บทที่ 0022

ถ้าไม่ใช่หลี่เจิ้งยังอยู่ นางก็คงจะกระโจนเข้าไปแย่งสิ่งของกลับคืนมาตั้งนานแล้ว

และก็ไม่รู้เหมือนกันว่า ทำไมตาเฒ่าคนนี้ถึงได้ยอมตอบตกลงด้วย!

“เร็วเข้า รีบไปรินน้ำมาให้ข้า ข้าจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว”แม่เฒ่าเซี่ยงตบหน้าอกของตัวเอง น้ำตาไหลอาบน้ำ แต่ความชั่วร้ายนั้นไม่ได้ลดลงไปเลย

และนางจากก็รีบยื่นแก้วน้ำมาให้แม่เฒ่าเซี่ยงดื่มทันที“ท่านแม่ ท่านแม่รู้สึกดีขึ้นหรือยังคะ？”

“ดีกะผีอะไรล่ะ!”แม่เฒ่าเซี่ยงก่นด่าออกมา และมองไปทางซูเหลียนเฉิงด้วยความโกรธ“เจ้ารอง ตอนนี้เอาชีวิตข้าไปแล้ว เจ้าพอใจหรือยัง!”

พ่อเฒ่าซูไม่อยากจะได้ยินแม่เฒ่าเซี่ยงพร่ำบ่นอีกต่อไป

เขามองหลี่เจิ้งที่กดตราประทับลง แล้วส่งแขกออกไปด้านนอก โดยยื่นเงินอีกสองอัดให้กับเขา“รบกวนท่านช่วยไปที่อำเภอหน่อยนะ”

หลี่เจิ้งไม่ได้รับเงินสองอัดนั้นมา“ท่านลุง ท่านลุงกำลังทำอะไรอยู่ ข้าสมควรที่จะต้องไปอำเภออยู่แล้ว เฮ้อ เหลียนเฉิงช่างอาภัพเสียจริงๆ ท่านก็ช่วยปรามๆท่านป้าหน่อยก็แล้วกันนะครับ!”

พ่อเฒ่าซูหน้าแดงก่ำ เมื่อได้ยินภรรยาของตัวเองยังคงร้องไห้คร่ำครวญอยู่แบบนั้น เขาก็รู้สึกลำบากใจขึ้นมาเล็กน้อย“ข้ารู้แล้วล่ะ เรื่องนี้รบกวนท่านด้วยนะ”

หลี่เจิ้งจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

แม่เฒ่าเซี่ยงเป็นคนแบบไหนเขารับรู้ได้อย่างชัดเจน หากซูเหลียนเฉิงแยกครอบครัวออกไปก็อาจจะดีกว่านี้ก็เป็นไปได้

แต่ทว่า ขาทั้งคู่ของซูเหลียนเฉิง.....

จากนี้ไป ภาระทั้งหมดภายในบ้านก็คงจะตกมาอยู่ที่นางหลี่และซูหวั่นเสียแล้ว!

เมื่อกลับมาถึงห้อง เขาก็ได้ยินเสียงตีโพยตีพายของแม่เฒ่าเซี่ยง“แยกก็แยกแล้ว ยังไม่รีบกลับไปห้องของตัวเองอีก จากนี้ไปพวกเจ้าก็ไม่ต้องขึ้นมาบ้านใหญ่อีก นอกจากจะมาส่งเงินกตัญญูเท่านั้น!”

พ่อเฒ่าซูเหลือบมองแม่เฒ่าเซี่ยงอย่างเย็นชา“มื้อเย็นกินข้าวที่บ้านใหญ่นี่แหละ ทำอาหารดีๆ เจ้ารอง เจ้าอย่าโทษพ่อเลยนะ พ่อมันไม่เอาไหน มีสิ่งของให้เจ้าได้เพียงเท่านี้”

ซูเหลียนเฉิงรู้ดีว่าพ่อเฒ่าซูดีกับเขาแค่ไหน และน้ำตาอุ่นๆก็ได้ไหลออกมา“ท่านพ่อ ข้าไม่โทษท่านและท่านแม่หรอกนะ เป็นเพราะข้าไม่เอาไหนเอง!”

เมื่อแม่เฒ่าเซี่ยงมองเห็นพ่อลูกพูดคุยกัน นางก็ไม่กล้าที่จะแสดงอารมณ์ใดๆออกมา

จึงทำได้เพียงเบนเป้าหมายไปทางนางหลี่แทน