บทที่ 0016

“ข้าไม่ไปเอาหรอก อยากได้เจ้าก็ไปเอาเองสิ!”จะเป็นจะตายแม่เฒ่าเซี่ยงก็ไม่ยอมไปเอากล่องไม้ใส่เงินนั้นออกมา

เพราะการเอาเงินมาช่วยชีวิตคนพิการแบบนี้ นางไม่ยอมหรอกนะ!

ลูกชายคนที่สี่ของนางยังไม่ได้แต่งงานเลย!

นางยังต้องจ่ายเงินค่าเล่าเรียนให้กับเขา โดยที่เก็บหอมรอมริบเอาไว้ ซูเหลียนเฉิงอะไรนั่นก็ใกล้จะตายแล้ว ทำไมจะต้องใช้เงินไปช่วยชีวิตเอาไว้อีก!

พ่อเฒ่าซูเหลือบไปมองภรรยาของตัวเองแวบหนึ่ง

จากนั้นก็หันหลังกลับเพื่อไปหยิบกล่องไม้ที่หัวเตียงนั้นมา เมื่อแม่เฒ่าเซี่ยงเห็นว่าเขาจะไปหยิบมันมาจริงๆ นางก็นั่งลงกับพื้นอย่างเต็มแรงและเริ่มตีโพยตีพายออกมา

ทั้งดึงผม ดึงเสื้อผ้า และก็ทุบทำลายข้าวของอีก

“โอ้พระเจ้า นี่กะจะเอาชีวิตข้าเลยนะ ใครๆก็คิดที่จะมาเอาเงินสะสมเล็กน้อยนั่นของข้าไป ท่านทำให้ฟ้าผ่าข้าตายไปเลยจะดีเสียกว่า เก็บข้าเอาไว้ทำไมกัน!”

พ่อเฒ่าซูตัวแข็งอยู่กับที่

เขาหันมาถลึงตาใส่ภรรยาของตัวเอง แล้วก็หันไปมองนางหลี่และซูลิ่วหลางที่นั่งอยู่โดยที่โขกศีรษะจนเลือดไหลอาบแล้ว

ซูฉางฝูและซูฉางโซว่มองหน้ากัน

“ท่านพ่อ ที่ท่านแม่พูดก็ถูกต้องนะครับ พี่รองเป็นแบบนี้ไปแล้ว จะช่วยหรือไม่มันก็ไม่แตกต่างกัน สู้ให้เขาจากไปอย่างราบรื่นจะดีเสียกว่า กลายเป็นคนพิการมีชีวิตอยู่ก็เป็นการทรมานไม่ใช่เหรอ？”

พ่อเฒ่าซูมองไปยังซูฉางโซว่อย่างเย็นชา“ทำไมเจ้าถึงเลือดเย็นได้ขนาดนี้ เขาเป็นพี่รองของเจ้านะ เจ้าจะพูดแบบนี้ได้ยังไง？”

ซูฉางโซว่ลูบสันจมูกของตัวเอง และไม่กล้าโต้เถียงกับพ่อเฒ่าซู

โดยที่นางจางตามมาในทีหลัง และนางก็กระโจนไปหาแม่เฒ่าเซี่ยงทันที“ท่านแม่ ท่านแม่เป็นอะไรไป ร้องไห้ทำไมหรือคะ อุ๊ย ทำไมพี่รองเนื้อตัวมีแต่เลือดแบบนี้!”

ซูหวั่นกระตุกมุมปาก และแทบอยากจะหัวเราะออกมา

ทั้งๆที่นางจางคนนี้ได้แอบฟังอยู่ข้างนอกอย่างชัดเจนแล้วถึงได้เดินเข้ามา แต่นางกลับแสร้งทำเป็นไม่รู้ โดยไม่รู้ว่าควรจะชื่นชมในฝีมือการแสดงของนางหรือไม่!

นางเดินไปที่มือของซูเหลียนเฉิง และยื่นมือออกไปจับชีพจรดู จากนั้นก็แตะกระดูกตามร่างกายของเขาอย่างเงียบๆ

ยังโชคดี ไม่ถือว่าร้ายแรงมากนัก

ขอแค่ให้เวลานางสักหน่อย นางก็สามารถทำให้ซูเหลียนเฉิงกลับมาหายดีได้!

ซูหวั่นมีแผนอยู่ในใจ ในเมื่อสกุลซูช่างใจจืดใจดำได้ขนาดนี้ จึงไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีกต่อไป

ต้องแยกครอบครัวเสียแล้ว!