บทที่ 0031

เมื่อแม่เฒ่าเซี่ยงได้ยินนางหวางพูดแบบนั้น

ดวงตาของนางก็เต็มไปด้วยความชั่วร้าย และถลึงตามามองนางหลี่อย่างเย็นชา โดยไม่สนใจเด็กชายตัวน้อยบ้านสามที่แอบขโมยของกินอีกต่อไป

สะใภ้รองดูเหมือนจะเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ

เมื่อก่อนตอนกินอะไรก็มักจะนึกถึงพ่อและแม่ก่อนเสมอ แต่ตอนนี้เพิ่งจะแยกออกไปก็กลับไม่ถามไถ่อะไรเลย!

แล้วต่อไปยังจะหวังอะไรได้อีก？

แม่เฒ่าเซี่ยงหน้าตาบูดบึ้ง และมองสำรวจมาที่นางหลี่อย่างละเอียด“สะใภ้รอง เจ้าคิดยังไงล่ะ？”

ใบหน้าของนางหลี่ซีดเผือด ชำเลืองมองไปยังแม่เฒ่าเซี่ยงอย่างหวาดกลัว เพราะกลัวแม่เฒ่าเซี่ยงจะเข้าใจผิด นางจึงรีบไปตักซุปปลาทันที

“ท่านแม่ ข้า......”

ตอนนี้นางคิดที่จะยอมจำนนอีกแล้ว ซูหวั่นถอนหายใจออกมาอย่างแรง เมื่อครู่ยังพูดว่านางหลี่ก้าวหน้าอยู่เลย และตอนนี้ก็กลับไปที่จุดเริ่มต้นอีกตามเคย

ดูเหมือนว่านิสัยที่ยอมคนจนเข้าไปในกระดูกแล้วนั้นไม่ใช่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงได้ง่ายๆเลย

“ท่านย่า ท่านพ่อของข้ายังนอนรอกินซุปปลาอยู่บนเตียงอิฐไฟ ท่านแม่ของข้าก็กำลังตั้งท้องอยู่ เป็นเวลาที่ต้องการบำรุงเป็นอย่างมาก ซุปปลาหม้อนี้ข้าต้องยกกลับไปก่อน ข้ากับแม่ข้าไม่อยากจะรบกวนการกินเนื้อไก่ของพวกท่านหรอกนะ!”

ดุเหมือนว่าซูหวั่นจะไม่ได้ยินเรื่องที่เด็กชายตัวน้อยสามคนนั้นได้ขโมยกินเนื้อไก่เลยแม้แต่น้อย และรอยยิ้มนั้นก็สมบูรณ์แบบเอาเสียมากๆ

แม่เฒ่าเซี่ยงมองดูซูหวั่นเก็บอาหารไว้ในตะกร้าและใช้ผ้าคลุมเอาไว้ โดยไม่คิดที่จะยกไปให้พวกนางที่ห้องหลักเลยจริงๆ ซึ่งนางก็โกรธจัดจนปากเกือบจะเบี้ยวไปแล้ว!

นังสารเลว!

ซูหวั่นกล้าตอกหน้านางต่อหน้าลูกสะใภ้มากมายขนาดนี้เลยเหรอ แม่เฒ่าเซี่ยงโกรธจัด และไฟแห่งความโกรธก็ได้พุ่งขึ้นไปยังศีรษะแล้ว

และนางก็ได้กระโจนคิดจะไปแย่งอาหารในตะกร้ามาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

แต่ดวงตาของซูหวั่นก็เฉียบคมขึ้นมาทันที

จากนั้นนางก็ก้มตัวลงเพื่อหลบเลี่ยงแม่เฒ่าเซี่ยงที่กำลังกระโจนเข้ามาใส่ ซึ่งแม่เฒ่าเซี่ยงที่ออกแรงมากเกินไปก็หยุดเอาไว้ไม่ทัน และก็ล้มกระแทกกับพื้นอย่างเต็มแรง

“ท่านย่า ท่านย่าล้มได้ไงคะเนี่ย？”ซูหวั่นยืนยิ้มอยู่ข้างๆ แต่ไม่ได้เข้าไปช่วยพยุง“ป้าใหญ่ ป้าสาม พวกป้าทำไมไม่รีบเข้ามาประคองท่านย่าให้ลุกขึ้นมาล่ะค่ะ หรืออยากจะให้พี่ใหญ่มาประคองอย่างนั้นเหรอ？”

พี่ใหญ่？