บทที่ 0052

“ไม่ใช่เป็นอย่างที่ข้าพูด แล้วมันเป็นยังไงล่ะ หรือว่าเขากระโดดลงไปในน้ำเอง? เจ้าคิดว่าซานหลางจะโง่เหมือนลูกสาวของเจ้าที่กระโดดน้ำฆ่าตัวตายอย่างงั้นรึ?”

สิ่งที่นางหวางได้กล่าวออกมา

ทุกคำพูดได้แทงเข้าไปในใจของนางหลี่อย่างจัง

โดยเฉพาะเรื่องที่อาหวั่นกระโดดน้ำฆ่าตัวตายนั้น คนทั้งหมู่บ้านก็รับรู้กันไปทั่ว หากไม่ใช่เพราะอาหวั่นกับเจิ้งซื่อหลางไม่เคยพบกันมาก่อน

ชื่อเสียงของอาหวั่นก็คงถูกทำลายไปตั้งนานแล้ว

ในที่สุดคนในหมู่บ้านเกือบจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แต่นางหวางกลับมาพูดต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ นางหลี่ทั้งเกลียดและแค้นใจแบบสุดๆ

นางอยากจะเข้าไปตบนางหวางสักฉาดสองฉาดเสียให้ได้!

“สวรรค์มีตา คนทำอะไรไว้ก็ย่อมได้แบบนั้น กระต่ายตัวนั้นอาหวั่นได้เป็นคนไปขุดกับดักและจับมาได้ ทำไมกลายเป็นของซานหลางไปได้ล่ะ? ทั้งๆที่ซานหลางเป็นคนที่ผลักอาหวั่นลงไปในน้ำ และเขาก็ตกลงไปในน้ำด้วยตัวเองเพราะความประมาท ทำไมถึงกลายเป็นอาหวั่นเป็นคนไปผลักเขาได้ล่ะ!”

นางหวางคิดไม่ถึงว่านางหลี่จะปากคอเราะร้ายได้ขนาดนี้

และคำพูดพวกนี้จะต้องเป็นซูหวั่นที่สอนนางแน่ๆ

นับตั้งแต่อาหวั่นกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย นางก็กลายเป็นเหมือนปีศาจอย่างไงอย่างงั้น เมื่อเห็นนางแล้วนางหวางก็มักจะอกสั่นขวัญแขวน

นางหวางเหลือบมองซูหวั่นที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างใจเย็น แล้วก็ยังปากแข็งต่อไป“พี่สะใภ้รอง พี่อย่ามากล่าวหาคนอื่นแบบนี้สิ ซานหลางไม่โกหกข้าหรอกนะ!”

ชาวบ้านที่มามุงดูต่างก็หัวเราะออกมา

ซานหลางเป็นเด็กแบบไหนงั้นเหรอ?

เด็กคนนั้นทำทุกอย่างไม่ว่าจะเป็นการลักเล็กขโมยน้อย พวกเรารับรู้กันไปทั่ว ตอนแรกก็ยังคิดว่าซานหลางตัวเปียกโชกน่าสงสาร

แต่ทันทีที่พวกเขาได้ฟังคำอธิบายจากนางหลี่ พวกเขาก็ยืนอยู่ฝ่ายของซูหวั่นในทันที

“หวางอวิ๋น พวกเราอย่ามาขายหน้าขายตาอยู่กันเลย รีบกลับไปเถอะ เพื่อกระต่ายตัวเดียวถึงกับจะฆ่าพี่สาวของตัวเอง หากข่าวลือแพร่กระจายออกไป ต่อไปจะมีใครกล้าที่จะแต่งงานกับซานหลางล่ะ”

เมื่อเห็นว่าคนพวกนี้ไม่ได้อยู่ข้างตัวเอง แต่กลับไปช่วยพูดให้กับซูหวั่นแบบนั้นเสียอีก

นางหวางก็โกรธจนแทบจะคลุ้มคลั่ง

นางโกรธจนหน้ามืดตาลาย จนไม่รู้ว่าใครเป็นใครแล้วในตอนนี้“พวกเจ้าเชื่อพวกนางอย่างนั้นเหรอ พวกนางมีผลประโยชน์อะไรกับพวกเจ้า? ช่างมีตาหามีแววไม่จริงๆ!”

“ถุย พวกเราใจดีช่วยพูดให้ยังมาด่าทอกันอีก ทำคุณบูชาบาปแท้ๆ”

พวกป้าๆน้าๆได้แต่กลอกตามองบนให้กับนางหวาง