ภรรยาเจอคนเป็นลม

บทที่สาม

ภรรยาเจอคนเป็นลม

ซูเมิ่งคาดว่าวันนี้น่าจะได้กลับจวนของตนเองเร็วกว่าปกติ เพราะวันนี้ผู้คนดูบางตากว่าทุกที

สงสัยอากาศร้อนอบอ้าวไม่มีลมพัดผ่านสักเท่าไหร่ ร้อนแบบมิใช่เพราะดวงอาทิตย์อย่างเดียว แต่คงเป็นเพราะความชื้นในอากาศเยอะจนเหงื่อบนร่างกายคนไม่ระเหย จึงสร้างความอึดอัดยิ่งนัก

เหมือนอากาศที่มักพบก่อนฝนจะตก

ผู้คนจึงพากันกลับบ้านหากเป็นไปได้กระมัง

ซุเมิ่งเองก็มิอยากเปียกฝนเดี๋ยวเป็นไข้หวัดแล้วจะสร้างความยุ่งยากในอนาคต

ดังนั้นฝีเท้าสองข้างจึงตัดสินใจเบนออกจากเส้นทางหลักของตลาดเลี่ยงไปใช้อีกเส้นทางที่สามารถใช้เดินไปยังจวนตระกูลหยางได้เหมือนกันแต่ใกล้กว่า

หากแต่ใครจะไปคิดว่าการเดินเลี่ยงมาใช้ถนนเส้นที่มิค่อยเป็นที่นิยมสัญจรของชาวบ้านที่นี่จะทำให้นางได้มาเจอกับบุรุษร่างอ้วนตัวใหญ่มองไกลๆ เหมือนบุรุษผู้นั้นนอนไร้สติอยู่บนพื้น ทว่านางเดินเข้าไปดูใกล้ๆ พบว่าบุรุษปริศนาผู้นั้นยังมิได้สลบ

เพียงแต่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นคนเดียว

ซูเมิ่งเดินเข้าไปช่วยเหลือทันทีเมื่อเห็นคนกำลังต้องการความช่วยเหลือในที่เปลี่ยวไร้ผู้คนเช่นนี้

“ท่านตาเจ้าคะ เป็นอันใดมากหรือไม่เจ้าคะ”

“ชะ....ช่วย ด้วย ช่วยข้าด้วย”

“ท่านค่อยๆ หายใจ”

สงสัยจะเป็นลมแดด....

แต่แปลก ไยจึงปล่อยคนแก่อายุมากเช่นนี้มาเดินในที่เปลี่ยวเช่นนี้คนเดียว

ดูจากอาภรณ์ที่อีกฝ่ายสวมใส่ก็ดูมิใช่ชาวบ้านยาจกทั่วไป

ซูเมิ่งกวาดสายตามองรอบตัวเพราะต้องการหาคนช่วยเหลือเพิ่มอีกหนึ่งอัตรา

มิใช่ว่านางรังเกียจชายหนุ่มที่นอนอยู่บนพื้นดินสกปรกหรอกนะ ทว่าปัญหาติดอยู่ที่.....

ซูเมิ่งคาดการน้ำหนักตัวของอีกฝ่ายด้วยสายตาก่อนจะก้มลงมองขนาดร่างกายของตัวเอง

บุรุษที่กำลังไร้สติทั้งอ้วนท้วนสมบูรณ์ยิ่งนัก ขนาดตัวหรือก็มีขนาดใหญ่กว่านางถึงสองส่วน

ซอยแห่งนี้แม้มิถือว่าห่างไกลจากโรงหมอก็จริง ทว่าซูเมิ่งตัวเล็กเกินไปที่จะแบกชายชราตัวใหญ่ผู้นี้

แต่....

ตัวเล็กแล้วอย่างไรจะให้วิ่งไปตามคนมาเกรงว่าจะไม่ทันการเสียก่อน เกิดวิ่งกลับมาแล้วชายชราผู้นี้หยุดหายใจขึ้นมา ชาตินี้ทั้งชาตินางมิต้องรู้สึกผิดไปตลอดหรอกหรือ

“เฮ้อ ข้าจะพยายามแบกท่านไปยังโรงหมอที่ใกล้ที่สุดนะเจ้าคะตาเฒ่า”

“ชายชราเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะท่านหมอ”