บทที่ 0021

หลังจากแม่เฒ่าเซี่ยงล้มลง นิ้วมือของนางก็กระตุก เห็นได้ชัดว่านางแสร้งทำเป็นขึ้นมา

ขณะที่นางกำลังจะกระซิบคำพูดสองสามคำกับนางจาง ก่อนที่จะได้เอ่ยอะไรออกมา ซูหวั่นก็รีบกระโจนเข้ามา แสร้งทำเป็นห่วงใยเพื่อบีบนางจางออกไป

“ท่านย่า ท่านย่าจะต้องไม่เป็นอะไรนะคะ!”

ซูเหลียนเฉิงและนางหลี่ก็เงยหน้าขึ้นอย่างเป็นกังวลด้วยเช่นกัน แต่ซูเหลียนเฉิงไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ จึงต้องการให้นางหลี่เข้าไปดูแทน

แต่ซูลิ่วหลางได้รับคำสั่งมาจากซูหวั่นแล้ว เขาจึงพยายามดึงนางหลี่เอาไว้ไม่ให้นางเดินเข้าไป

เพราะหากนางหลี่เดินเข้าไปแล้วแม่เฒ่าเซี่ยงเกิดคิดแว้งกัดขึ้นมาอีกครั้งก็คงต้องหมดกัน!

“พี่รอง ดูสิพี่ทำให้แม่โกรธขนาดไหน”ซูฉางโซว่บ่นพึมพำออกมาสองสามคำ“ถ้าเป็นข้านะ ข้ามีที่ซุกหัวนอนก็พอใจแล้ว ทำไมจะต้องทำให้ท่านแม่ลำบากใจด้วย มันไม่เหมือนพี่คนเดิมเลยนะ หรือว่าพี่ไปได้ยินใครเขาพูดมา”

เพราะซูเหลียนเฉิงเป็นที่ซื่อๆมาโดยตลอด

จู่ๆก็มีความคิดอย่างอื่นขึ้นมาจะต้องเป็นเพราะฟังคำใส่ร้ายจากนางหลี่อย่างแน่นอน

คำพูดแบบนี้มันคือการตีวัวกระทบคราดชัดๆ จากนั้นเขาก็ยังขยิบตาให้กับภรรยาของตัวเองอีกด้วย

และนางหวางก็ยิ้มกว้างพร้อมกับพูดว่า“ฉางโซว่พูดถูกนะคะ พี่รอง พี่ทำแบบนี้ต้องการชีวิตของแม่ใช่ไหม!”

คำพูดโต้ตอบกันไปมาของคนทั้งสองคือการผลักซูเหลียนเฉิงและนางหลี่ให้ไปถึงทางตันนั่นเอง

ใบหน้าของซูเหลียนเฉิงดำคล้ำมากขึ้นเรื่อยๆ และรู้สึกหายใจติดขัดขึ้นมาเรื่อยๆ โดยที่บาดแผลตรงส่วนล่างนั้นก็พลอยสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน

แต่ทว่า สิ่งที่เจ็บมากไปกว่านั้นก็คือหัวใจของเขานั่นเอง

“ข้าไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะ ข้า......”

และซูฉางโซว่ก็ได้ตะคอกอย่างเย็นชาออกมาว่า“พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นแล้วทำไมยังคิดที่จะเอาทรัพย์สมบัติเหล่านั้นของท่านแม่ไปอีกล่ะ ข้าว่าพี่ปีกคงแข็งแล้วสิท่า แม้แต่คำพูดของท่านแม่ก็ไม่ฟังแล้วแบบนี้”

นางหลี่โกรธจนตัวสั่น

แต่นางพูดโต้เถียงสู้คนอื่นไม่ได้ จึงทำได้แค่ปาดน้ำตาอยู่เท่านั้น

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ซูหวั่นก็คิดว่าคงจะถึงเวลาแล้ว นางพบจุดที่จะทำให้คนเจ็บปวดได้จึงกดลงไปอย่างเต็มแรง ซึ่งแม่เฒ่าเซี่ยงก็แสร้งทำไม่ได้อีกต่อไป นางกรีดร้องเสียงดังแล้วก็“ฟื้น”ขึ้นมา

“ท่านย่า ท่านย่าฟื้นแล้วหรือคะ!”