บทที่ 0049

อายุยังน้อย แต่กลับคิดที่จะข่มขู่คนอื่นแล้วงั้นรึ

ซูหวั่นจ้องเขม็งมาที่ซานหลาง

ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความเย็นชา ลูกที่นางหวางเลี้ยงดูมา มันก็ไม่ได้ซื่อสัตย์อย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ

เมื่อกี้ยังพูดจาน่าสงสารอยู่เลยนะ

และมันก็เปลี่ยนไปเพียงชั่วพริบตาเดียว

ซูหวั่นปัดมือออก ความสูงของนางพอๆกับซานหลาง แต่ซานหลางมักจะกินเยอะ เลยดูบึกบึนกว่านางมาก

ในระยะเวลาอันสั้น นางก็ไม่สามารถสะบัดเขาออกไปได้

นางจึงใช้ทักษะการแตะจุดบนตัวของซานหลางไปสองสามครั้ง แล้วพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า“ไม่เชื่อก็ไม่ต้องเชื่อ ยังไงเสียไก่ตัวนั้น ข้าก็จับมันได้จากที่นี่แหละ”

“แว้!”

ซานหลางแผดเสียงออกมาด้วยความเจ็บปวด โดยที่เสียงนั้นดังสนั่นไปทั่ว

พวกนกต่างก็ตกใจ

ทันใดนั้นป่าก็มีชีวิตชีวามากขึ้น นกกระพือปีก และขนนกจำนวนมากร่วงหล่นลงมา

ซื่อหลางตกใจกับเสียงร้องไห้แบบนี้ของซานหลาง แล้วพูดอย่างร้อนใจว่า“พี่สาม พี่ร้องทำไม?”

“เจ็บ!”

หลังจากพูดจบ ซานหลางก็กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนพื้น

ซูหวั่นหยิบตะกร้าและจอบเล็กๆขึ้นมา จากนั้นก็เดินต่อไป ราวกับไม่ได้ยินเสียงร้องแต่อย่างใด

เวลานี้ยังจะข่มขู่คนอื่นอีก หากนางไม่สั่งสอนอะไรไปสักหน่อย เขาก็จะคิดว่านางรังแกได้ง่าย ต่อไปก็จะทำแบบนี้กับนางบ่อยๆแน่ๆ

ซื่อหลางต้องการที่จะดึงนาง แต่ก็เป็นห่วงซานหลางที่อยู่ทางนี้ เขาร้อนใจจนหมุมไปมา และก็ร้องไห้เสียงดัง“แว้ พี่สามรอข้าด้วย อย่าเพิ่งไป พวกเราไม่รู้จักทาง!”

ซูหวั่นไม่ได้ฟังเลยแม้แต่น้อย

นางเดินตรงไปที่กับดัก คิดไม่ถึงเลยว่าในนั้นจะมีลูกหมูป่าที่หนักกว่าสิบกิโลนอนอยู่

ลูกหมูมีลายทั่วตัว แต่งายังไม่งอก จึงดูเหมือนกระรอกตัวใหญ่เสียมากกว่า

เดิมทีมันกำลังนอนหลับอยู่ เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหว มันก็แยกฟันเล็กๆและร้องขู่นางขึ้นมาทันที

ซูหวั่นขมวดคิ้ว ยกมือและสะบัดลูกหมูตัวนั้นเข้าไปในพื้นที่จินตนาการทันที

แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ภายใต้ลูกหมูนั้นจะมีกระต่ายป่าตัวหนึ่งถูกทับจนตายอยู่ นางเพิ่งจะจับกระต่ายป่าขึ้นมา และไม่ทันที่จะหยิบใส่กระบุงหาบ

ซานหลางและซื่อหลางก็ได้วิ่งเข้ามาหานางเสียแล้ว

ช่างเจ็บแล้วไม่จำเสียจริงๆ