บทที่ 0048

นางหวางก็ร้อนใจขึ้นมาเช่นกัน โดยที่ตีก้นของซูอู่หลางอยู่ไม่หยุด“เจ้าเด็กบ้า ไม่รู้ว่าเหมือนใครกัน ทำไมถึงขี้ขลาดขนาดนี้ รีบลุกขึ้นมา เสื้อผ้าเลอะไปหมดแล้ว!”

ซูอู่หลางยังคงร้องไห้และกลิ้งไปมา

นางหวางไม่สามารถอดกลั้นได้อีกต่อไป จึงทำได้เพียงยิ้มให้กับซูหวั่นอย่างทื่อๆ“อาหวั่น เจ้าพาซานหลางและซื่อหลางไปเถอะ อู่หลางไม่ไปก็ได้ เจ้าวางใจได้ หากเจอสัตว์ร้าย น้องชายของเจ้าจะต้องวิ่งหนีอย่างแน่นอน”

ซูหวั่นรู้สึกเพียงว่ามันช่างตลกสิ้นดี

ไหนบอกว่าจะปกป้องนางไง ทำไมต้องวิ่งหนีด้วยล่ะ?

คิดที่จะไปแย่งไก่ป่ากับนางก็พูดตรงๆก็ได้ นางหวางคิดว่าคนอื่นดูไม่ออกอย่างนั้นเหรอ?

“อาสามคะ ในเมื่อท่านอาพูดขนาดนี้แล้ว งั้นก็ไปกันเถอะ”ซูหวั่นไม่อยากเสียเวลา นางแบกกระบุงหาบและเดินออกไปทันที

นางหวางผลักซานหลางและซื่อหลาง พร้อมกับพูดอย่างตื่นเต้นว่า“ไปไปไป รีบตามไปสิ อย่าลืมจับไก่ป่ามาด้วยนะ ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าทำไมนางถึงจับมาได้!”

ซานหลางและซื่อหลางนั้นไม่เต็มใจเป็นอย่างยิ่ง แต่นางหวางคอยเร่งอยู่ด้านหลัง พวกเขาจึงทำได้แค่ฝืนใจเดินออกไป

ภูเขาในหมู่บ้านซีสุ่ยนั้นสูงมาก

มีทางเดินสำหรับตัดฟืนโดยเฉพาะ โดยที่อื่นๆเต็มไปด้วยหนามและหญ้าหนาทึบ

มันเป็นสถานที่ที่อันตราย หากไม่ระมัดระวังก็อาจจะตายได้ทุกเมื่อ

ไม่อย่างนั้นแล้ว ถังเสี่ยวจิ่วก็คงไม่หลงทางอยู่ในป่าแบบนั้น โชคดีที่ซูหวั่นอยู่และเติบโตที่นี่ และก็มาที่ภูเขาลูกนี้เพื่อหาฟืนอยู่บ่อยๆ

เมื่อมีความทรงจำของภูเขา นางจึงสามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ

แม้ว่าซานหลางและซื่อหลางจะเป็นเด็กผู้ชาย แต่พวกเขาไม่เคยทำงานหนักเลย จึงทำให้แค่ขึ้นเขาก็แทบจะหอบแฮกๆแล้ว

“พี่สาม รอพวกข้าด้วย!”

ขณะเดินซูหวั่นก็หาสมุนไพรไปด้วย และยิ่งเดินก็ยิ่งลึกเข้าไปเรื่อยๆ“หากพวกเจ้าขึ้นไปไม่ไหวก็รอข้าอยู่ที่นี่ หรือจะกลับไปก่อนก็ได้”

กลับไป?

แบบนี้นางหวางจะไม่เข่นตีพวกเขาหรอกเหรอ ซานหลางและซื่อหลางไม่เต็มใจ จึงรีบไล่ตามซูหวั่นไปทันที

ซื่อหลางดึงหญ้าลิเกข้างทางแล้วคาบเอาไว้

โดยที่มองสำรวจรอบๆเป็นระยะๆ“พี่สาม ไก่ป่าตัวนั้นพี่จับมันมาจากที่นี่จริงๆเหรอ?”

ซูหวั่นพูดโดยไม่เงยหน้า“ถ้าไม่อย่างงั้นล่ะ?”