บุรุษไร้ใจ

ในทุก ๆ เทศกาลของครอบครัว จางเย่วชิงจะถูกทอดทิ้งให้กลายเป็นคนนอกอยู่เสมอ แม้กระทั่งในวัยที่ต้องปักปิ่นเพื่อเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่พร้อมออกเรือน นางก็ยังไม่เคยมีพิธีปักปิ่นเฉกเช่นคนทั่วไป มีเพียงแม่นมกับสาวใช้คนสนิทเท่านั้นที่อยู่ร่วมอวยพรในวันปักปิ่นของนาง ซึ่งแม่นมผู้แสนใจดีก็ล่วงลับจากไปได้ 2 ปีแล้ว ยามนี้จึงเหลือเพียงจูลี่สาวใช้คนสนิทที่อยู่ข้างกายเสมอมา

บิดาของจางเย่วชิงรักและใส่ใจบุตรสาวที่เกิดจากภรรยารองของเขาแต่เพียงเท่านั้น หากไม่มีราชโองการสมรสมาที่ตระกูลจาง เขาคงลืมไปเสียสนิทว่ามีบุตรสาวคนโต ที่ถือกำเนิดจากครรภ์ของภรรยาเอกผู้ล่วงลับจากไปตั้งแต่บุตรสาวคนโตอายุได้เพียง 5 หนาว

แต่ที่นางต้องสวมผ้าปกปิดใบหน้ายามที่ออกไปติดต่อกิจธุระต่าง ๆ ก็เพราะใบหน้าของจางเย่วชิงในวัย 18 ปี นั้นงดงามจนล่มเมืองล่มแคว้น จนอาจจะกลายเป็นปัญหาในการหย่าร้างและหลบหนีของนาง จึงต้องปกปิดใบหน้านี้เอาไว้ให้ดี ห้ามมิให้ผู้ใดมองเห็นความงดงามนี้เป็นอันขาด จนกว่านางจะหลบหนีไปอยู่ต่างเมืองที่ห่างไกลได้อย่างปลอดภัย

ชายแดนทิศประจิม

ชินอ๋องหยางหนิงหลงเดินทางมาประจำที่ชายแดนทิศประจิมเป็นเวลา 3 เดือนแล้ว เพราะมีสายข่าวรายงานมาว่า ไส้ศึกเข้ามารุกรานชายแดนฝั่งที่เขาได้รับศักดินาจากพระเชษฐา จึงจำเป็นต้องเดินทางออกจากเมืองหลวงตั้งแต่วันแรกที่อภิเษกสมรสกับพระชายาที่เขารังเกียจและชิงชัง เพราะนางไม่ใช่คนที่เขาร้องขอเพื่อให้ได้มาซึ่งสมรสพระราชทาน

คราแรกชินอ๋องตั้งใจจะเอาเรื่องเสนาบดีฝ่ายซ้ายจอมเจ้าเล่ห์ผู้นั้น ที่บังอาจส่งสตรีอีกคนในจวนมาตบแต่งกับเขา ทว่าได้รับข่าวสารจากชายแดนเสียก่อน จึงต้องรีบออกเดินทางมาสะสางเรื่องราวที่ชายแดน เมื่อสะสางทุกอย่างจนเข้าที่เข้าทางค่อยกลับไปคิดบัญชีตาเฒ่าเจ้าเล่ห์ก็ยังไม่สาย

ชินอ๋องหนุ่มในวัย 32 ปี บุรุษผู้มีใบหน้าคมเข้มสมชายชาตรี ทั้งยังมีเสน่ห์ชวนให้เหลียวหลังกลับมามองซ้ำ จุดเด่นของเขาอยู่ที่สันกรามที่คมชัด บ่งบอกว่าเป็นคนที่ซื่อตรง ทว่ามีนิสัยโหดเหี้ยมร้ายกาจยิ่ง

ดูได้จากการที่บุรุษสูงศักดิ์ผู้นี้ ละทิ้งพระชายาเอกที่เขาไม่ต้องการ ให้ไปพำนักอาศัยอยู่ที่ตำหนักร้างทรุดโทรม เพื่อกดดันให้นางมอบหนังสือหย่าให้เขาด้วยตนเอง ทั้งยังสั่งบ่าวไพร่ให้ปฏิบัติกับนางเยี่ยงบ่าวไพร่ด้วยกันเอง ไม่ต้องให้ความเคารพใด ๆ ทั้งสิ้น และสั่งให้ทุกคนในตำหนักกลั่นแกล้งสตรีชั่วช้าผู้นั้นตามที่ใจต้องการได้เลย หาได้มีความปรานีใด ๆ ทั้งสิ้น

เพราะสมรสพระราชทานในครานี้ ชินอ๋องเป็นผู้ร้องขอจากฮ่องเต้ด้วยตนเอง จึงไม่มีสิทธิ์มอบหนังสือหย่าให้พระชายา นอกเสียจากว่านางจะมอบให้เขาด้วยตนเอง การหย่าร้างจึงจะเกิดขึ้นได้ ซึ่งการละเลยและทอดทิ้งก็เป็นวิธีเดียวที่เขาจะได้หนังสือหย่าจากพระชายาไร้ค่าผู้นั้น

“ที่ตำหนักในเมืองหลวงส่งข่าวอันใดมาบ้างหรือไม่”

น้ำเสียงราบเรียบเฉยชาเอ่ยถามองครักษ์คนสนิทไปตามความเคยชิน ทั้ง ๆ ที่ในใจไม่ได้อยากรับรู้เรื่องราวใด ๆ ของสตรีน่ารังเกียจผู้นั้นเลยสักนิดเดียว

“ไม่มีข่าวอันใดพ่ะย่ะค่ะ เงียบเชียบเฉกเช่นเคย พ่อบ้านฉีคงจัดการทุกอย่างเรียบร้อยดีกระหม่อม”