ภรรยากับหลานแม่สามี (1)

บทที่สี่

ภรรยากับหลานแม่สามี

“วันนี้กลับมาเร็วยิ่งขอรับแม่นาง”

เสียงผู้คุ้มหนุ่มทักทายซูเมิ่งในขณะที่นางเดินผ่านพวกเขาเข้าจวน

“เจ้าค่ะ”

ซูเมิ่งยิ้มแย้มเป็นมิตรให้พวกเขาราวกับการทักทายเช่นนี้เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

สามปีแล้วกระมังที่นางเข้าออกจวนแห่งนี้โดยมิได้บอกใคร นางตีซี้กับผู้คุ้มกันทั้งสองจนนับว่าเป็นสหายผู้หวังดีต่อกันได้เลยกระมัง

ซูเมิ่งเดินทอดน่องสบายอารมณ์ไปยังเรือนเล็กของตนเองที่อยู่แทบจะท้ายจวนอาณาเขตกว้างขว้างแห่งนี้

นางมิเคยรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักนิดเวลาเดินเข้าไปในเรือนหลังน้อยของนางที่แม่สามีนางจัดให้

เอาจริงนะ เรือนที่นี่ดูดีกว่าเรือนแต่ก่อนที่ตระกูลบ้านเกิดของนางจัดให้อีกด้วยซ้ำไป

ตอนแรกที่นางมาอยู่ร่างในมิตินี้คือจวนหลังเก่าที่บ้านนอกห่างไกลความเจริญ

เก่าขนาดนางคิดว่าอีกไม่ถึงปีมันคงพังถล่มลงมากระมัง

ส่วนตอนที่ย้ายไปอยู่เมืองหลวงประมาณสองสัปดาห์ได้ เรือนนั้นก็มิต่างจากเรือนคนใช้คนหนึ่ง

ช่างน่าขันยิ่งชีวิตซูเมิ่งในชาตินี้

“เปิดประตูบัดเดี๋ยวนี้! ข้าจะเข้าไปเยี่ยมพี่สะใภ้ข้างในเรือน เจ้ากล้าไล่ข้ารึ”

“อะ เอ่อ”

“หลีกทางเดี๋ยวนี้นังบ่าวชั้นต่ำ” เสียงตุ้บ น่าจะเป็นเสียงของจิวซือสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ของซูเมิ่งล้มก้นกระแทกพื้น

ทีแรกด้วยความเกรงว่าคนของนางจะโดนรังแกเพราะอุตส่าห์เสียสละตนเองเพื่อปฏิบัติตามสิ่งที่นางสั่งการไว้ให้ถึงที่สุด

ทว่าซูเมิ่งตัดสินใจดูเชิงฝ่ายตรงข้ามก่อน

ได้ยินชื่อเสียงเรียงนามสตรีกล้าหาญวางอำนาจในเรือนผู้อื่นผู้นี้จากปากจิวซือหลายหนแล้ว ครานี้ขอดูด้วยตาตนเองสักทีเถอะ