บทที่ 0030

เจ้าเด็กเหลือขอพวกนี้กินเนื้อก็ไม่ได้เหลือไว้ให้พวกแม่ได้กินเลย เนื้อไก่ที่หอมเตะจมูกจานนั้นถูกเด็กพวกนี้กินหมดจนเหลือแต่เศษกระดูกเท่านั้น

และแม้แต่ซุปก็ถูกกินไปหมดเกลี้ยง!

แต่นางก็ไม่อาจทนเห็นลูกชายของตัวเองถูกแม่เฒ่าเซี่ยงทุบตีจนตายด้วยเช่นกัน ดังนั้นนางจึงรีบพูดเกลี้ยกล่อมออกไปว่า“ท่านแม่ ไหนๆก็กินหมดแล้ว ท่านก็อย่าถือสาเลยนะ พวกเขาต่างก็เป็นหลานของท่านทั้งนั้น......”

แม่เฒ่าเซี่ยงหันกลับมา พร้อมกับก่นด่าออกมาว่า“ถ้าไม่ใช่เห็นว่าพวกเขาเป็นลูกหลานข้า ข้าก็คงทุบตีพวกเขาจนตายไปตั้งนานแล้ว ดูสิว่าเจ้าสั่งสอนลูกชายแบบไหน หิวอย่างกับผีตายโหง!รู้แค่กิน ทำไมไม่ไปเกิดเป็นหมูเลยล่ะ!”

ด่าได้หยาบคายเสียจริงๆ

นางหวางรู้สึกไม่พอใจ แต่ปากก็ยังคงบ่นพึมพำออกมาว่า“ท่านแม่ เรื่องนี้จะโทษแต่พวกเขาก็ไม่ได้นะคะ เนื้อมันก็หอมอยู่แล้ว แม้แต่ข้าก็ยังอดใจไม่ไหวเลย นับประสาอะไรกับเด็กๆพวกนั้น”

เมื่อเห็นสีหน้าของแม่เฒ่าเซี่ยงดูน่าเกลียดมากยิ่งขึ้น ปากของนางหวางก็ขยับอย่างรวดเร็วว่า“พวกเจ้ารีบมาคุกเข่าสำนึกผิดกับท่านย่าของพวกเจ้าเดี๋ยวนี้นะ!”

เด็กน้องมองหน้ากันไปมา

จากนั้นก็ค่อยๆเดินเข้าไปหาแม่เฒ่าเซี่ยงอย่างช้าๆ โดยที่ตัวสั่นงันงกไปหมด เพราะกลัวว่าแม่เฒ่าเซี่ยงจะตีเอาได้

ฟุบ!

เด็กชายตัวน้อยย่อตัวลงและคุกเข่าอยู่กับพื้น แม่เฒ่าเซี่ยงหยิบก้านไม้ไผ่เล็กๆขึ้นมาและหวดไปที่หลังของเด็กชายตัวน้อยทั้งสามคนอย่างเต็มแรง

ก้านไม้ไผ่เรียวเล็กและอ่อนนิ่ม เมื่อหวดไปที่ตัวก็จะทิ้งรอยแดงเอาไว้ทันที แต่มันก็เจ็บปวดกว่าไม้หนาๆเหล่านั้นมาก!

เด็กชายตัวน้อยทั้งสามน้ำตาไหลอาบแก้ม แต่นางหวางได้พูดกำชับเอาไว้แล้ว พวกเขาจึงไม่กล้าวิ่งหนีอีกต่อไป

“โอ๊ย ท่านย่าอย่าตีเลยนะครับ เจ็บจะตายอยู่แล้ว!”

ซูอู่หลางอายุน้อยที่สุดในกลุ่ม เขากรีดร้องออกมาหลังจากถูกหวดแค่เพียงสองครั้ง และรีบดึงเสื้อของแม่เฒ่าเซี่ยงเพื่อขอความเมตตาทันที

“ตอนนี้รู้จักเจ็บแล้วเหรอ ตอนขโมยกินทำไมไม่คิดถึงพวกข้าบ้าง!”แม่เฒ่าเซี่ยงเงื้อก้านไม้ไผ่ขึ้นม และดวงตาของนางก็เบิกกว้างเมื่อนึกถึงหม้อไก่

เด็กชายตัวน้อยต่างก็ร้องไห้ฟูมฟายออกมา!

นางหวางรู้สึกสงสารขึ้นมาอย่างจับใจ“ท่านแม่ ท่านแม่จะตีพวกเขาจนตายไปเหรอไง!พวกเขาเป็นหลานชายของบ้านสกุลซูนะคะ!”

ส่วนนางจางก็พูดเกลี้ยกล่อมอย่างช้าๆออกมาด้วยเช่นกัน“ท่านแม่ พวกซานหลางยังเด็ก......”