บทที่ 0037

ซูหวั่นรู้ดีว่ามีคนของเสี่ยวเฮยต้านติดตามมา ซึ่งนางก็ไม่สนใจ เพราะถึงอย่างไรนางก็ต้องติดต่อกับเสี่ยวเฮยต้านอยู่แล้ว

เมื่อกลับถึงบ้านก็เป็นเวลาเวลาย่ำค่ำแล้ว

กำแพงนั้นสร้างเสร็จค่อนข้างเร็ว โดยเสร็จสิ้นแล้วในตอนนี้ ส่วนห้องครัวและห้องส้วมนั้นสร้างยังไม่ถึงครึ่ง

บ้านในสมัยนี้สร้างขึ้นค่อนข้างจะง่าย แต่ฝนไม่รั่วก็ใช้ได้แล้ว ส่วนหลังคาก็มุงด้วยใบจาก และพบเห็นกระเบื้องได้น้อยมาก

ต่อไปเมื่อหาเงินได้ ซูหวั่นวางแผนไว้ว่าจะสร้างบ้านใหม่ด้วยแผ่นอิฐ สำหรับบ้านในตอนนี้ ก็พอจะอยู่อาศัยไปก่อน

ไม่จำเป็นต้องใช้เงินอัดไปมากกว่านี้

“ท่านพี่ ท่านพี่กลับมาแล้ว!”ซูลิ่วหลางนั่งเท้าคางอยู่ที่ประตูใหญ่ ดวงตาค่อยๆสว่างขึ้นมาหลังจากที่ได้เห็นซูหวั่น

ซูหวั่นหยิบแอปเปิลจากกระบุงหาบยื่นส่งให้ซูลิ่วหลาง“ไปกินในห้องนะ อย่าให้ใครเห็นได้ล่ะ”

ไม่ใช่เป็นเพราะว่านางไม่อยากจะให้แอปเปิลกับพวกลุงซูชิง แต่ในยุคสมัยนี้ยังไม่มีผลไม้ที่เรียกว่าแอปเปิลอยู่เลย

และการที่จะดึงออกมาจากอากาศ มันเป็นสิ่งที่อธิบายไม่ได้เลย

ซูลิ่วหลางถือผลแอปเปิลและวิ่งเข้าไปในห้องอย่างว่าง่าย

ซูหวั่นหิ้วไก่ป่าเข้าไปด้านใน พร้อมกับร้องเรียกนางหลี่“ท่านแม่ ข้าดักไก่ป่าได้ตัวหนึ่ง ท่านแม่รีบมาช่วยข้าทำให้พวกท่านลุงกินเถอะนะ”

คนที่มาช่วยงานไม่จำเป็นที่จะต้องจ่ายเงินอัดเป็นค่าจ้าง แต่ก็ต้องกินอะไรที่ดีสักหน่อย

นางหลี่กำลังกังวลใจว่าไม่มีอาหารดีๆเอาไว้ต้อนรับแขกเหรื่อ เมื่อได้ยินซูหวั่นพูดแบบนี้ ดวงตาของนางก็สว่างขึ้นมาและรีบเดินเข้าไปในห้องทันที

“อาหวั่นนี่เก่งจริงๆเลยนะ!”

ขณะที่นางหลี่รับไก่ป่ามา นางก็เอ่ยชมซูหวั่นอย่างจริงใจ และหัวหน้าโจวในหมู่บ้านก็เป็นนักล่าที่มีชื่อเสียงเช่นกัน

เขาเข้าป่าทุกวันแต่ไม่ยักจะเห็นจับไก่ป่ามาได้เลยสักครั้ง แต่อาหวั่นกลับสามารถหิ้วกลับมาได้หนึ่งตัว

ถ้าไม่เรียกว่าเก่งแล้วจะเรียกว่าอะไรล่ะ？

ถึงจะอย่างไรอาหวั่นของนางก็เก่งอยู่แล้ว และเก่งกว่าเด็กข้างบ้านพวกนั้นเสียอีก!

วันนี้นางหลี่ไม่ได้ทำงานอะไรมากนัก สภาพจิตใจของนางฟื้นตัวได้ไม่เลวเลย แม้กระทั่งชีพจรก็คงที่ นางฆ่าไก่และถอนขนได้อย่างราบรื่น

และไม่ได้ให้ซูหวั่นเข้ามาช่วยแต่อย่างใด

เพียงแต่ให้ซูหวั่นช่วยจุดไฟอยู่ข้างๆเท่านั้น ส่วนเรื่องที่เกี่ยวกับคาวเลือดนางทำเองเสียทั้งหมด

ในเมื่อกำแพงได้สร้างขึ้นมาแล้ว นางหลี่จึงขอให้ซูชิงช่วยสร้างเตาไว้ตรงด้านข้าง เพื่อสามารถต้มน้ำและหุงหาอาหารก็เพียงพอแล้ว

แบบนี้ก็ไม่ต้องขึ้นไปบ้านใหญ่เพื่อให้ใครเขากลอกตามองบนอีกแล้ว