บทที่ 10

10 : เจ้ากล้าสาบานไหมซือซือ

หลังจิบน้ำต้มจอกที่สองจนหมด นางถานถึงรู้สึกหายใจคล่องคอขึ้น อาการไอก่อนหน้าหยุดลง ตัวนางนั้นย่อมรู้ดีว่ามันจะหยุดแค่ชั่วคราว สักพักจะกลับมาไอรุนแรงอีกครั้ง เหมือนเช่นทุกวันที่ผ่านมา

“เอาล่ะ ๆ ข้าดีขึ้นมากแล้ว มาว่าเรื่องของเจ้าต่อซือซือ เจ้ารีบไปเก็บของแล้วตามข้ากลับบ้านเถอะ”

เซี่ยซือซือมองนางถานอีกหน มองให้ลึกไปถึงความเป็นจริงตรงหน้า ก่อนจะหันมองไปรอบ ๆ บ้านหลังเก่าทรุดโทรมแห่งนี้ ด้วยอายุของเจ้าของร่างกับอายุของน้องทั้งสองคน อันตรายเกินกว่าจะปล่อยให้อยู่ตามลำพังได้

“ท่านป้าถานเจ้าคะ ท่านรู้เรื่องแยกบ้านของข้าแล้วใช่ไหม”

“ข้าย่อมรู้ดี ข้าไปหาแม่เฒ่าเซี่ยมาก่อนหน้า นี่ใบซื้อขายตัวของเจ้า” นางถานดึงเอกสารซื้อขายตัวออกมาจากอกเสื้อตนเอง “แต่แม่เฒ่าเซี่ยไม่ยอมพาเจ้าออกมาให้ข้า บอกว่าแยกบ้านกันแล้วให้ข้ามาตามเจ้าที่บ้านสามเอง พวกเขาช่างกั้นกำแพงได้รวดเร็วยิ่งนัก ข้าล่ะนึกแปลกใจจริง ๆ”

เซี่ยซือซือสัมผัสได้ถึงความเห็นอกเห็นใจในคำพูดของนางถาน พลอยทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย อย่างน้อยแม่สามีของนางก็ไม่ได้มีจิตใจเลวร้ายเหมือนแม่เฒ่าเซี่ย เรื่องนี้มีผลต่อการตัดสินใจของนางด้วย

“ท่านป้าถานเจ้าคะ อาซานของข้าถูกทำร้ายจนไม่ได้สติ ตอนนี้ยังนอนแน่นิ่งอยู่ในห้อง ข้าไม่อยากจากน้อง ๆ ไปในยามนี้เลย ขอเวลาให้ข้าได้ดูแลพวกเขาสักปีสองปีได้หรือไม่”

“เจ้าเอ่ยอันใดออกมาซือซือ ข้าจะไปรอถึงวันนั้นได้อย่างไรกัน !” นางถานหน้าถมึงทึงขึ้นในทันใด นางยอมรับเรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ

“หากข้าไปกับท่านวันนี้ แล้วน้อง ๆ ของข้า ใครจะดูแลล่ะเจ้าคะ”

“เจ้าก็ช่างโง่นัก อยู่ดีไม่ว่าดีไปขอแยกบ้านออกมาทำไม อย่างไรเสียวันนี้เจ้าก็ต้องกลับไปกับข้า แม่เฒ่าเซี่ยรับเงินไปแล้ว ใบซื้อขายตัวก็อยู่ในมือข้า เจ้าอย่าได้คิดเบี้ยวข้าเด็ดขาดซือซือ !” นางถานไม่ยอมใจอ่อนเด็ดขาด เรื่องนี้นางตัดสินใจแน่วแน่มาตั้งแต่ต้น กระทั่งลูกชายของนางก็ห้ามไม่ได้

เซี่ยซือซือเม้มปากเข้าหากันแน่ ข้อเสนอนี้ถูกนางถานปัดทิ้งอย่างไม่แยแส นางสูดลมหายใจเขาปอดลึก ๆ “เช่นนั้นท่านป้าถานพอจะให้น้องทั้งสองคนของข้า ไปอยู่ด้วยได้หรือไม่”

“อันใดนะ !”

“ท่านป้าถาน ท่านใจเย็น ๆ ก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะไม่รบกวนเงินทองของท่านเด็ดขาด เรื่องอาหารการกินข้าจะเป็นคนจัดหาให้น้อง ๆ เอง ส่วนที่อยู่อาศัยขอห้องเก็บของ หรือห้องเก็บฟืนก็ได้เจ้าค่ะ”

“เจ้า ! เจ้าช่างกล้า มาร้องขอในเรื่องที่เป็นไปไม่ได้นะซือซือ”

“ท่านป้าถานข้าขอร้องท่าน ได้โปรดเมตตาพวกข้าสามคนพี่น้องด้วยเถิดเจ้าคะ” เซี่ยซือซือใช้ไม้ตายคุกเข่าขอร้อง

แอด ! เซี่ยซือหยางที่แอบฟังอยู่ในห้อง เปิดประตูออกมาดึงเสื้อพี่สาว พร้อมร้องตะโกนปาว ๆ ออกมา “ท่านพี่ ๆ ท่านอย่าไปนะ ท่านอย่าไป !”

“เสี่ยวซือหยางเจ้าทำอันใด เจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยพี่สาวเจ้าเสีย” เสี่ยวซือหยาง เป็นชื่อที่คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้าน ใช้เรียกขานเด็กน้อยอย่างเซี่ยซือหยาง

“ท่านป้าถาน ท่านอย่าเอาท่านพี่ข้าไปเลย แง ๆ ๆ” ไม้ตายอีกคนมาช่วยเซี่ยซือซือแล้ว นางกลอกตาอยู่ในใจ น้องชายของนางจะเสแสร้งเก่งเกินไปแล้ว

กระนั้นนางถานก็ยังนั่งนิ่งไม่ยอมรับปากใด ๆ

เซี่ยซือซือพยายามคิดหาเหตุผลในการขอร้อง เรื่องไหนสำคัญสุดสำหรับนางถาน ปัง ! เสียงพลุแตกดังขึ้นในใจ เมื่อนางคิดออกแล้ว ใครที่นางควรเอ่ยถึงในยามนี้

“ท่านป้าถานข้าขอร้องท่าน ได้โปรดอย่าพรากพวกเราสามคนพี่น้องออกจากกันเลยนะเจ้าคะ ข้าสัญญาว่าข้าจะเป็นภรรยาที่ดีของลูกชายท่าน จะไม่มีวันทอดทิ้งเขาเป็นอันขาด” น้ำเสียงอันหนักแน่นของเซี่ยซือซือ ส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าเชื่อถือขึ้นมา

แววตาของนางถานไหววูบ เพราะคำว่าพูดสุดท้ายของเซี่ยซือซือ จ้องมองเด็กสาวที่นั่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้า ด้วยสายตายากจะคาดคะเนได้ “ที่ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งจ้านเออร์ของข้า เจ้ากล้าสาบานไหมซือซือ”

“กล้าเจ้าค่ะ ข้าเซี่ยซือซือขอสาบานต่อหน้าฟ้าดิน ขอเพียงท่านป้าถานยอมให้น้องทั้งสองคนของข้า ติดตามข้าไปอยู่ที่บ้านของท่านด้วย ข้าจะไม่มีวันทอดทิ้งพี่ถานจ้าน ลูกชายของท่านป้าถานเป็นอันขาด หากผิดคำเมื่อใด ขอฟ้าดินจงลงทัณฑ์ ให้ไม่ได้ตายดี !”

“ท่านพี่...” เซี่ยซือหยางตะลึงในคำสาบานอันทรงพลังของพี่สาว ถึงขั้นน้ำตาแห้งเหือดในทันที

นางถานถอนหายใจเบา ๆ ออกมา มองสองพี่น้องที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าอีกครา พลันสะท้อนความรู้สึกหดหู่ใจขึ้นมา ภายในห้องนั้นยังมีเด็กอีกคนที่นอนไม่ได้สติอยู่

“เจ้าต้องจำเอาไว้ให้ขึ้นใจนะซือซือเรื่องคำสาบานของเจ้าในวันนี้ และจงตระหนักไว้ว่าบ้านข้านั้นยากจน ไม่สามารถเลี้ยงดูน้องทั้งสองคนของเจ้าได้”

“เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหาสำหรับข้าเจ้าค่ะ ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าจะรับผิดชอบเรื่องอาหารการกินของพวกเขาเอง ไม่ให้กระทบลูกชายท่านป้าถานอย่างแน่นอน”

“เช่นนั้นเจ้าไปเก็บของเถอะ”

“ท่านป้าถานแล้วน้องของข้าล่ะเจ้าค่ะ”

“เมื่อเจ้ากล้าสาบานว่าจะไม่ทอดทิ้งจ้านเออร์ของข้า ข้าย่อมยินยอมให้น้องของเจ้าไปอยู่ด้วย รีบไปเก็บของเถอะ ส่วนซานซาน...”