บทที่ 0017

หลังจากเกลี้ยกล่อมอยู่นาน นางหลี่ถึงตอบตกลงที่จะไม่ไป

ซูหวั่นอาศัยเวลากลางคืนในการขับเกวียนออกไป โดยที่สภาพการมองเห็นไม่ค่อยจะดีนัก

และนางไม่ได้ไปยังตัวอำเภอตามที่กล่าวเอาไว้

แต่พวกเขามายังถ้ำแห่งหนึ่งที่คุ้นเคย โดยช่วยกันประคองซูเหลียนเฉิงให้เข้าไปด้านในพร้อมกับซูลิ่วหลาง

ซูเหลียนเฉิงปวดระบมไปทั้งตัว โดยเฉพาะร่างกายส่วนล่างและเอว เพียงแค่ขยับตัวนิดเดียวก็ทำให้เขาโอดครวญออกมาด้วยความเจ็บปวด และเขาก็ไม่รู้ว่าซูหวั่นทำไมถึงพาเขามาในถ้ำแห่งนี้ด้วย

แต่ในใจลึกๆแล้ว เขารู้ดีว่าตัวเองไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้

สามารถประหยัดเงินอัดไว้ให้พวกเขาทั้งสามได้นิดหน่อยก็ยังดี!

ซูหวั่นก่อกองไฟ และปาดน้ำฝนที่ใบหน้า“ท่านพ่อ ข้าสามารถรักษาท่านได้ ท่านเชื่อข้าหรือเปล่า？”

ซูเหลียนเฉิงรู้สึกมั่นใจขึ้นเมื่อได้ยินซูหวั่นพูดแบบนี้ออกมา“พ่อเชื่อเจ้า”

“ดีค่ะ ท่านพ่อต้องอดทนหน่อยนะคะ เดี๋ยวจะรู้สึกเจ็บขึ้นมาเล็กน้อย”

ซูหวั่นกำชับให้ซูลิ่วหลางออกไปข้างนอกเพื่อดูต้นลม แม้ว่าคืนที่ฝนตกหนักขนาดนี้จะไม่มีใครเข้ามา แต่ก็ต้องป้องกันเอาไว้เสียก่อน

นางหลีกเลี่ยงจากสายตาของซูเหลียนเฉิง แล้วหยิบยาชาออกจากพื้นที่จินตนาการมาฉีดที่เอวของซูเหลียนเฉิง

ไม่นานหลังจากนั้น ซูเหลียนเฉิงก็ผล็อยหลับไป

นางทำความสะอาดแผลบริเวณที่เอวให้สะอาดเสียก่อน แล้วฆ่าเชื้อด้วยไอโอดีนโวลต์ จากนั้นก็ขยับกระดูกต้นขาให้เข้าที่แล้วยึดมันไว้ที่กระดานอีกครั้ง

เมื่อการผ่าตัดโดยทั่วไปได้เสร็จสิ้นลง มันก็เป็นเวลาค่อนคืนไปแล้ว และฝนก็ได้ตกกระหน่ำลงมาเรื่อยๆ

ซ่า ซ่า——

ฟ้าแลบสลับกับฟ้าร้อง และในขณะนี้ ซูลิ่วหลางก็ได้เดินเข้ามา พร้อมกับพูดด้วยใบหน้าที่ตึงเครียดว่า“ท่านพี่ มีคนมา!”

“ห้ามพูด!”

ทันทีที่ซูลิ่วหลางพูดจบ ก็มีคนเข้ามาประชิดตัวและปิดปากของเขาเอาไว้

ซูหวั่นตกตะลึง

ไม่คาดคิดเลยว่าดึกดื่นขนาดนี้จะมีคนมาปรากฏตัวอยู่ในป่าลึกแบบนี้ได้ ดูแล้วตัวตนของเขาไม่ธรรมดา และก็ยังเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญอีกด้วย

ไป๋หลี่ชิงสวมชุดลาดตระเวนในยามค่ำคืน และเปิดแค่ดวงตาเอาไว้เท่านั้น โดยที่แขนซ้ายมีรอยบาดแผลสีดำเป็นทางและเลือดก็กำลังไหลอยู่อีกด้วย

“รบกวนพี่ชายช่วยปล่อยน้องชายของข้าก่อนจะได้ไหม น้องชายข้าเป็นเด็กหัวช้า ข้ากลัวว่าเขาจะตกใจเอาไว้”ซูหวั่นไม่แน่ใจกับนิสัยใจคอของอีกฝ่าย ดังนั้นนางจึงลองๆถามไปเสียก่อน

โดยมือของเขาได้คลำไปที่อาวุธและพร้อมที่จะใช้ป้องกันตัวได้แล้ว

ดวงตาของไป๋หลี่ชิงเป็นประกาย มองดูซูลิ่วหลางที่อยู่ในอ้อมแขนและพูดเสียงทุ้มออกมา“หากเจ้ารับประกันได้ว่าเขาจะไม่ร้อง ข้าก็จะปล่อยเขาไป”

“ข้ารับประกัน!”

ไป๋หลี่ชิงคลายมือออก และซูลิ่วหลางก็รีบกระโจนไปหาซูหวั่นด้วยขอบตาที่แดงก่ำ ทั้งๆที่ตัวเขาเองกำลังหวาดกลัวอยู่ แต่ก็ยังเอาตัวมาบังเพื่อปกป้องซูหวั่นและซูเหลียนเฉิงเอาไว้

คนทั้งหมดมองหน้ากันและไม่ได้พูดอะไรออกมา