บทที่ 0039

ซูหวั่นถอนหายใจ“ข้ารู้ดีว่าท่านปู่ท่านย่าเป็นคนดีที่ไม่รังเกียจของจำนวนน้อย แต่ข้าละอายใจเกินไปที่จะหยิบยื่น และพวกท่านลุงที่มาช่วยงานก็คิดว่ามันน้อยไปด้วยเช่นกันนะคะ”

นางจะไม่รู้ได้อย่างไรล่ะว่าแม่เฒ่าเซี่ยงมาที่นี่ก็เพราะได้กลิ่นหอมของเนื้อไก่นั่นเอง

แต่ทำไมแม่เฒ่าเซี่ยงถึงไม่คิดเลยล่ะว่าเมื่อคืนที่ผ่านมานางได้ปฏิบัติต่อพวกเขาอย่างไร เนื้อไก่สักชิ้นก็ไม่ได้แบ่งให้พวกเขาเหมือนกันไม่ใช่เหรอไง

แม้กระทั่งว่ายังจงใจที่จะยื่นมาอวดต่อหน้านางหลี่อีกด้วย

เดิมทีนางก็ไม่ใช่คนดีอะไรอยู่แล้ว แล้วจะพูดว่าไม่สำนึกบุญคุณได้อย่างไร เนื้อไก่พวกนี้นางจะไม่แบ่งให้บ้านใหญ่อย่างเด็ดขาด

ถ้ามีมากก็ยังพอไหว แต่นี่แค่ไก่ตัวเดียวเอง

ในบ้านยังมีผู้ชายอีกหลายคนที่มาช่วยงาน รวมครอบครัวของพวกเขาอีกสี่ปาก เดิมทีมันก็ไม่พอกินอยู่แล้ว

และนางหวางก็เข้าใจความหมายของซูหวั่นในทันที“ข้าว่าพวกเจ้าไม่อยากที่จะหยิบยื่นเนื้อไก่ให้บ้านใหญ่อยู่แล้ว ยอมให้คนอื่นกินเนื้อ แต่กลับไม่ยอมให้พ่อแม่กิน พี่รองพี่สะใภ้รอง พวกพี่รีบออกมาบอกสิว่านี่มันเหตุผลแบบไหนกัน!”

เมื่อวานนางไม่ได้กินเนื้อไก่เลย วันนี้นางจะต้องกินไก่สักคำให้ได้!

นางหวางตะโกนเข้าไปในบ้านโดยไม่สนใจต่อภาพลักษณ์ของตัวเองแต่อย่างใด

เพราะความตะกละในท้องของนางมันปั่นป่วนไปหมดแล้ว และท้องของนางก็ร้องด้วยความเจ็บปวด

“ป้าสาม หากป้ายังตะโกนอีกข้าก็จะฟันป้าล่ะนะ มีดของข้ามันไม่มีตาเสียด้วยสิ”ซูหวั่นชี้ไปที่มีด และแกว่งไปทางนางหวาง

นางหวางกรีดร้องและวิ่งหนีออกไป

แผลที่ซูฉางโซว่ถูกซูหวั่นฟันนั้นถึงตอนนี้ยังไม่หายดีแล้ว แค่เห็นก็รู้สึกเจ็บแล้ว!

แม่เฒ่าเซี่ยงก็กลัวด้วยเช่นกัน นางต้องการที่จะเข้าไปด้วยใบหน้าที่บูดบึ้ง“นังหนูหวั่นถ้าเก่งก็มาฟันข้าเลยสิ ข้าไม่เชื่อหรอกนะว่าเจ้าจะกล้า รีบหลีกทางไป!”

และตอนนี้ซูหวั่นก็ไม่กล้าที่จะฆ่าใครจริงๆ

เพราะในยุคสมัยนี้ฆ่าคนจะต้องถูกตัดหัวเลยนะ ซึ่งกฎหมายนั้นเข้มงวดมาก

เมื่อเห็นว่าแม่เฒ่าเซี่ยงกระโจนเข้ามาอย่างไม่คิดชีวิต ซูหวั่นก็ถือมีดและถอยหลังไปสองก้าวด้วยเช่นกัน“ท่านย่า ข้าจะกล้าฟันท่านได้อย่างไร ท่านอยากเข้าไปก็เข้าไปได้เลย เพียงแต่ว่าหากท่านขืนยังอาละวาดต่อไปอีก ข้าก็จะนำเรื่องของพี่ใหญ่ไปบอกให้ท่านปู่ได้รู้แล้วนะ”

และแม่เฒ่าเซี่ยงก็หยุดฝีเท้าลงในทันที

จากนั้นก็จ้องเขม็งมาทางซูหวั่นด้วยสายตาที่ราวกับงูพิษ เหมือนกับกำลังพูดว่า หากนางยังกล้าที่จะพูดออกมาเพียงอีกสักคำ