บทที่ 0009

ระหว่างทาง ซูหวั่นพูดกำชับด้วยเสียงที่เบามาก

“ท่านแม่ เราทำเป็นว่าไม่รู้อะไรเลยเสียดีกว่านะคะ ท่านแม่ก็อย่าคิดมากไปเลย ปล่อยให้พวกเขาจัดการเรื่องนี้กันเองเถอะ!”

เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะไม่ให้คิดได้ยังไงกัน

นางหลี่ไม่อยากให้ลูกสาวต้องเป็นกังวล นางจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า“แม่รู้ แค่กลัวว่าท่านย่ากับลุงใหญ่ของเจ้าจะมาก่อกวนพวกเรา เพราะเมื่อกี้เราได้ยินเรื่องทั้งหมดแล้วนะ”

ซูหวั่นพยายามปลอบโยนอย่างเต็มที่“ถ้าพวกเขากล้ามา ข้าก็กล้าที่กระทืบพวกเขาด้วยเหมือนกัน”

ที่ประตูของบ้านใหญ่

นางหวางบิดตัวและหัวเราะกลบเกลื่อนไปสองสามที จากนั้นก็กลับไปที่ห้องตะวันตก เมื่อครู่นี้นางคิดที่จะดึงนางหลี่ให้มาเป็นแพะรับบาปที่มาแอบฟังเรื่องราวด้วยกัน

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะถูกซูฉางฝูจับได้เสียแล้ว

“เจ้าคงไม่รู้ว่าข้าไปได้ยินอะไรมาเมื่อครู่นี้!”

ทันทีที่กลับมาถึงห้อง นางหวางก็ขยิบตากับซูฉางโซว่

และซูฉางโซว่ที่กำลังนอนอยู่บนเตียงอิฐไฟก็พลิกตัว แล้วถามว่า“ไปได้ยินอะไรมา？”

ส่วนซูซานหลาง ซื่อหลาง และอู่หลางก็ได้ขยับเข้ามาฟังด้วย

นางหวางเพิ่มระดับเสียงให้ดังขึ้น เพราะกลัวว่าทุกคนจะไม่ได้ยิน“นังหนูซูฝูอะไรนั่นท้องแล้วนะ ท้องกับท่านชายเจียงที่อยู่ในเมือง แต่ตอนนี้ใครเขาไม่ยอมรับ นางก็เลยวิ่งกลับมานี่ไง”

และจู่ๆซูฉางโซว่ก็ดวงตาเป็นประกาย“อะไรนะ!”

......

บ้านใหญ่ นางจางและสามีมองหน้ากัน โดยต่างก็มองเห็นความโหดร้ายในดวงตาของกันและกันได้

โดยที่ซูฝูก็หน้าตาบูดบึ้งด้วยเช่นกัน

นางหลี่เป็นคนซื่อๆและก็คงไม่บอกใคร แต่นางหวางคงควบคุมปากของตัวเองเอาไว้ไม่ได้อย่างแน่นอน“ท่านย่า ถ้าป้าสามกับป้ารองรู้เรื่องนี้แล้ว พวกนางจะเอาไปพูดหรือเปล่าคะ ข้าไม่อยากตาย!”

โดยที่แม่เฒ่าเซี่ยงยังไม่หายจากอาการช็อก“พวกนางกล้า!”

จากนั้นนางก็มองไปที่ท้องของซูฝูอีกครั้ง“นานแค่ไหนแล้ว？”

“หนึ่งเดือนค่ะ”นางจางรีบตอบทันที และเห็นได้ชัดว่านางรู้เรื่องนี้อย่างชัดเจน“ในเมืองมีเพียงท่านป้าเท่านั้นที่รู้ พวกเราไม่กล้าพูดแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป อาฝูยังจะต้องรักษาชื่อเสียงเอาไว้ค่ะ”

“เหอะ!”

แม่เฒ่าเซี่ยงรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าไปหมดแล้ว นางตบโต๊ะแล้วพูดว่า“ถ้าพวกเจ้าต้องการชื่อเสียงก็ไม่ควรเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จะทำอย่างไรดีล่ะตอนนี้ ยวี้เอ๋อได้เอาจดหมายมาด้วยหรือเปล่า？”

ซูยวี้เป็นลูกสาวคนโตของแม่เฒ่าเซี่ยงที่อยู่ในเมือง