ตอนที่ 11
บทที่ 11
October 22, 2026
11 : ท่านแม่ ท่านขาดทุนแล้วล่ะ
“ท่านพี่สามีท่านงามมาก” เซี่ยซือหยางเอ่ยขึ้นหลังก้าวเท้าเข้าไปภายในห้องนอนของพวกเขาแล้ว
ทันใดนั้นคนบนเตียงนอนก็ลืมตาขึ้นข้างเดียว เงี่ยหูฟังด้วยความอยากรู้อยากเห็นเต็มไปหมด ก่อนหน้าเซี่ยซานซานผุดลุกผุดนั่ง คลายความขบเมื่อยอยู่หลายรอบ พอได้ยินเสียงคนเดินมานางก็รีบกลับไปนอนนิ่งอยู่ตามเดิม นางเองก็อยากเห็นพี่เขยของตัวเองเหมือนกัน ตั้งแต่ถานจ้านพิการเขาก็ไม่ค่อยออกจากบ้านไปไหน ภาพจำของนางจึงติดอยู่ตอนก่อนที่เขาจะพิการ
“เจ้าอย่าได้เอ่ยคำนี้ต่อหน้าพี่ถานจ้านเด็ดขาด บุรุษไม่พึงพอใจให้ผู้อื่นชมตนเองว่างามหรอก ต้องชมว่าหล่อเหลาเข้าใจไหม”
“เช่นนั้นข้าก็ต้องหล่อเหลาใช่ไหมท่านพี่” เด็กน้อยเงยหน้าขึ้นยิ้มตาหยีให้พี่สาว
“ถูกต้องน้องเล็กของข้านั้นหน้าตาหล่อเหลาเหลือเกิน ปานเทพเซียนตัวน้อย ๆ” เซี่ยซือซืออุ้มเจ้าตัวน้อยขึ้นมา แล้วแนบแก้มถูไถเบา ๆ
“ท่านพี่บุรุษสตรีไม่ควรถูกเนื้อต้องตัวกัน”
“ไอหยา ! เจ้าตัวเท่านี้ไม่นับว่าเป็นบุรุษหรอก” นางอุ้มน้องชายขึ้นแล้วหมุนไปรอบ ๆ เจ้าตัวส่งเสียงหัวเราะเอิ้กอ้ากอย่างชอบใจ ยามพี่สาวหยุดหมุนก็ส่งเสียงเร่งเร้า “ท่านพี่เอาอีก หมุน ๆ อีก ฮะ ๆ ๆ”
เซี่ยซานซาน “...”
ท่านพี่เล่นสนุกกันเชียว ท่านอย่าลืมข้าสิ นางปรือตามองทั้งคู่อย่างอิจฉา นางให้คำสัญญากับพี่สาวไปแล้วว่าจะเชื่อฟังทุกคำ จึงต้องแสดงละครบทนี้ต่อไป
เหมือนเซี่ยซือซือจะล่วงรู้ความคิดของน้องสาว นางวางเซี่ยซือหยางให้นั่งเล่นอยู่มุมห้อง เดินไปทิ้งสะโพกลงนั่งบนขอบเตียง จับมือน้องสาวมาบีบเบา ๆ เอ่ยกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน
“เมื่อครู่ท่านป้าถานพาข้ากับน้องเล็กไปทำความรู้จักกับพี่ถานจ้าน ข้าขอดูสถานการณ์ในบ้านสกุลถานไปสักวันสองวันก่อน ถ้าท่านป้าถานดีไว้ใจได้เจ้าค่อยฟื้นขึ้นมานะอาซาน” นางเอ่ยจบก็ตบหลังมือน้องสาวเบา ๆ
เด็กน้อยที่นั่งเล่นอยู่คนเดียว แต่สายตากลับมองไปที่เตียงนอนอยู่ตลอดเวลา ในหัวเซี่ยซือหยางเต็มไปด้วยความสงสัย อดใจที่จะตะโกนถามขึ้นไม่ได้ “ท่านพี่พี่รองยังไม่ฟื้น ท่านพูดไปนางก็ไม่รู้เรื่องหรอก”
เซี่ยซานซาน “...”
เซี่ยซือซือถึงกับหัวเราะออกมาเบา ๆ “ข้าก็พูดไปเรื่อย ไม่แน่นะพี่รองของเจ้าได้ยินเสียงของข้าแล้ว อาจจะตื่นขึ้นมาวันพรุ่งนี้เลยก็ได้”
“จริงหรือท่านพี่ !” เซี่ยซือหยางก้าวขาสั้น ๆ มาหาพี่สาวทั้งสองคน แววตาฉายประกายความหวังขึ้นมา ทำท่าจะใช้ขาสั้น ๆ ปีนขึ้นเตียงนอน
“เจ้าทำอันใด”
“ข้าก็จะพูดกับพี่รองอย่างไรเล่า เสียงของข้าพี่รองต้องประทับใจจนตื่นขึ้นมาแน่”
เซี่ยซานซาน “...”
ข้าไม่ต้องการ !
ก่อนที่น้องเล็กของพวกนางจะก่อเรื่อง เซี่ยซือซือก็อุ้มเจ้าตัวน้อยหมุนตัวไปรอบ ๆ บริเวณห้อง ทำให้เขาหลุดความสนใจออกจากเซี่ยซานซานไปได้ ปากของเซี่ยซือหยางเอาแต่พร่ำบอกว่า “ฮะฮะ ท่านพี่ สูง ๆ”
ภายในห้องนอนของถานจ้าน นางถานพยายามอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ลูกชายฟังอย่างใจเย็น แม้ว่าลูกชายของนางจะหน้านิ่วคิ้วขมวด พร้อมถอนหายใจหนัก ๆ ออกมาอยู่บ่อยครั้งก็ตาม
“ท่านแม่ ท่านขาดทุนแล้วล่ะ” ถานจ้านเอ่ยขึ้นหลังมารดาของเขาเล่าจบ มีอย่างที่ไหนซื้อหนึ่งแถมสอง คนหนึ่งป่วยนอนแน่นิ่งขยับตัวไม่ได้ อีกคนยังเป็นเพียงเด็กเล็กอยู่ ไม่ใช่ว่าต้องเสียเงินเสียทองดูแลมากกว่าคนทั่วไปหรอกหรือ
“ขาดทุนอันใดกัน เจ้ามีภรรยาคอยดูแลแล้ว ต่อไปข้าก็ตายตาหลับ”
“ท่านแม่ท่านอย่าได้พูดเช่นนี้” สีหน้าของถานจ้านเจ็บปวดเหลือคณา ย่อมรู้ว่ามารดาทำเช่นนี้เพราะหวังดีต่อเขา กระทั่งเงินเก็บก้อนสุดท้ายยังเอาไปซื้อภรรยามาให้เขา
“ซือซือสาบานต่อหน้าฟ้าดินแล้วว่าจะไม่ทอดทิ้งเจ้าเด็ดขาด ข้าเชื่อนาง”
“นางอายุเท่าใดกันท่านแม่ จะมาดูแลข้าได้อย่างไรกัน แล้วดูนางสิผอมแห้งขาดสารอาหารปานนั้น ข้าว่าท่านมีแต่จะเพิ่มภาระหนักให้ตัวเองมากกว่า”
“เอาเถอะ ๆ คนก็ซื้อมาแล้วจะไล่กลับก็ไม่ได้”
“ท่านเลี้ยงเด็กสามคนไม่ได้ ยิ่งมีคนหนึ่งนอนติดเตียงแบบนั้นด้วย”
“ซือซือสัญญาแล้วว่าเรื่องอาหารการกินของน้อง ๆ ของนาง จะไม่มาหยิบฉวยเอาจากบ้านเรา”
“ท่านเชื่อนางหรือท่านแม่” ด้วยนิสัยของมารดา มีหรือจะดูดายเด็กพวกนั้นได้
“เรื่องยังมาไม่ถึงเจ้าก็อย่าเพิ่งคิดไปก่อน เอาเป็นว่าคืนนี้ข้าจะให้ซือซือมานอนกับเจ้าก็แล้วกัน”
“ท่านแม่นางยังเด็ก !”
“เด็กแล้วอย่างไร นางคือภรรยาของเจ้า ให้นางมาคอยดูแลเจ้ายามค่ำคืน คอยหยิบกระโถนให้เจ้าอย่างไรเล่า”
“หยิบกระโถน ?” ข้าคงคิดมากไปเองสินะ
“ข้าไม่ชอบนอนกับผู้อื่น”
“ให้นางนอนพื้น !”
ถานจ้าน “... ”