บทที่ 7

7 : เซี่ยเหมยลี่

เซี่ยซือซือบอกน้องสาวให้สงบจิตใจเอาไว้ก่อน นางกำลังพยายามหาหนทางให้สามพี่น้องได้อยู่ด้วยกัน ระหว่างนี้เซี่ยซานซานยังต้องแกล้งนอนติดเตียงเช่นเดิมอยู่ แม้แต่น้องเล็กก็ห้ามบอกความจริง เหตุเพราะเขายังเด็กนัก เกิดออกไปวิ่งเล่น แล้วมีชาวบ้านมาหลอกถาม อาจทำให้หลุดพูดความจริงออกไปแบบไม่รู้ตัว

“ข้าเชื่อฟังท่านพี่เจ้าค่ะ” เซี่ยซานซานไม่มีทางเลือกอื่น นางจำเป็นต้องนอนติดเตียงไปก่อนสักระยะ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย นางจะกลับมาใช้ชีวิตได้ดังเดิม

“ลำบากเจ้าต่อไปอีกสักพักนะอาซาน แต่ไม่นานนักหรอกเจ้าอย่าได้กังวลเกินเหตุ ให้ข้าไปดูลาดเลาที่บ้านท่านป้าถานก่อน ข้าไม่รู้ว่าทางนั้นเขาอยู่กันอย่างไร” เซี่ยซือซือมีความคิดแก้ไขสถานการณ์อยู่ในใจ แต่ยังไม่กล้าตัดสินใจในทันที นางเพิ่งทะลุมิติมาที่นี่ได้ไม่กี่วัน ผลีผลามเกินไปย่อมไม่เป็นผลดี

“ท่านพี่ท่านคงไม่คิดจะพาข้ากับน้องเล็กไปอยู่กับท่าน ที่บ้านท่านป้าถานหรอกนะเจ้าคะ”

“ทำไมเล่า ทำเช่นนั้นไม่ได้หรือ” นางเอียงคอมองน้องสาวคล้ายไม่เข้าใจ

“ไม่ได้เจ้าค่ะ มีชาวบ้านคนไหนแต่งภรรยาแล้วต้องให้ที่อยู่อาศัยแก่น้องของภรรยาด้วยเจ้าคะ อีกอย่างท่านพี่ท่านไม่ได้แต่งเข้าบ้านถานนะเจ้าคะ ท่านถูกท่านป้าถานซื้อตัวไปเป็นภรรยาพี่จ้าน ทางบ้านถานไม่มีทางเลี้ยงดูข้ากับน้องเล็กหรอกเจ้าค่ะ ไม่ใช่ว่าทางนั้นก็อดมื้อกินมื้อหรอกหรือท่านพี่”

ได้ฟังคำของน้องสาวแล้วเซี่ยซือซือพลันเข้าใจได้ไม่ยาก “น่าแปลกเหตุใดท่านป้าถานถึงมาซื้อข้าไปเป็นภรรยาลูกชายของนาง ทั้งที่ทางบ้านก็ลำบากอยู่ก่อนหน้าแล้ว ว่าแต่ลูกชายท่านป้าถานมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอันใดนะอาซาน”

“ท่านพี่ ! ท่านลืมกระทั่งชื่อสามีของตัวเองหรือเจ้าคะ” เซี่ยซานซานรู้สึกขัดใจยิ่งนัก

“ข้าตกน้ำตกท่าไป ความจำมันก็เลือนรางอยู่บ้าง”

เซี่ยซานซานหลุบตามองมือบนตักของตนเอง ใช่ว่านางจะไม่รับรู้ว่าพี่สาวคนนี้ หาได้ตกน้ำไปเองอย่างที่ชาวบ้านทุกคนคิดเห็นไม่ แต่พี่สาวของนางไม่อยากมีสามีพิการ จึงเลือกจบชีวิตตัวเองไปเช่นนั้น

“อาซานเจ้าเป็นอันใดเงียบทำไมเล่า”

“พี่จ้านเจ้าค่ะ สามีของท่านพี่ชื่อถานจ้านเป็นซิ่วไฉ[1]ตั้งแต่อายุสิบสองปี น่าเสียดายที่เกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน ทำให้หมดสิทธิ์เข้าสอบจวี่เหรินไป”

“ถานจ้านหรอกหรือ อืมค่อยคุ้นหูขึ้นมาหน่อย ปีนี้เขาอายุเท่าใดแล้วล่ะ”

เซี่ยซือซือพยายามนึกรื้อฟื้นความทรงจำของคนผู้นี้ เหตุใดในความทรงจำของนางถึงได้ว่างเปล่าก็ไม่รู้ อาจเพราะไม่เคยได้พูดคุยกันมาก่อน รับรู้เพียงว่าลูกชายท่านป้าถานถูกอันธพาลในอำเภอเจียงรุมทำร้าย ได้รับบาดสาหัสทำให้ขาข้างซ้ายหัก หลังจากทำการรักษาแล้วกลับไม่สามารถเดินเหินได้เช่นเดิม ทำให้หมดสิทธิ์ในการเข้าสอบรอบจวี่เหรินไปอย่างน่าเสียดาย

“สิบเจ็ดปีเจ้าค่ะ” ดูท่าพี่สาวของนางคงเลอะเลือนแล้วจริง ๆ

“น่าเสียดายอุตส่าห์สอบซิ่วไฉได้แล้วแท้ ๆ”

“เจ้าค่ะ เดิมทีท่านอาเหมยลี่ของเราก็แอบชอบพี่จ้านอยู่เหมือนกัน ให้ท่านย่าไปทาบทามเรื่องหมั้นหมายกับท่านป้าถานอยู่บ่อยครั้ง แต่ถูกท่านป้าถานปฏิเสธมาตลอด พอสองปีก่อนที่พี่จ้านถูกตีจนพิการเดินไม่ได้ ท่านย่าเลยรีบให้ท่านอาเหมยลี่หมั้นหมายกับคนอื่น และได้แต่งงานกับพ่อบ้านในอำเภอเจียงไปเมื่อปีที่แล้วนี่เองเจ้าค่ะ เหตุใดท่านพี่ถึงลืมเรื่องพวกนี้ได้เล่า”

“โอ้ ท่านอาเหมยลี่เคยชอบสามีข้าหรอกหรือ ข้าไม่ได้ลืมเสียหน่อยอาซาน แค่จำได้เป็นบางช่วงบางตอน” เซี่ยซือซือพอจะนึกหน้าลูกสาวคนเล็กที่มีอายุเพียงสิบหกปีของแม่เฒ่าเซี่ยออก ต่อหน้าผู้อื่นนางมักเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีมีเมตตา แต่พอลับหลังนั้นดั่งนางมารร้ายมาจุติก็ไม่ปาน รังแกพวกนางสามพี่น้องออกบ่อยครั้ง จิกหัวใช้งานพวกนางแทบไม่ว่างเว้น

เซี่ยเหมยลี่ถูกท่านย่าของนางประคบประหงมราวกับคุณหนูในจวนใหญ่ เพราะคาดหวังจะได้แต่งงานกับขุนนางใหญ่โตในเมือง ที่ไหนได้เพราะความรีบร้อนจนเกินเหตุ เป็นผลให้ได้แต่งงานกับพ่อบ้านในอำเภอแทน ยามนั้นแม่เฒ่าเซี่ยตีอกชกหัวตนเองอยู่หลายวัน

เป็นเหตุมาจากความเข้าใจผิดไปเองของทุกคน ใครจะคาดคิดว่าพ่อบ้านคนหนึ่ง จะมีสง่าราศีดั่งเถ้าแก่ของบ้านก็ไม่ปาน เกี้ยวเจ้าสาวหามมาถึงหน้าบ้านของเจ้าบ่าว ทุกคนถึงได้ล่วงรู้ความจริง กระนั้นก็ถอยหลังกลับไม่ได้แล้ว ปีนั้นแม่เฒ่าเซี่ยเลยต้องกล้ำกลืนฝืนทน ให้ลูกสาวที่ตัวเองหวงแหนนักหนา ได้แต่งงานกับพ่อบ้านอายุอานามสามสิบห้าปีอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ยิ้มเช่นนี้ ท่านพี่นึกออกหมดแล้วใช่ไหมเจ้าคะ”

“อื้มพอจะจำได้อยู่”