บทที่ 0008

“พี่รอง นังหนูฝูกับนังหนูหรงกลับมาแล้ว ท่านแม่ให้มาตามพวกพี่ไปที่บ้านใหญ่ รีบตามมาเร็วเข้า!”

นางหวางตะโกนเสียงดังอยู่ด้านนอก

นางหลี่เปิดประตูออกมา และเตรียมที่จะเดินตามนางหวางไป

แต่จมูกของนางหวางนั้นดีมาก นางรู้สึกว่ามีกลิ่นแปลกๆอยู่ในห้อง จึงรีบกระโจนเข้ามาในทันที

นางหลี่รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาทันที เพราะเกรงว่านางจะเห็นกระดูกไก่ที่อยู่ในโถดินเผา จึงรีบนางออกไป“น้องสาม เจ้าบอกว่าท่านแม่กำลังรออยู่ที่บ้านใหญ่ไม่ใช่เหรอ พวกเราไปกันเถอะ”

นางหวางมองสำรวจไปทั่ว แต่ก็ไม่พบอะไรที่น่าสงสัย

หรือว่าจมูกของนางผิดปกติไปแล้ว？

ทั้งๆที่นางได้กลิ่นของเนื้ออย่างชัดเจน และก็ยังเป็นเนื้อไก่อีกด้วย!

“ไปกันเถอะ”นางหวางยิ้มอย่างกลบเกลื่อน แต่ก็ยังรู้สึกแปลกๆอยู่ดี หากไม่ใช่เพราะนางหลี่ดึงตัวเอาไว้ นางจะต้องพลิกห้องค้นหาอย่างแน่นอน

ซูหวั่นจ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังของนางหวาง และแอบก่นด่าว่าจมูกดีเหมือนสุนัขอยู่ลับๆ

โชคดีที่นางมือเท้าไวและเก็บทุกอย่างเข้าไปในพื้นที่จินตนาการอย่างทันท่วงที โดยที่กำชับให้ซูลิ่วหลางอยู่ในห้อง จากนั้นซูหวั่นก็เดินตามทั้งสองไปอย่างรวดเร็ว

บ้านใหญ่ กำลังวุ่นวายไปหมดในตอนนี้

ซูฝูกระโจนเข้าไปในอ้อมแขนของแม่เฒ่าเซี่ยงพร้อมกับร้องไห้สะอึกสะอื้น“ท่านย่า ข้าจะทำยังไงดี หากข่าวแพร่กระจายออกไปข้าจะเอาหน้าไปไว้ไหน ข้าจะต้องถูกจับลงในกรงหมูแล้วถ่วงน้ำตายอย่างแน่นอนเลย ฮือฮือ——”

โดยที่แม่เฒ่าเซี่ยงให้ความรักและทะนุถนอมซูฝูมาโดยตลอด

หลานสาวคนนี้เป็นเด็กที่น่ารัก พูดเอาใจเก่งและยังหน้าตาสะสวย แถมยังสามารถปีนป่ายสกุลใหญ่ได้อีกด้วย!

“เจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจไป ค่อยๆพูด มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่？”แม่เฒ่าเซี่ยงตบไหล่ซูฝูเบาๆ ดวงตาแดงก่ำจากการร้องไห้เพราะซูฝู“มีย่าอยู่ทั้งคน เจ้าอย่ากลัวไปเลย ไม่มีใครกล้าเอาเจ้าไปใส่กรงหมูถ่วงน้ำหรอก”

ซูฝูร้องไห้สะอึกสะอื้น“ข้าท้อง ท้องกับท่านชายเจียงค่ะ”

“อะไรนะ!”

แม่เฒ่าเซี่ยงตกใจจนหน้าซีด และแผดเสียงออกมา จากนั้นก็มองไปยังท้องของซูฝูที่ยื่นออกมา