บทที่ 0040

และก่อนที่นางจางจะเดินออกไป นางยังหันมามองซูหวั่นอย่างลึกซึ้งอีกด้วย

แต่ซูหวั่นกลับไม่จริงจังกับเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

หลังจากปิดประตูต่อหน้านางจางแล้ว เมื่อกลับไปที่ห้องก็พบว่านางจางยังคงไม่ได้กินข้าวครึ่งชามนั้นจนหมด คาดว่านางคงฟังความเคลื่อนไหวด้านนอกอยู่ตลอดเวลา

นางได้กำชับเอาไว้แล้วว่า ไม่ว่าจะมีเสียงอะไรดังขึ้นมา นางหลี่และซูเหลียนเฉิงก็ไม่สามารถส่งเสียงใดๆออกมาได้

อยากมีชีวิตที่ดีต้องตั้งกฎเกณฑ์ จะยอมจำนวนต่อคนของแม่เฒ่าเซี่ยงที่มาอาละวาดหรืออยากได้อะไรก็ให้ไปหมดแบบนี้ไม่ได้

งั้นการแยกครอบครัวออกมาก็เหมือนกับไม่แยกแล้ว

ซึ่งมันจะทำให้ชีวิตของตัวเองยุ่งเหยิงไปเสียหมดด้วย นั่นเป็นสิ่งที่ซูหวั่นไม่อยากเห็นเลยแม้แต่น้อย

ในเมื่อนางได้รับร่างของเจ้าของเดิมแล้ว นางจำเป็นต้องทำให้ครอบครัวของใครเขามีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นให้ได้ แบบนี้ถึงจะไม่เป็นการเสียเปล่าที่นางได้เกิดมาใหม่

นางหลี่ถามอย่างไม่มีรสชาติในปากว่า“อาหวั่น พวกท่านย่าของเขาไปกันหมดแล้วเหรอ？”

“ไปแล้วค่ะ”

นางหลี่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แม่เฒ่าเซี่ยงไม่ใช่คนที่พูดง่ายอะไรมาโดยตลอดนี่นา“เจ้าใช้วิธีการแบบไหนล่ะ？”

“ท่านแม่ ท่านแม่อย่าถามเรื่องนี้เลยนะคะ ยังไงข้าก็ไม่ได้ทำเรื่องที่คอขาดบาดตายอะไรหรอกค่ะ”

ซูหวั่นขอให้นางหลี่กินข้าวต่อ

ขณะที่นางเดินเข้าไปในห้องที่ซูชิงอยู่ หลังจากที่เห็นว่าพวกเขาได้กินเสร็จเรียบร้อยแล้วถึงพูดขึ้นมาว่า“ท่านลุงทุกท่านคะ พรุ่งนี้ข้าต้องรบกวนพวกท่านอีกครั้งนะคะ!”

“ไม่รบกวนเลย ไม่รบกวนเลย”ซูชิงมองออกไปด้านนอก เมื่อไม่พบกับพวกแม่เฒ่าเซี่ยง เขาก็รู้สึกประหลาดใจขึ้นมาด้วยเช่นกัน

แต่ว่านี่คือเรื่องในครอบครัวของคนอื่นเขา

มันไม่ใช่เรื่องที่คนนอกอย่างพวกเขาจะเข้าไปยุ่มย่ามด้วย หลังจากที่พวกเขาได้เดินออกมาจากบ้านสกุลซู ภาพลักษณ์ของแม่เฒ่าเซี่ยงและคนอื่นๆก็มืดมนไปจากเดิมอีกครั้ง

หลังจากที่ซูหวั่นส่งแขกออกไปแล้ว นางก็กลับมาต้มน้ำให้ซูลิ่วหลางอาบ

จากนั้นก็ต้มยาให้พ่อและแม่อีกครั้ง

ยาของซูเหลียนเฉิงแบ่งออกเป็นยาที่ใช้ภายในและภายนอก ยาที่ติดเอาไว้ที่ขาจำเป็นต้องโขลกให้ละเอียดเสียก่อน จากนั้นก็ย่างจนร้อนแล้ววางให้เย็น จากนั้นก็ค่อยติดตรงที่บาดเจ็บ

ส่วนยาที่ใช้ภายในเป็นยาแผนปัจจุบัน

ผสมกับยาสมุนไพรที่ซูหวั่นหามาได้แล้วดื่มเข้าไป