8 : สำรวจมิติพิเศษ

นางยิ้มอย่างพึงพอใจ ละสายตาจากบ่อน้ำพุมองไปยังทุ่งหญ้ากว้างไกล ก่อนจะวกสายตาไปที่กระท่อมหลังน้อย รีบก้าวเท้าตรงไปสำรวจในทันที

ภายในกระท่อมมีเพียงเตียงนอนหนึ่งหลัง ชั้นวางตำราที่มีตำราวางเรียงรายอยู่นับสิบเล่ม แน่นอนว่าเป็นภาษาโบราณซึ่งนางอ่านไม่ออก ไม่รู้ว่ามันเขียนสิ่งใดเอาไว้ มีสี่สิ่งล้ำค่าในห้องหนังสือ วางอยู่บนโต๊ะ นางใช้พู่กันกับหมึกโบราณเป็นเสียที่ไหนกัน ไม่ใช่ว่าสิ่งนี้มันเปล่าประโยชน์สำหรับนางหรอกหรือ

มีห้องครัวสำหรับทำอาหารด้วย มีเพียงอุปกรณ์พวกเตาหม้อกระทะเหล็ก แต่กลับไร้เงาของวัตถุดิบประกอบอาหาร

ในกระท่อมหมดความน่าสนใจไปเพียงเท่านั้น แต่พอเปิดประตูด้านหลังกระท่อมออกไป พลันดวงตาของนางก็สว่างจ้าขึ้นด้วยทิวทัศน์แสนงดงาม มีธารน้ำไหลมาจากที่ไหนสักแห่ง นางลองชิมดูแล้วไม่ปรากฏว่ามีพลังพิเศษแต่อย่างใด แตกต่างจากน้ำพุใจกลางลาน ต้นไม้น้อยใหญ่เรียงรายอยู่รอบด้าน

มีต้นผิงกั่ว อยู่สามต้น ซึ่งผลของมันสีแดงสุกเต็มต้น รีบเอื้อมมือออกไปเด็ดมาชิมดูผลหนึ่ง เซี่ยซือซืออ้าปากกว้างกัดดังกร๊วบ ! ผิงกั่วผลนี้หวานอร่อยสดชื่นนัก รสชาติดีกว่าในโลกยุคปัจจุบันของนางเสียอีก ผลไม้ในมิติพิเศษนี้กินไปแล้วรู้สึกร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ

ทำอย่างไรจะนำผลผิงกั่วพวกนี้กลับไปให้น้อง ๆ ของนางกินได้แบบไม่มีคนสงสัย เฮ้อ เห็นทีนางไม่สามารถนำผลไม้พวกนี้ออกไปด้านนอกได้อย่างตั้งใจ ต้องหาโอกาสขึ้นไปบนเขาถึงจะบอกคนอื่นได้ ว่านางเก็บมันมาจากบนนั้น

อาซานน้องเล็กพวกเจ้าอดทนไว้ก่อนนะ เอาไว้ทุกอย่างเรียบร้อยข้าจะให้พวกเจ้าได้ชิมผลผิงกั่วแสนอร่อยพวกนี้

ทันใดนั้นนางเหลือบเห็นผลไม้ชนิดหนึ่ง เป็นเครือสีแดงอยู่ด้านหลังต้นผิงกั่ว นี่เรียกว่าดงเฉ่าเหมย ได้เลย นางรีบเด็ดผลสีแดงสุกปลั่งออกมาชิมดู

อื้ม ! หวานอร่อย แทบทนรอไม่ไหวให้น้อง ๆ ของนางได้กินด้วย

เซี่ยซือซือเด็ดผลเฉ่าเหมยมานั่งกินใต้ต้นผิงกั่วจนอิ่มแปล้ ยามนี้นางสำรวจพื้นที่มิติพิเศษจนหมดทุกซอกมุมแล้ว สรุปได้ว่ามีน้ำพุวิเศษรักษาอาการบาดเจ็บภายนอกได้ ส่วนภายในนางต้องทดลองกับคนป่วยจริงดูเสียก่อน เรื่องดื่มแล้วเพิ่มกำลังวังชานั้น นางไม่สามารถใช้ได้พร่ำเพรื่อ ไม่รู้ด้วยว่ามีผลข้างเคียงต่อร่างกายหรือไม่

พบเจอผลไม้สองชนิดในมิติแห่งนี้ เรียกว่ามีของกินแบบไม่ต้องกลัวหิวตาย มีที่นอนในกระท่อมอีกด้วย เป็นบ้านพักตากอากาศขนาดย่อมได้เลย นางมองไปที่ลำธารขนาดความกว้างราวหนึ่งผิ่ง ต้นตอของน้ำมาจากน้ำตกชั้นบน แต่นางมองไม่เห็นสิ่งใด นอกจากเมฆหมอกบนท้องฟ้า ก้มหน้ามองเข้าไปในลำธารกลับเห็นสัตว์น้ำบางตัวว่ายน้ำไปมาอยู่ด้านล่าง พวกมันเป็นปลาน้ำจืดชนิดหนึ่ง

นี่ไม่เรียกว่ามีของกินให้นางแล้วหรอกหรือ หากมีข้าวสารธัญพืชด้วยก็คงดี เพราะไม่มีเลยเป็นปัญหาด้านอาหารหลักของนางกับน้อง ๆ แต่คิดในแง่ดีอย่างน้อยวันข้างหน้า นางไม่ต้องเดือดร้อนเรื่องอาหารการกินอีกต่อไป เพียงแต่นางต้องระมัดระวัง เรื่องการหยิบฉวยอาหารออกจากมิติพิเศษแห่งนี้ มิเช่นนั้นจะมีแต่ความสงสัยตามมา จนกลายเป็นปัญหาใหญ่ขึ้นในภายภาคหน้า

มิติพิเศษแห่งมีประโยชน์ต่อตัวนางค่อนข้างมาก เว้นเสียแต่เรื่องเงิน ต้องหาเงินแล้วสินะ !

เสียงกุกกักดังขึ้นจากด้านนอก เซี่ยซือซือรีบหลับตาพาตัวเองออกมาจากมิติพิเศษ พอลืมตาขึ้นพบน้องชายของนางกำลังนั่งยอง ๆ จ้องนางอยู่ด้วยใบหน้างัวเงีย

“ท่านพี่เหตุใดท่านไม่นอนบนเตียงเล่า” เจ้าตัวน้อยถามพลางขยี้ตาไปด้วย ปกติตื่นมาต้องได้นอนกอดพี่สาวคนโต ด้วยความเคยชินทำให้เซี่ยซือหยาง ใช้ขาสั้น ๆ ปีนลงเตียงนอนมาหาเซี่ยซือซือจนได้

“น้องเล็กตื่นแล้วหรือ” นางอุ้มเจ้าตัวน้อยเข้ามากอดเอาไว้ ปรายตาไปมองน้องสาวบนเตียง เห็นนางเองก็ตื่นขึ้นมาเหมือนกัน แต่จำเป็นต้องทำเป็นนอนนิ่งต่อ

“นี่ก็เย็นมากแล้ว เจ้าหิวแล้วใช่ไหม”

“ข้าค่อนข้างหิวนิดหน่อยท่านพี่” เซี่ยซือหยางกล่าวอย่างเอียงอาย ใช้มือน้อยลูบท้องแบน ๆ ของตนเองไปด้วย

“ข้ามีมันฝรั่งอยู่ เจ้าเอาไปกินก่อนเถิด กินเสร็จแล้วค่อยไปอาบน้ำ ตัวเจ้ามีกลิ่นเหม็นเน่ามาก”

ใจจริงนางอยากหายตัวเข้าไปในมิติพิเศษ แก้ผ้าลงอาบน้ำในลำธารด้วยซ้ำไป เกรงว่าน้อง ๆ ตื่นขึ้นมาไม่เห็นนางแล้วจะตกใจ

“ท่านพี่ก็เหม็นเหมือนข้า”

“เจ้าเด็กนี่กล้าว่าข้าหรือ” นางบีบจมูกน้อย ๆ น้องชายแล้วบิดไปมาเบา ๆ ลุกเดินไปหยิบมันฝรั่งบนโต๊ะมายื่นให้น้องเล็ก ส่วนน้องสาวนั้นรอเจ้าตัวน้อยกินอิ่มอาบน้ำเสร็จ จนถึงนอนหลับไปก่อนค่อยปลุกนางขึ้นมากิน

“ท่านพี่น้ำในถังหมดแล้ว จะเอาน้ำที่ไหนมาอาบหรือขอรับ”

“ข้าไปตักเอง เจ้ากินมันฝรั่งอยู่นี่ไปก่อน ข้าตักเต็มถังเมื่อใดจะมาเรียกให้ไปอาบ” นางหยิบหัวมันของตนเองให้น้องชายไปด้วย ระหว่างนั้นหยดน้ำพุวิเศษลงในกาน้ำต้มอีกหนึ่งหยด เพื่อให้น้องทั้งสองมีเรี่ยวแรงขึ้นมาหน่อย