บทที่ 0036

เขาคิดแค่ว่าซูหวั่นกำลังพูดเล่น และก็เยาะเย้ยเขาอยู่“นังเด็กบ้า เจ้ารู้หรือเปล่าว่าเจ้ากำลังพูดอะไรอยู่？”

“ข้าก็ต้องรู้อยู่แล้ว เสี่ยวเฮยต้าน หากข้าพูดไม่ผิดละก็ เนื่องจากพิษตอนที่ท่านแม่คลอดท่านออกมา ท่านก็เลยมีผิวที่ดำแบบนี้”ซูหวั่นพูดจาฉะฉาน และพูดอย่างมั่นใจว่า“ให้เวลาข้าหนึ่งเดือน แล้วข้าจะรักษาเจ้าให้หายดีเอง”

และถังเสี่ยวจิ่วก็ดูจะเชื่อขึ้นมาแล้ว

เขาอายุเพียงเจ็ดขวบ จิตใจและความคิดยังไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ และหลอกได้ง่ายเลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ถ้านังเด็กป่านี่รักษาไม่เป็นแล้วละก็ ทำไมนางถึงรู้ว่าเขาถูกวางยาพิษมาตั้งแต่ในท้องของแม่แบบนี้ล่ะ

“เจ้าเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ？”

จากนั้นซูหวั่นก็ได้ยื่นมือไปที่ถังเสี่ยวจิ่ว“ยื่นมือมาให้ข้าหน่อย ข้าต้องการจับชีพจร”

ถังเสี่ยวจิ่วเปลี่ยนท่าทางเมื่อก่อนหน้านี้ ยื่นมือไปอย่างว่าง่าย และดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

เขาไม่ต้องการได้ยินคนอื่นๆพูดว่า อาการป่วยของเขาไม่สามารถรักษาได้

ต่อให้สถานะของเขาจะสูงศักดิ์แค่ไหน แม้ว่าคนเหล่านั้นจะไม่กล้าหัวเราะเขาต่อหน้า แต่พอลับหลัง เขารู้ดีว่าคนพวกนั้นกำลังหัวเราะเขาอยู่

“รักษาได้หรือเปล่า？”

ซูหวั่นดึงมือกลับ และพูดอย่างจริงจังขึ้นมาว่า“รักษาได้ แค่ล้างพิษในตัวออกให้หมดก็เพียงพอแล้ว รักษาแค่หนึ่งเดือน ท่านก็จะหายเป็นปกติแล้ว”

และนางก็เห็นแววตาที่ตื่นเต้นของถังเสี่ยวจิ่วได้อย่างชัดเจน

และคิดติดตลกในใจว่า

เด็กน้อยคนนี้ ช่างแสร้งทำเป็นสงบได้เก่งจริงๆ

“การรักษาอาการป่วยของท่านจำเป็นต้องใช้สมุนไพรราคาแพงสองสามอย่าง บ้านข้าจน ซื้อไม่ไหวหรอกนะ”ซูหวั่นมองไปที่ถังเสี่ยวจิ่ว“ท่านมีกระดาษกับปากกาหรือเปล่า ข้าสามารถเขียนให้ท่านได้”

โชคดีที่ตัวอักษรในยุคสมัยนี้มีความคล้ายคลึงกับอักษรจีนตัวเต็ม ดังนั้นนางจึงสามารถจดจำและเขียนออกมาได้ดี

ถังเสี่ยวจิ่วคลำกระเป๋าเสื้อ แต่หากระดาษกับปากกาไม่เจอ เขาจึงใส่ดาบเข้าไปในฝักตามเดิม“เจ้าวางใจเถอะ บ้านข้ามียาทุกอย่าง ข้าจะให้คนกลับไปรับยามาเดี๋ยวนี้เลย!”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังกลับและเตรียมที่จะออกเดินทาง

แต่แล้วเขาก็เพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่าเขากำลังหลงทางอยู่ และเดินออกจากภูเขาลูกนี้ไปไม่ได้เลย

ซูหวั่นมองเห็นความลำบากใจของเขา จึงแบกกระบุงเอาไว้ด้านหลังและเดินนำหน้าไป นางค้นหาวัตถุดิบตัวยาที่กระจัดกระจายมาได้จำนวนมาก เวลาผ่านไปครึ่งค่อนวันถึงจะลงจากเขามา

“เสี่ยวเฮยต้าน เรื่องที่ข้าจะรักษาอาการป่วยให้กับเจ้า อย่าเพิ่งไปบอกคนในบ้านนะ”