บทที่ 0038

เมื่อหลายคนเห็นจานเนื้อไก่และน้ำซุป น้ำลายก็สอออกมาทันที โดยที่ท้องก็ร้องจ๊อกๆขึ้นมาด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าพวกเขาเคอะเขินที่จะหยิบตะเกียบ ซูหวั่นก็รีบพูดขึ้นมาทันทีว่า“ท่านลุงทุกท่านค่ะ อาหารพวกนี้เตรียมไว้ให้ทุกท่านนะคะ ท่านลุงทานเถอะค่ะ ทานอิ่มแล้วถึงจะมีกำลังช่วยบ้านข้าทำงานไงล่ะคะ”

“นังหนูหวั่น ที่พวกเรามาช่วยมันเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้เจ้ายังได้ช่วยโก่วต้านของข้า พวกเจ้าไม่ต้องตั้งใจที่จะเตรียมอาหารที่ดีขนาดนี้ให้กับพวกเราหรอกนะ นี่จ่ายเงินไปไม่น้อยเลยใช่ไหม？”

และซูเอ้อเฉียงยังพูดอีกด้วยว่า“ใช่ สถานการณ์บ้านของเจ้าก็ไม่ค่อยจะดี พ่อของเจ้ายังต้องรักษาตัวอีกนะ ประหยัดได้ก็ประหยัดเถอะ อย่ามาฟุ่มเฟือยกับเรื่องแบบนี้เลย พวกเรากินอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

แม่ว่าซูต้าชุนจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่เขาก็คิดแบบนั้นด้วยเช่นกัน

“พวกท่านไม่ต้องเป็นกังวลหรอกนะคะ ไก่ป่าตัวนี้กระโดดเข้ามาในกับดักของข้าเอง ไม่ได้ใช้เงินอะไรหรอกค่ะ”

และนางหลี่ก็ช่วยพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า“พวกท่านวางใจเถอะนะ ไก่ป่าตัวนี้อาหวั่นจับได้เอง พวกท่านไม่ต้องเสียดายเงินหรอก รีบทานเสียเถอะนะ”

และทุกคนก็รับรู้ได้ด้วยใจ

ไก่ป่าที่จับมาได้สามารถขายแลกเป็นเงินอัดมาได้ แต่นางหลี่กลับปรุงมาเป็นอาหารให้พวกเขากินด้วยไม่ลังเลใจแต่อย่างใด

นี่คือความจริงใจของใครเขา และเป็นคนที่ซื่อสัตย์คนหนึ่ง

ถ้าเป็นคนอื่นๆ ก็คงยื่นซาลาเปาสองลูกให้ตั้งนานแล้ว

ซูชิงจึงเริ่มที่จะกินก่อน เนื้อไก่นุ่มละลายในปาก รสชาติแสนอร่อย และเนื้อก็นุ่มเป็นอย่างมาก

“ข้าไปดูแลเหลียนเฉิงก่อนนะ พวกท่านค่อยๆทาน”นางหลี่ยกชามโจ๊กและเดินออกมา พร้อมด้วยเนื้อไก่และน้ำซุปที่ตักเอาไว้ก่อนแล้ว

ซูลิ่วหลางเป็นเด็กผู้ชาย

จึงได้นั่งร่วมโต๊ะกับซูชิงและคนอื่นๆ ส่วนซูหวั่นก็ยกกับข้าวและกลับไปกินที่ห้องด้วยเช่นกัน

เพื่อป้องกันข่าวซุบซิบนินทาที่จะแพร่กระจายออกไป

เพิ่งจะกินข้าวไปได้เพียงครึ่ง ซูหวั่นก็ได้ยินเสียงคนทุบประตูจากด้านนอก

เป็นการทุบไม่ใช่เคาะ