอบกลับ

“งั้นรอสักครู่ ข้าจะจัดแจงสำรับอาหารให้เจ้าได้นำไปให้เขา ดูแลฝ่าบาทให้ดี ฝ่าบาทต้องถนอมพระวรกาย เขาต้องกินอาหารแม้จะงานยุ่ง อย่าปล่อยให้เขาอดอยาก" มู่ซิ่วโหรวขอให้สาวใช้น้ำอาหารใส่กล่อง

หลังจากพูดไม่กี่คำ เขาก็เก็บกล่องอาหารและกลับออกมา

หลังจากที่เผยหมิงออกไป ใบหน้าของมู่ซิ่วโหรวมืดลง นางอดไม่ได้ที่จะไตร่ตรองว่าเมื่อเร็ว ๆ นี้นางไปไกลเกินไปและทำให้เซี่ยเฮ่าเซียนไม่ชอบนางหรือไม่

คนรับใช้ในห้องไวต่ออารมณ์ของเจ้านายมาก เมื่อรู้ว่ามู่ซิ่วโหรวไม่มีความสุข พวกเขาก็ไม่กล้าหายใจหนัก พวกเขาพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะกลั้นหายใจเพราะกลัวว่าเจ้านายของพวกเขาจะระบายความโกรธใส่พวกเขาหากพวกเขาไม่ระวัง

ณ ลานมู่ฝู

หลังจากอาบน้ำ หรงลี่ก็รู้สึกผ่อนคลายในที่สุด นางยืดตัวและปล่อยให้เสี่ยวเถาเช็ดผมให้แห้ง

ก่อนหน้านี้นางอิ่ม แต่ตอนนี้นางอาบน้ำสบายตัวแล้ว นางจึงไม่อยากนอนและกำลังเฝ้ารอบางอย่าง

แต่หรงลี่ง่วงนอนมากขึ้นเรื่อยๆ นางตระหนักว่าถ้านางไม่นอน นางจะเหนื่อยเกินไปตลอดทั้งวัน ถ้านางนอนมากเกินไป ยิ่งนอน นางก็จะยิ่งง่วง

เมื่อคืนนางนอนดึก นางจึงต้องงีบหลับเมื่อง่วง

เสี่ยวเถาก็ไม่มีข้อยกเว้น นางกลัวจินตนาการของตัวเองมากจนนอนไม่หลับในตอนกลางคืน ตอนนี้นางง่วงแล้ว นางก็อยากจะนอนด้วย

นายและบ่าวหาวพร้อมกัน แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะ

“เสี่ยวเถา ไปพักผ่อนเถิด ข้าง่วงแล้ว เดี๋ยวค่อยตื่นใหม่”

"เจ้าค่ะ นายหญิง" เสี่ยวเถาไปที่หอพักเพื่อจัดที่นอนให้หรงลี่ หลังจากส่งนางเข้านอนแล้ว นางก็ออกไปและปิดประตูอย่างระมัดระวัง จากนั้นนางก็กลับไปที่ห้องของนางและหลับไปในไม่ช้า

อากาศที่เงียบสงบแผ่กระจายไปทั่วห้องและไม่มีเสียงใดๆ ในห้อง ในเวลานี้ หน้าต่างที่เปิดอยู่ครึ่งหนึ่งถูกผลักเปิดเบาๆ และมีคนกระโดดเข้ามาจากข้างนอก